رنگ وطن: ساحل مرزا

Showing posts with label ساحل مرزا. Show all posts

Saturday, 20 December 2014

ربا منیا اسیں اکهاں تے

ربا

منیا اسیں اکهاں تے

اپنی انا دی پَٹی بَنھ کے

سِدها رَستہ بُهلے ہوئے آں

مذہب دا اسی ناں لے کے

اک دُوجے دی جان لین تے

چپ نوں توڑ کے کجھ تے کہیئے

آخر کد تک ظلم نوں سہیئے

وار و واری چهڈ گئے سارے

کس دی خاطر جیندے رہیئے

وکهو وکھ ہُن ہو گئی ہانڈی

کِسراں رَل کے کٹهیاں بہیئے

تیری یاد بھلائی نہیں

تیری یاد بُھلائی نہیں

مطلب میں ہرجائی نہیں

بھاویں اُکا جُھوٹے نیں

کاواں نال گوائی نہیں

ویلے پڑھنے پایا اے

میری بے پروائی نہیں

دیس پرائے جان دا دکھ اے

دیس پرائے جان دا دُکھ اے

در در دھکے کهان دا دُکھ اے

دُکھ نہیں کلے مسلمان دا

مینوں تے انسان دا دُکھ اے

دُکھ ہجر دا اج دی گل نہیں

اے تے میرے ہان دا دُکھ اے

جیکر سارے ای آدم دے جائے نیں

جے کر سارے ای آدمؑ دے جائے نیں

فر کیوں بندے آپس وِچ پرائے نیں

سوچاں وِچ تهرتهلی مچی ہوئی اے

بُلهاں اتے بھاویں تالے لائے نیں

سُورج وانگوں سینہ سَڑدا رہندا اے

جد دے اکهیں تیرے خاب سجائے نیں

حدوں بہتا جهکیا ہویاں

حدوں بُہتا جُهکیا ہویاں

اکهاں مِیٹ کے لُکیا ہویاں

اٗتوں بھاویں سالم دِسناں

اندروں اندری مُکیا ہویاں

جتهے یار کهلار گیا اے

کِلے وانگر ٹُهکیا ہویاں

اوہنے اک اشارا کیتا

پتهر دل نوں پارا کیتا

اپنے آپ نوں لبهن ٹُر پئے

اپنا آپ آوارا کیتا

میں کیتا سی پیار کسے نوں

اوہنے دنیا دارا کیتا

رہ کے تیرے نال گواچا

میرا ماضی حال گواچا

چار چفیرے ویکھ رہیا واں

جیوں میلے وچ بال گواچا

الٹے پینڈے کردے رہے آں

دن لبھیا تے سال گواچا

جے اوہ نال کھلو سکدا اے

ایہہ دل اوہدا ہو سکدا اے

اوہ چاہوے تے اوتھے بیٹھا

داغ ہجر دا دھو سکدا اے

لوکیں آکھن رحمت وسی

انبر وی تے رو سکدا اے

میرے چار چفیرے سجن

بن گئے گھپ ہنیرے سجن

ہن ویری نے کیہ کرنا اے

میرے نال نیں میرے سجن

دشمن دی وی آس نہ ٹٹے

کاواں نال بنیرے سجن

صفحات