جدید پنجابی شاعری بدھے ہتھ
کملی والے یار دے صدقے
ماواں ورگے پیار دے صدقے
ساڈے دُکھ مُکا وے ربا
مُڑ کے رونق لا وے ربا
ٹُٹیاں تاراں جوڑ وے ربا
جگ نوں ہاسے موڑ وے ربا
سُکھ دی واء گُھلا وے ربا
اُجڑے شہر وسا وے ربا
سڑکاں نیں ویران وے ربا
ڈُُبیا کُل جہان وے ربا
ہر تھاں سُنج مسُنج وے ربا
ہڑھ نے کیتا مُنج وے ربا
ہو گئے آں مجبور وے ربا
اک دُوجے توں دور وے ربا
اندروں گئے آں ڈول وے ربا
وجے بُوہے کھول وے ربا
لگ کے کندھاں نال وے ربا
سہمے پئے نی بال وے ربا
اکھاں پاون وین وے ربا
رُس گئے سُکھ تے چین وے ربا
گئے نیں پُھل دُھاکھ وے ربا
رُل گئے چیت وساکھ وے ربا
لوڑاں ہتھوں چُور وے ربا
بُھکھے نیں مزدور وے ربا
پِھکے پئے گئے رنگ وے ربا
ہو گئی دُنیا تنگ وے ربا
ہاسے کر گئے کنڈ وے ربا
کوڑی ہو گئی کھنڈ وی ربا
خالی ٹُھوٹھے بھر وے ربا
معاف خطاواں کر وے ربا
ہمتاں گئیاں ہار وے ربا
تُوں ای بیڑے تار وے ربا
تُوں ایں جگ دا شاہ وے ربا
ہور نہ کوئی جاہ وے ربا
دھرتی تے اس روگ وے ربا
پا دتا اے سوگ وے ربا
ساڈے بدھے ہتھ وے ربا
پا پانی نوں نتھ وے ربا
ارشاد سندھو
No comments:
Post a Comment
Note: only a member of this blog may post a comment.