اساں کنوں کہیے شاہ حسین

 اساں کِنوں کہیے شاہ حسین

انج لوری دِتی ماں نے سانوں پکی نیندر آ گئی

فر دھرتی سینہ پاڑیا ساڈی مزدوری وی کھا گئی

سانوں دھرتی ماں تے مان سن اج مان اساڈے ترُٹ گئے

اساں خود نوں گِنڑدے رہ گئے ساڈے سجن بیلی کھُٹ گئے

اساں کنوں کہیے شاہ حسین

سانوں خورے کون آ لُٹ گئے

کدی لہو نال بھری چناب سی اج لہو نال بھریاں ندیاں

ہُن کہڑے بُوٹے اُگنے اساں دھرتی لاشاں گڈیاں

کدی روندے سن ہمسائے وی اج ویہڑے وی کس کم دے

کدی روٹی ساڈا دُکھ سی اج سانوں جھیڑے دم دے

اساں کنوں کہیے شاہ حسین

جہڑے بچ گئے او کس کم دے

ساڈے دُکھ نال سینے پاٹدے ساڈے سر تے بدل غم دے

ساڈے پنڈے ٹھنڈ نال کمبدے اساں چنگا سی ناں جمدے

انہاں عشق دے شوہ دریاواں نوں اساں کٹھیاں ای تر گئے آں

اساں کٹھیاں جیندے رہے ساں اساں کٹھیاں ای مر گئے آں

اساں کنوں کہیے شاہ حسین

اساں کیچیاں توں ہر گئے آں

کی دن چڑھیا سی اوس دن ساڈے خواب ادھورے لئے گیا

سانوں جھوٹے ملے موت دے سانوں پکا سونا پئے گیا

ساڈے پربت نیویں پئے گئے ساڈے ہسدے وسدے گھر گئے

اساں کنے جگے جمدے ساڈے لکھاں جگے مر گئے

اساں کنوں کہیے شاہ حسین

سانوں سجن کلا کر گئے

ساڈی جنت ساتھوں کُھس گئی سانوں پتھراں وڈھ وڈھ کھا لیا

اساں تلیاں ٹیکدے رہ گئے سانوں دھرتی منہ وچ پا لیا

اساں پکیاں یاریاں لائیاں اساں مر کے توڑ نبھائیاں

اساں گلیا گُڑ ساں گل گئے، سانوں مکھیاں کھان نہ آئیاں

اساں کنوں کہیے شاہ حسین

سانوں مکھیاں ای کھان نہ آئیاں

ندیم بھابھہ