جد چنی سر توں لہہ جاندی اے

 جدید پنجابی شاعری

جد چُنی سِر توں لہہ جاندی اے

فیر کُلی شرم دی ڈھہہ جاندی اے

جے جذبے جِین دے سچے ہوون

فیر موت وی ڈر کے بہہ جاندی اے

اے رات جو پہلاں چُپ رہندی سی

ہُن خورے کیہ کُجھ کہہ جاندی اے

اج وی اس دا فون نہیں آیا

 جدید پنجابی شاعری

اج وی اُس دا فون نہیں آیا

اج وی خیر خبر نہ کوئی

اج وی گِیت ہِجر دا لِکھیا

اج وی نظماں وِچ ہی روئی

اج وی اُس دا فوٹو چُمیا

وِچ کاپی دے دھر کے

ایہ نہ سمجھیں اوہو رام کہانی اے

 جدید پنجابی شاعری

ایہہ نہ سمجھیں اوہو رام کہانی اے

اج میں تینوں تازہ غزل سنانی اے

 اج اک یار توں منگوا فون لیایا واں 

اج اک فوٹو تیرے نال بنانی اے

میں چاہناں واں ہاسے پُنگھرن بُلھیاں تے 

توں چاہنا ایں ہر اک اکھ روانی اے 

دکھاں دے گل ٹلیاں بنھو

 جدید پنجابی شاعری

دُکھاں دے گل ٹَلّیاں بنھو

چُپ چپیتے آ جاندے نیں

ساری وستی ڈھا جاندے نیں

 

صغیر تبسم

دل چندرے دے خالی ورقے شام سویرے تھلاں

 جدید پنجابی شاعری

دل چندرے دے خالی ورقے شام سویرے تھلّاں

نہ ہُن تیرے فوٹو دِسن نہ ہُن تیریاں گلّاں 

شہدوں مِٹھڑے پل سی جہڑے تیرے نال گزارے 

تیرے باجھوں اِنج ہوئے آں جیوں تُمے دیاں ولّاں 

دریاواں دی وستی دے وچ کچے گھر نیں ساڈے 

ہر پَل اِیہو ڈر رہندا اے ڈھا جاون نہ چھلّاں 

نہ توں گورکھ دھندا ربا نہ توں ساتھوں دور

 جدید پنجابی شاعری

نہ تُوں گورکھ دھندا ربا نہ تُوں ساتھوں دُور

چونہاں پاسے تیرا، جلوہ چونہاں پاسے نُور

بُھکھے، رَجے روندے ہسدے تیرے سبھ سوالی

تُوئیوں سبھ نُوں پیدا کِیتا، تُوئیوں سبھ دا والی

آدم جِن تے پنکھ پکھیرو تیرے کلمے پڑھدے

تیرے حُکموں لِہندے سُورج تیرے حکموں چڑھدے

اے رات جو پہلاں چپ رہندی سی

 جدید پنجابی شاعری

اے رات جو پہلاں چُپ رہندی سی

ہُن خورے کی کُجھ کہہ جاندی اے

ہُن یاد وی دل وِچ رُکدی نئیں اے

اے بن بن اتھرُو ویہہ جاندی اے

صغیر تبسم

بیٹھ ذرا میں اکھ دی باری بھیڑ دیاں

 جدید پنجابی شاعری

بیٹھ ذرا میں اکھ دی باری بھیڑ دیاں 

فیر ہوٹھاں تے راگ پہاڑی چھیڑ دیاں 

نیواں ہاں تے نیویں پاسے بیٹھا ہاں 

تیرے پاسے کنج حیاتی ریہڑ دیاں 

گھم رہیا ہے رُک رُک چکہ ساہنواں دا

وَس چلے تے اِکو واری گیڑ دیاں 

سارے منظر دھندلے دھندلے

 جدید پنجابی شاعری

سارے منظر دُھندلے دُھندلے 

ساریاں شکلاں ڈریاں

سبھ دے رنگ نیں اُڈے اُڈے

سبھ دِیاں اکھاں مریاں

گلیاں وچ چڑیلاں نچن 

کھول کے اپنے وال

شہدوں مٹھڑے پل سی جہڑے

 پنجابی شاعری

 شہدوں مِٹھڑے پل سی جہڑے

تیرے نال گزارے

تیرے بعدوں اِنج حیاتی

جیوں تُمے دیاں ولاں

اک پرانی یاد پئی ہے 

اک پرانی چِٹھی

لد کتاباں سر تے چکیاں

 جدید پنجابی شاعری

لد کتاباں سر تے چکیاں 

جیوں جنگلاں دے ڈھگے 

الفوں اگے ککھ نہ آیا 

کیہ پڑھدا میں اگے 

صغیر تبسم

اپنے گھر توں باہر نہیں جاندی

 پنجابی شاعری

اپنے گھر توں باہر نہیں جاندی 

سوچ سمندروں پار نہیں جاندی

جتھے ماواں اتھرو سٹن 

اوتھوں رب دی مار نہیں جاندی

خورے کل نوں کیہ ہونا اے

سر توں ایہہ تلوار نہیں جاندی

ماہیا وے اساں چولا پایا عشقے دا

 ماہیا وے

اساں چولا پایا عشقے دا

اساں بنھ لئے گھنگرو یار دے

دس کیہ کریے ایہناں اکھیاں دا

وچ سفنے چھمکاں مار دے

ماہیا وے

اساں پانی پنج دریاواں دے

 اساں پانی پنج دریاواں دے

ساڈے اندر چھلاں یار دیاں

آ چپ دے جندرے توڑ کے

کجھ گلاں کرئیے پیار دیاں

اساں پانی پنج دریاواں دے

اساں کندھاں چیر کے لنگھ جانا

پہلی وار اڈاری ماردی کونج دے وانگر

جدید پنجابی شاعری

پہلی وار اُڈاری ماردی 

کُونج دے وانگر 

اِک سمندری اکھ نے مینوں

جد وی تکیا 

ہس کے تکیا 

دھرتی مینوں اِنج گھمایا 

روہی وچ کھلوتے رکھ نوں وڈھن دا

 روہی وچ کھلوتے رُکھ نوں وڈھن دا

تینوں پورا حق اے مینوں چھڈن دا

میرے ول نہ ویکھ نصیباں والڑئیے

فیدہ کیہ اے تھل وِچ کنکاں گڈن دا

صغیر تبسم

اک دیوا بلیا آس دا

 اک دِیوا بلیا آس دا

کوئی مار کے پُھوک بجھاوندا 

اک لہو پیندا ہے دھرت دا

اک ماس بدن دا کھاوندا 

اک خوف سمندروں پار دا 

اک خوف منافق یار دا 

ڈگیاں کندھاں سنجیاں سڑکاں

 ڈِگیاں کندھاں

سُنجیاں سڑکاں

رولا پاندی چُپ

سڑیاں رُتاں

اُجڑے کھیتر

پنڈا ساڑدی دُھپ

فر اج سوچ دی ونجھلی اتے

 فر اج سوچ دی ونجھلی اُتے

چھڑی اجیہی تال

ساہنواں گھنگھرو بنھ کے اندر

رج کے پائی دھمال

انبر دھرتی اگ سمندر

نچن لگ پئے نال

شروع اوس دے نام توں

 شروع اوس دے نام توں

جہنے موسماں دی چُنی نوں رنگ دِتے

جہنے دِتا اے چانن دِیویاں نوں

فیر دِیوِے اسمان تے ٹنگ دتے

شروع اوس دے نام توں 

جہنے دھرتی نوں سورج دی اگ دتی