کی گل اے تیرے دیوانیاں دی

جدید پنجابی شاعری

کی گل اے تیرے دیوانیاں دی ایہہ تے ہین تیرے آخرکار ساقی 

سنڑیں قطب دنیا الری آوندی اے تیری اکھ دا ویکھ الار ساقی

نیر سک گیا. نہیں تے ہنجواں تھیں میں وی آپنے بلاں نوں سیڑ لیندا

اسے طرح رنداں اندر رہ جاندا میرا کجھ نہ کجھ وقار ساقی 

آپنی نیم نگاہی دا واسطہ ای صدقہ آبروآں دی آبرو دا دے

ایہو جہی پیال جے حشر توڑیں جس دا فیر نہ جاے خمار ساقی 

گئے نگاہ دے تیر کلیجہ چیر

 جدید پنجابی شاعری

گئے نگاہ دے تیر، کلیجہ چیر

وگاواں نیر، پِھراں دِلگیر

تیری تصویر میری جاگیر ہے

تو ہے صاحب اقبال، میں خستہ حال

نڈھال کو جام پیال، وصال مینوں اکسیر ہے

تیرے کلیاں ورگے دَند، کھیڈن پَھند

پاوَن بند، زُلف کَمند، جگت اسیر ہے

جس نے عشق صراط مستقیم پایا

 جدید پنجابی شاعری

جس نے عشق صراط مستقیم پایا 

اوہدی اوج پرواز ہمسراں دے نال

اُچی تھاویں جو ہو مقیم بیٹھے  

رکھدے واسطہ کدوں بےدراں دے نال

مادی مادیاں نال ہی کھائے نسبت 

نر کھان نسبت ازلی نراں دے نال

کس بھروسے تے ہو مغرور بیٹھا ایں

 جدید پنجابی شاعری

کس بھروسے تے ہو مغرور بیٹھا ایں

اوڑک خاک اندر جانڑاں رل سجناں

واری اپنی نال پئے ہون وِدیا

اج کسے دی کسے دی کل سجناں

تیرا زندگی دا بھی ایہہ ڈھہ جانڑاں

رہنا قائم نئیں اس محل سجناں

رجن والڑے رجے نہ رج کے وی

 جدید پنجابی شاعری

رجن والڑے رجے نہ رج کے وی بُہکھے منہ رہے تکدے نوالیاں دے

انا تنا پکار سُنڑ مفلساں دی ٹُٹے خواب نہ ہتھیں سوالیاں دے

لہو چِٹیاں دا ہویا ظاہر چِٹا ہوئے بخت بیدار نہ کالیاں دے

سہک سہک کے ہار گئی جان جوگی کُھلے مُنہ نہ اندر دے تالیاں دے

جوگی جہلمی

لعل بدخشاں بے آب ہویا

جدید پنجابی شاعری

لعلِ بدخشاں بے آب ہویا

میرے یار دے دستِ خنائی اگے

مارے شرم دے صدف منہ کھولدا نئیں

مادم بعد اس دی لب کشائی اگے

پریاں چھوڑ ملکِ سلیمان آیاں

سر جھکان آ کے ناز و دل ربائی اگے

سکھنی گھڑی بھرن دے بہانے کھوہ تے جاوے گھڑی گھڑی

 جدید پنجابی شاعری

سکھنی گھڑی بھرن دے بہانے کھوہ تے جاوے گھڑی گھڑی

بنھ گھڑی نوں بانہہ دے اُتے کن نال لاوے گھڑی گھڑی

دسو اوہنو کیہڑا جا کے ایہہ سمجھاوے گھڑی گھڑی

حُسن پروہنا اک گھڑی دا فیر ناں آوے گھڑی گھڑی

جوگی جہلمی

من مورکھا من دی من رکھیں من دا بیت دتیاں

 پنجابی شاعری

من مورکھا

من دی من رکھیں

من دا بیت دتیاں من خوار ہوسیں

بن بن اندر پھرنا اے بن وحشی

بندہ بن نہیں تے بن لاچار ہوسیں

تن تن کرنا اے جہیڑا توں تن اتے

انبر سانجھا دھرتی سانجھی سانجھے نے ایہ سارے لوک

 انبر سانجھا، دھرتی سانجھی، سانجھے نے ایہہ سارے لوک

کیوں نئیں گل گلوکڑی پاندے، کیڈے نے مت مارے لوک

نہ اوہ آپوں، نہ سنیہا، نہ کوئی چٹھی گھلدے نیں

جیہڑے چپ چپیتے ایتھوں ٹر گئے پار کنارے لوک

لہندا، چڑھدا، دَکھن، پربت، انبر، دھرتی تیرے نیں

خود مختاری رہ گئی کاہدی پنجرے وچ نے سارے لوک

ماں تیرا ناں کتھے نبیاں نوں بھلدا اے

ماں تیرا ناں کِتھے نبیاں نوں بھُلدا اے

جھنڈا تیرے نام والا عرشاں ‌تے جھُلدا اے

نبی تُساں جمے نیں تے نبی تُساں ‌پالے نیں

دھرتی تے عرشاں دیوے تُساں بالے نیں

غؤث اوہ کہائے نیں ولی اوہ کہائے نیں

جیہڑے جیہڑے بُوٹے تُساں دھرتی تے لائے نیں

ماں‌ تیرے پیراں وِچ جنت ہے وے رب دا

تیرے جیہا پیار مینوں کِدھرے نئیں لبھدا

سانبھ سانبھ پھُلاں وانگوں تُساں مینوں رکھیا

تُہاڈے ای وسیلے نال جگ نُوں میں تکیا

جنت وِچ دُدھ والی نہراں دیاں کہانیاں

ماں ‌تیرے وِچ نیں اوہ ساریاں نشانیاں

مِٹھیاں اوہ اِنج جیوں گنے دیاں پوریاں

ماں تُساں رون ویلے دتیاں جو لوریاں

ماں تینوں رب وی کہہ جاں تے پھبدا اے

رب آپوں آکھداۓ جے رب تیتھوں لبھدا اے

ماں ‌تیرے باہجوں اج ڈاہڈا پریشان ہاں

جنت وِچوں ‌کڈھیا میں ہویا انسان ہاں

جوگی جہلمی

پاک وطن دے وسنیکا توں قومی شان ودھاندا جا

پاک وطن دے وسنیکا توں قومی شان ودھاندا جا

اتحاد تیرا جے محکم اے شان نال لڈیاں پاندا جا

مرکز نوں پکیاں کر کے توں پکے پیر جماندا جا

تهلاں وچ ویلاں لا کے تے کلراں نوں باغ بناندا جا

اتحاد گڑہتی تیری اے غیراں نوں چهاتی لاندا جا

پاک وطن دے وسنیکا توں قومی شان ودھاندا جا

ایہہ سوچاں سوچ کے دل میرا ہے پارہ پارہ ہو جاندا

ایہہ سوچاں سوچ کے دل میرا ہے پارہ پارہ ہو جاندا

جے ہر تھاں تے موجود ہیں تُوں پھر کیوں نہیں نظارہ ہو جاندا

گذران میری کی پچھنایں ایہہ گل کوئی پچھنے والی اے

دونین جدوں رو لیندے نے دو دن اے گذارہ ہو جاندا

اس پتلائے جفا نوں جفا آوندی اے

اس پتلائے جفا نوں جفا آوندی اے

میں بندۂ وفا نوں وفا آوندی اے

اتھے جا جا ٹکراں خیال اپنا کھاوے

جتھوں نہ جتھے دی ہوا آوندی اے

او پردے دے وچ وی نہ پردے نوں چاوے

حیا کولوں اس نوں حیا آوندی اے

شوق سجدیاں دا اج کراں پورا بندہ بندگی دی چھڑی جنگ نہ رہۓ

شوق سجدیاں دا اج کراں پورا، بندہ بندگی دی چھڑی جنگ نہ رہۓ

اتنے کراں سجدے سنگِ در اتے، یا جبیں نہ رہۓ یا او سنگ نہ رہۓ

قائم امن اس حال وچ ہو سکداۓ، یا تے شمع نہ رہۓ یا پتنگ نہ رہۓ

جوگیؔ اجیہا رنگیا رنگ یار وچ، جا تیرے رنگ وچ غیر دا رنگ نہ رہۓ

جوگی جہلمی

اپنے آپ وچ مخفی خود آپ سی اوہ آپوں آپ سی اپنے حجاب دے وچ

اپنے آپ وچ مخفی خود آپ سی اوہ، آپوں آپ سی اپنے حجاب دے وچ

نہ کوئی من دا، جے کر اوہ آؤندا ناں، میری کملی والی جناب دے وچ

پیدا سوز ہے، ضرب مضراب کردی حالاں سوز ہے تارِ رباب دے وچ

جوگیؔ عطر محتاج ہے گاندھیاں دا، مہک عطر دی غنچۂ گلاب دے وچ

جوگی جہلمی

اج ساقئ کوثر دی شان اندر

ساقئ کوثر

اج ساقئ کوثر دی شان اندر، دل ایہہ آکھدائے چند اشعار لکھاں

پر ادبوں ڈر خطرہ خطاواریاں دا، ذکر پاک کیوں بادہ خوار لکھاں

جذبۂ عشق پر چین نئیں لین دیندا، کیہ کیہ قلم میرے گوہر بار لکھاں

والشمس چہرہ تے واللیل زلفاں، تے رحمتِ پروردگار لکھاں

اس ہادئ اکبر دی شان اندر، طاقت نئیں کوئی سخن الاپ سکاں

میں اپنے ناقص خیال دے نال گِٹھاں کیویں بحرِ توحید نوں ناپ سکاں

گئے نگاہ دے تیر کلیجہ چیر

گئے نگاہ دے تیر، کلیجہ چیر

وگاواں نیر پِھراں دلگیر

تیری تصویر میری جاگیر ہے

تو ہے صاحب اقبال 

میں خستہ حال 

نڈھال کو جام پیال 

وصال مینوں اکسیر ہے