جنہاں دیدیاں نے تیری دید لٹی جهات ہور دی پا نہ سکدے نے
تیر نظر تیری دے مجروح پنچهی کدهرے آڈ کے جا نہ سکدے نے
تیرے عشق فیاض دی اگ وچوں لبهی سدا بہار گلزار مینوں
میرے دل دیاں داغاں دے کهڑے ہوۓ پهل کدی مرجھا نہ سکدے نے
ڈِگن جو آسماناں توں، اوہناں تائیں زمیں ڈگدیاں سار پڑچھ لیندی
گر جان جیہڑے تیری نگہ وچوں کدهرے پیر جما نہ سکدے نے
اک ہتھ دے نال وجا تاڑی تیریاں عاشقاں لوکاں نوں دس دتا
توں جنہاں نوں کدی نہیں یاد کیتا تینوں کدی بهلا نہ سکدے نے
اینویں تاہنگ دیدار دی رکھ بیٹهاۓ میرے دلِ نادان نوں کون آکهے
خواباں وچ جو آون توں شرم کردے باہر پردیوں آ نہ سکدے نے
وجے ہوۓ زباناں نوں جندرے نے لگی لباں آتے مہر چپ دی اے
جنہاں کول اے چج دی گل کوئی کوئی گل سمجھا نہ سکدے نے
فضلؔ جس بهاگاں والے اک واری اوہدے وسدے کوچے دی سیر کیتی
واعظ ذکر بہشت دا چهیڑ کے تے اوہدا دل پرچا نہ سکدے نے
پیر فضل گجراتی