اج کلھا تخیل نی وچ مستی

اج کلھا تخیل نی وچ مستی

جانداجاندا بہؤں دُور تک پہنچ گیا

اس دی یاد نال ہم کلام ہو کے

وانگ موسیٰ نے طور تک پہنچ گیا

کالے پردے نقاب دی جا پیچھے

اس رُخِ مغرور تک پہنچ گیا

چشمِ تشنہ سیراب فـداؔ ہو گئی

تاں فیر قلبی سرور تک پہنچ گیا

فدا حسین

میں آں شاہ ویرانہ جاگیر میری

میں آں شاہ، ویرانہ جاگیر میری

اللہ جاندا کوئی غریب نہ میں

ہجرِ یار دی کھا گئی مرض مینوں

لبھ سکیا علاج طبیب نہ میں

لکھی کاتبِ ازل نے درد بھر کے

اے تقدیر میری بدنصیب نہ میں

شعروشاعری پئیا کرنا فداؔ پہاویں

سخنور یا کوئی ادیب نہ میں

فدا حسین

پہاویں سادہ طبعیت محبوب میرا اے پر ناز نخرے نازنین تے بس

پہاویں سادہ طبعیت محبوب میرا

اے پر ناز نخرے نازنین تے بس

چائے کالا نقاب تے کَے دساں

شعلے بار فیر رُخِ رنگین تے بس

اکھاں کالیاں کجلے دی دھار تِکھی

قتلِ عام کردا ماہ جبین تے بس

ہوسن ہور وی سوہنے فداؔ لیکن

دلنشین میرے اس حسین تے بس

فدا حسین

کر دے معاف تو میری خطا ربا

کر دے معاف تُو میری خطا ربا

میں خاکی آں پُتلا قصور دا آں

تُو تے دِتا اے بے حساب مولا

سانبھ سکدا نہ ناقص شعور دا آں

بس خبر اے بندہ ناچیز آں میں

منن والا اس صاحبِ نور دا آں

روزِ محشر وچ لج فداؔ رکھیاں

میں وی امتی تیرےحضورؐ دا آں

فدا حسین

کئیا شام نے آ کے شام ویلے تیرے شام نے لئیا سلام ہی نیں

کئیا شام نے آ کے شام ویلے

تیرے شام نے لئیا سلام ہی نیں

درِ حسن تےکیتیاں باوں عرضاں

بے وفا نے سنیا پیغام ہی نیں

اتنا کہہ کے واپس اس ٹور دِتا

کرن واسطے ہور کلام ہی نیں

میرے ملن دی آس فداؔ نہ رکھ

تیرا شام ہن رئیا او شام ہی نیں

فدا حسین