ایس عمرے وی چن ویکھن دا چا نئیں لتھا

جدید پنجابی شاعری

ایس عمرے وی

چن ویکھن دا چا نئیں لتھا

ایس عمرے وی تارے گِنن توں

ویہل نئیں مِلدی

پچھلی رات دی گِنتی مینوں

اگلی راتی

بُھل جاندی اے

گواچے لو; اسیں اکھاں پتھر کر لئیاں

گواچے لوگ

اسیں اکھاں پتھر کر لئیاں

سدھراں دی سنگھی گھٹ لئی اے

اسیں اندرو اندریں مر گئے آں

اپنے تے مٹی سٹ لئی اے

کوئی سینے دے وچ رڑک ای نئیں

ساڈے سارے ای جذبے مر گئے نیں

جیہڑے تیرے ہتھوں پھٹ لگے

اوہ اک اک کر کے بھر گئے نیں

شُو: ٹیلی فون دے اوس سِرے تے

شُوم

ٹیلی فون دے

اوس سِرے تے

اوہ جَد ہَسّی

میریاں اکھیاں دے وِچ

کِھڑ پئے

تیری دید دی صورت کوئی نئیں

تیری دید دی صورت کوئی نئیں

ترس گئیاں نیں، اَکھاں

تیرے لئی مجبوری کوئی نئیں

میرے لئی نیں لَکھاں

ویکھیں اپنے وعدیاں وانگوں

مینوں بُھل نہ جاویں

اکھیوں ڈُلھ نہ جاویں

محمد سلیم طاہر

لکھ لکاناں حال اندر دا

لکھ لُکاناں 

 حال اندر دا

 پردے پاناں

 لُکدا نئیں

 میریاں سوچاں اُتوں

 پہرہ 

 اوہدی اَکھ دا 

چھت دیاں کَڑیاں نچدیاں نیں منجی دے پاوے نچدے نیں

چھت دیاں کَڑیاں نچدیاں نیں منجی دے پاوے نچدے نیں

اَدھی راتیں ویہڑے دے وِچ، وہم بڈاوے نچدے نیں

لو نِمھی تے سازاں دی دُھن اچی ہوندی جاندی اے

نَچے کوئی کلاویاں اندر، باہر کلاوے نچدے نیں

اپنی لاش تے کھڑیاں ہو کے میں وی واہ واہ کیتی اے

جیویں شاخاں توں جھڑ جھڑ کے پتر ساوے نچدے نیں

ساڈی یاری نِبھنی اوکھی

ساڈی یاری نِبھنی اوکھی

اوہ اَتھری تے میں

مُونہہ زور

میں اپنی مرضی دا مالک

اوہنے ٹُرنی اپنی ٹور

دو گھڑیاں وی

میریاں رَڑہیاں اکھیاں دے وِچ

میریاں رَڑہیاں اکھیاں دے وِچ

سرہیوں دا کوئی پُھل چاء بِیجو

چانن پُھٹّے

ازلاں دا اکلاپا ٹُٹّے

نہیریاں دا 

کوئی قیدی چُھٹّے

محمد سلیم طاہر

چیتے دی کمزوری

چیتے دی کمزوری

ایس عمرے وی

چَن ویکھن دا چا نئیں لَتّھا

ایس عمرے وی تارے گِنن توں

ویہل نئیں مِلدی

پچھلی رات دی گِنتی مینُوں

اگلی راتی

بُھل جاندی اے

محمد سلیم طاہر

وگدے شوہ وچ مار نہ سوٹا

وگدے شوہ وچ 

مار نہ سوٹا

پانی پاٹ کے 

دو نئیں ہونا

جو تُوں چاہنا ایں

اوہ، نئیں ہونا

محمد سلیم طاہر

شطرنج: چونٹھ نیں گھر تے بتی مہرے

شطرنج

چونٹھ نیں گھر تے بَتّی مُہرے

پیدل، رُخ، ہاتھی تے گھوڑے

ہر اِک دی میدان دے اندر

اَگانہہ وَدّھن دی، حد بندی اے

دُشمن دے نال لڑن، مرن دی

ڈور وزیراں ہَتھ ہوندی اے

وسوں باہر: کاسے جوگا جد ہونا اے

وَسّوں باہر

کاسے جوگا جد ہونا اے

اوہدے تیک چھلانگ نئیں رہنی

اوہنے ساہنوں، بُھل بھل جانا اے

اوہنوں ساڈی تاہنگ نئیں رہنی

اوہدا ہور وی بھاء ودھ جانا اے

ساڈے مال دی مانگ نئیں رہنی

محمد سلیم طاہر

سب کجھ کیتا اے، صبر نیں کیتا

سب کُجھ کیتا اے، صبر نیں کِیتا

 سب کُجھ کِیتا اے، صبر نیں کِیتا

 کیویں آکھاں، سور نیں کھادا

 جام نیں پیتا 

 سب کُجھ کِیتا اے، صبر نیں کِیتا

 اپنے ہتھیں اپنے رب نُوں سُولی چاڑھیا اے

ٹھگاں دا ٹھگ ہاسیاں نال نہ ٹھگ

ٹھگاں دا ٹھگ

ہتھاں وچوں سیک نکلدا اے

پیراں وچوں اگ

مینوں میرا پنڈا آکھے

میرے نال نہ لگ

پیار دی چو نے ہولی ہولی دُھخ کے ظلم کمایا

شکر دوپہرے پھوکاں مارے مینوں میرا سایا

باغی; اوہ جد میریاں اکھیاں دے وِچ

باغی

اوہ جد میریاں اکھیاں دے وِچ

اکھیاں پا کے تکدی اے

جھکدی اے نہ تھکدی اے

انج لگدا اے

میرے اندر، دور کِتے اوہ

چِٹے رنگ وِچ سوہنا لگے

چِٹے رنگ وِچ سوہنا لگے، تیرا چِٹا رنگ

جے توفیق ہوئے تے میرے نہیریاں وِچوں لنگ

میرے اندر لَو کر دِتّی، تیری اَکھ بلوری

مینُوں پینگھ ہلارے دِتّے، تیری رنگلی ونگ

تیرے بارے سوچاں تے پُھل چار چفیرے کِھڑدے

تیرا ذکر کراں تے نکلن، رنگاں وِچوں رنگ

نہیرے وِچ جدھ گنڈھ کُھل جائے

نہیرے وِچ

جدھ گنڈھ کُھل جائے

چانن دی

فیر ضرورت کاہدی

بتیاں بالن دی

محمد سلیم طاہر

نیانا; ہتھ چھڑا کے نَس جاناں ایں

نیانا

ہتھ چھڑا کے نَس جاناں ایں

ساڈیاں مُشکاں کَس جاناں ایں

ساڈے دل نُوں سُنجیاں کر کے

کیہڑے دل وِچ وَس جاناں ایں

لگے لانے سب سدّے نیں

تیرے اگے ہتھ بدّھے نیں