ساہ ساہ ہجر ہنڈایا جاندا

 جدید پنجابی شاعری

ساہ ساہ ہجر ہنڈایا جاندا

فیر کِتے وصل کمایا جاندا

ہُن تے ویکھن جوگا ہویا

ہُن نئیں حال سُنایا جاندا

اوس مینوں اپنا لینا سی

جے کر دُکھ اپنایا جاندا

اکھ وچ ٹھیکری پہرہ جاگے

 جدید پنجابی شاعری

اکھ وچ ٹھیکری پہرہ جاگے

دُکھ سوویں تے سُفنا جاگے

اکو رات چہ عمر گزاری

تھوڑا سُتے، بوہتا جاگے

میں نُوں میں دی جاگ لگاواں

میں دا ہوند حوالہ جاگے

ہاسے نیں تے ہسدے کیوں نئیں

 پنجابی شاعری

ہاسے نیں تے ہسدے کیوں نئیں

اتھرو نیں تے وسدے کیوں نئیں

جے ساہواں لئی جیل اے جُثہ

قیدی قیدیوں نھسدے کیوں نئیں

سچی آں تے نال کھلووو

جھوٹی آں تے دسدے کیوں نئیں

امباں دی واڑ وڈھ کے اکاں نوں لا دواں

 پنجابی شاعری

امباں دی واڑ وڈھ کے اکاں نوں لا دواں

چُنی کریپ دی کیویں کِکراں تے پا دواں

مَنیا میری مجال نئیں، دل دا خیال اے

رَبا تیرے جہان نُوں چُلہے چہ ڈاھ دواں

مرضی میری میں جیس نوں رکھاں سنبھال کے

مرضی میری میں جیس نُوں چاہواں بُھلا دواں

ربا اوہدے قابل کر دے

 ربا اوہدے قابل کر دے

یاں فر مینوں پاگل کر دے

جے او حاصل ہو نئیں سکدا

ہر حاصل لا حاصل کر دے

علم دا چانن ونڈن والے

ماڑا بال نئیں داخل کر دے

جد او مینوں تکدا اے

 جد او مینوں تکدا اے

قسمے ساہواں ڈکدا اے

جھوٹا، سچا ہوون دے لئی

میریاں قسماں چکدا اے

جگ تے جِنا رولا اے

رولا سارا نک دا اے

راہ ہموار وی ہو سکدی اے

 راہ ہموار وی ہو سکدی اے 

روح سرشار وی ہو سکدی اے

وچھڑن والے مسئلے اُتے 

سوچ وچار وی ہو سکدی اے 

مینوں تیرے نال محبت 

دوجی وار وی ہو سکدی اے 

مٹھے لہجے زہر نئیں ہوندے

 مٹھے لہجے زہر نئیں ہوندے

اوکھے ویلے قہر نئیں ہوندے

تھاں تھاں نسدا بھجدا پھردا

سنیا، جھوٹ دے پیر نئیں ہوندے

پہلاں پہل تے انج لگدا سی

ویراں دے وچ ویر نئیں ہوندے

کجھ نئیں بول بلارے وچ

 کُجھ نئیں بول بلارے وچ

توں نئیں ساڈے وارے وچ

جنیاں مرضی قسماں کھا

ہن نئیں آؤندی لارے وچ

او وی گلاں کردے، جو

ادّھے وچ، نا سارے وچ

جناں مرضی رکھ لا کس کے

 جناں مرضی رکھ لا کس کے

دل نے کیہڑا جانا دس کے

مر جانے دی سمجھ نئیں آوندی

اوہدے ولے جاندا نھس کے

مٹی دے وچ مٹی ہویا

اکھیاں وچوں لہو رس رس کے

سب دے اپنے اپنے چا

 سب دے اپنے اپنے چا

ما پے ساک تے بھین بھرا

نفرت جتھے پکڑے جڑ

ویہڑیاں دے وچ اُگے گھا

جگ دی مہنگی منڈی وچ

سب توں گھٹ انسان دا بھا

عشق کنڈیالے پینڈے پے کے

 عشق کنڈیالے پینڈے پے کے

پج پج جاون پیر

جیہڑا ٹرے اس راہ تے بیبا

اوہدی نئیں فر خیر

بشریٰ ناز

ساڈے شوق گلاباں ہار سن

 ساڈے شوق گلاباں ہار سن کنڈیاں نال کھیہہ گئے 

اسیں سی نہ کیتی فیر وی سب ہس کے سہہ گئے 

ساہنوں ریت رواج دے نام تے جگ قید سنائی

اسیں پیریں سنگل پا لئے 

چپ کر کے بہہ گئے 

دل رویا ٹاہاں مار کے فر اندرو اندری

جی کردا اے اچی اچی روواں میں

 جی کردا اے اُچی اُچی روواں میں

کوئی نہ ہووے توں ہوویں یا ہوواں میں

اپنے آپ چہ لُکیا اوہنوں ویکھن لئی

مُڑ مُڑ شیشے موہرے آن کھلوواں میں

لوکی مینوں ادھی پاگل کہندے نیں

ہو سکدا اے پوری پاگل ہوواں میں

دس وے دلا کہدے آکھے لگ کے توں

 دس وے دِلا 

کہدے آکھے لگ کے تُوں سی 

واء دا پلّہ پھڑیا 

کیوں تُوں ریجھ دی ات گرمی وچ 

سِخر چُبارے چڑھیا 

جھات نہ پائی اوہدے دل وچ 

گل نوں ٹھپاں یا بھڑکاواں میری مرضی

 گل نوں ٹھپاں یا بھڑکاواں میری مرضی

اگ لاواں، یا مٹی پاواں، میری مرضی

انھے بندے کولوں شہر دا رستہ پُچھاں

یاں بولہے نوں شعر سناواں میری مرضی

اوہنے منتاں ترلے کر کر مینوں سَدیا

ہُن میں جاواں یا نہ جاواں میری مرضی

بھاگ بھری اس مٹی نوں اکسیر بناون والے

 بھاگ بھری اس مٹی نوں اکسیر بناون والے

سُتے پئے نیں دھرتی دی تقدیر جگاون والے

ہُن نہ بُڈھڑے بوہڑاں تھلے رونق میلے لگدے

ہُن نہ دِسدے وارث شاہ دی ہیر سناون والے

ماں بولی پنجابی دا اے چہرہ بُجھیا بُجھیا

کتھے گئے او خواباں دی تصویر وکھاون والے

ہجر افق دے ڈب نہ جائے ریجھ دا کنبدا تارا

 ہجر افق دے ڈب نہ جائے

ریجھ دا کنبدا تارا

اوہدی اکھ دے بھیت توں سمجھاں

کیہ میں جھوٹا لارا؟

جان لواں کیہ ایہہ یک طرفہ

دل دا کھیل اے سارا

اسیں کیہو جہے انسان

اسیں کیہو جہے انسان

ساڈے ازلوں لیکھ اولڑے 

ساڈے متھے لکھیا رؤن

ساڈا جمناں کیہڑے کار دا 

ساڈا کیسا بیہن کھلون

ساڈے دل وچ بھانبھڑ سوگ دے

سہارا جس کسے دا وی مینوں درکار سی چپ سی

 سہارا جس کسے دا وی مینوں درکار سی چُپ سی

جہڑا وی پیار سی دلدار سی غمخوار سی چپ سی

کہانی ودھ رہی سی آخری منزل وکھاون ول

اوہدے وچ اوہ جہڑا اک مرکزی کردار سی چپ سی

اُیڈیکن ہار سن منزل دے جانوں بولدے رستے

پر اوہناں وچ جو ساڈے لئی ذرا دُشوار سی چپ سی