ربا گلے دی گل نہیں معاف کرنا

 ربا گِلے دی گل نہیں معاف کرنا

تیرا کدھر اے اشرف شہ زور آدم

جس دے وچ توں پھونکی سی روح اپنی

تیرا پہلا اوہ نواں نکور آدم

سَنے زوجہ جس نوں ماریا ای چُک تلے

ایہہ اوسے دی جد اولاد ساری

جس نوں کیتے سجود ملائکاں نے

ایہہ اوہ آدم یا کوئی ہور آدم؟

یا تے میری پچھان تے پیا پانی

یا مڑ شکل ہی اس دی بگڑ گئی اے

آدم مار آدم، آدم چور آدم

آدم نوش آدم، آدم خور آدم

نبی ولی شہید اولاد جس دی

آدم اوس وچ ہوس دی بو ای نہیں

امن عاشقی دا بیڑہ ڈوب کے تے

پایا فسق و فجور دا شور آدم

کوچ مانجھ کے حور و غلمان مکھڑے

اینوں پئے اڈیکدے وچ جنت

جس دا کھا رہے نے لاشہ کاں کتے

ایہہ بے غسل بے کفن بے گور آدم

اج دے آدم نوں میرے خداوندا

قبضہ دِتا اے شاید خدائی دا توں

دائم چاند تے کردا ای چاند ماری

ایہہ چکور تیرا خونی چور آدم

دائم اقبال دائم