ریہہ گیا اے ادھ وِچالے چامل میریاں چاہواں دا
ہن تے ایر نئیں نظرِی آؤندا مینوں اوہدیاں راہواں دا
خوشیاں نے تے لوکاں بھانڑے تھاں تھاں ڈیرے لائے نیں
ساڈے بھانڑے مِٹ گیا نام نِشان گِرانواں دا
گڈنڑ گوڈنڑ پالن والے مینوں نظری آؤندے نئیں
خصماں باہجوں ہوندا یارو ہر کوئی وارث چھانواں دا
باگاں دے وِچ بلبل ویکھی روندی تے کرلاندی میں
اندروں اندری کھاہدی جاندا اوہنوں خوف خِزاواں دا
اوہدے سینے اتے پلیا راکھا اوہدیاں عزتاں دا
مینوں لوکی مانڑ اکھیندے دھرتی ورگیاں مانواں دا
خؤرے کِہڑی مِٹی وِچوں اج دے گبھرو جمے نیں
بے غئیرت تے ہو نئیں سکدا پتر پنج دریاواں دا
جھکاں گا نئیں غیر دے اگّے، سِر دِی کوئی پرواہ ناہیں
مینوں واقِعہ بھل نئیں سکدا کربل دے صحراواں دا
سچ سیانڑے آکھن یارو کئی واری ازمایا اے
آخر ہِک دِن ٹٹ کے رہنڑاں انھاں زور ہواواں دا
حیدؔر سائیاں عملاں باہجوں کے کجھ پلے پاویں گا
کھا گیا اے عمر اساڈی ایہہ احساس گُناہواں دا
سائیں غلام حیدر
