سنیو اوئے مذہباں والیو اک آدم کتے گواچیا

 جدید پنجابی شاعری

سنیو اوئے مذہباں والیو

اک آدم کتے گواچیا

جائیو وے کدھرے بھالیو

اپنی کتاباں پھولیو

حرفاں دے معنی ٹولیو

مسجد نوں جاندا ویکھیو

میرے پنڈ توں شہر تیرے تک

 جدید پنجابی شاعری

میرے پنڈ توں شہر تیرے تک

پھردی اے اک لہر تیرے تک 

منزل نسدی نسدی نسدی

آ کے جاندی ٹھہر تیرے تک

ویکھیں اکھ دے نِیر نہ سمجھیں

وگدی پئی اے نہر تیرے تک

انج تیری یاد آئی جویں چن جھگیاں وِچ لہہ جائے

 جدید پنجابی شاعری

اِنج تیری یاد آئی 

جویں چن جھُگّیاں وِچ لہہ جائے

وے بھادروں دے ہُسّڑ نال

جِویں پھُل خشبوئی کھہہ جائے

وے انج تیری یاد آئی

وے سُنجیاں حویلیاں وِچ

صدیاں دے بعد جِویں

دھرتی جد وی دکھ رووے گی

 جدید پنجابی شاعری

دھرتی جد وی دُکھ رووے گی

پہلا دُکھ پنجاب دا

پھل تاں باغ چوں بہت سے ٹُٹے

ککھ نہ رہیا گُلاب دا

نیل فرات وی روئے ہوسن

پانی لال چناب دا

جگ جہان دی سنگت چھڈی

جدید پنجابی شاعری

جگ جہان دی سنگت چھڈی 

اکلاپے نوں سجن کیتا

چُپ چپیتے 

گلاں کردے

اکلاپا تے طارق دوویں 

میلے دے وچ آ گئے

کدی تے آخر پانی ولسن

 جدید پنجابی شاعری

کدی تے آخر پانی ولسن

فیر پلاں تے آون لئی

کدی تے پور اکٹھے تھیسن

مُڑ پتناں تے جاون لئی

کدی تے ڈاراں مُڑسن پچھے

کلی کُونج لے جاون لئی

گل چھڈ دے یار خیالاں دی

 جدید پنجابی شاعری

گل چھڈ دے یار خیالاں دی

ہے ازلوں ہیر سیالاں دی

ویکھیں کدرے لنگھ نہ جاوے

سجناں رُت وصالاں دی

میں دَسو کیہ تشبیہ دیواں

اس یار دے رُوپ جمالاں دی

دل دی مشکل حل نہیں ہندی

 پنجابی شاعری

‏کوئی دوا ہن جھل نہیں ہندی

دل دی مشکل حل نہیں ہندی

کیتا سی اوہنے کل دا وعدہ

مدتاں ہوئیاں، کل نہیں ہندی

اگے پچھے بڑیاں سوچاں

اوہ آ جاندائے، گل نہیں ہندی

ورہیاں پہلے سیہہ دا تکلا

 ورہیاں پہلے سیہہ دا تکلا

نچدے نچدے پیر چ لگیا

نی مائے ساڈے پیروں تر کے 

ہن چندرا گلے تک آیا

شملے، چنبے لہور پشورے

چارے پاسے قاصد ٹورے

اوہدی اکھ دے وار دی زد وچ

 اوہدی اکھ دے وار دی زد وچ

میں آں اک تلوار دی زد وچ

ریتا دا بنھ ثابت ہویاں

یاراں دے اک وار دی زد وچ

سورج اپنے راہ تے ہویا

چھڈ سایہ دیوار دی زد وچ

میں کھلواڑ وانگ جینا اے

 کُل جگ دے پنجابیاں نوں وساکھی دیاں ودھائیاں

وساکھی تے اجاڑا

میں اجیہا کھلواڑاہ ہاں

جہنوں پھلہے جڑن توں پہلاں ای

شریکاں نے اگ لا دتی

ہاڑ دی دھپ تے سون دے بلے نے ایکا کیتا

راویے نی راویے ہن کیوں نی چلدی

 راویے نی راویے

ہن کیوں نی چلدی

ہس ہس کھیڈ کھیڈ

لہور دیاں کندھاں نال

ہن کیوں نی وجدی

راہیا وے راہیا

جین جین ‎کھیڈیئے نی

جین جین ‎کھیڈیئے نی

اُٹھ جندے میریئے

کِنّے دیوے بالنے نیں

یاداں دیئے ڈھرئیے

جگ دیاں جھیڑیاں وچ

کولھو دیاں گیڑیاں وچ

جسیاں اتے نیل پئے نیں روحاں اندر کھڈے

 جسیاں اتے نیل پئے نیں روحاں اندر کھڈے

مویاں دے دکھ بھل جاندے نیں دھرتی دے دکھ وڈے

ایس دنیا تے دنے دپہرے عجب تماشہ ہویا

گھر دے مالک گھر وچ آ کے لوکاں گھر چوں کڈھے

طارق گجر

سنی سنائی کیویں مناں

 کمی سید دی شہ رگ وچ

چوڑھے چوہدری دی شہ رگ وچ

شودر باہمن دی شہ رگ وچ

 نوری خاکی دی شہ رگ وچ

رند تے ساقی دی شہ رگ وچ

سنیا اکو رب اے طارق

سنی سنائی کیویں مناں

طارق گجر

دھرتی ماں دے دو ٹوٹے ہو گئے

 پورے پنجاب لئی ادھی نظم

مینوں جمّن لگیاں

دھرتی ماں دے دو ٹوٹے ہو گئے

میرے بولاں دی کُڑتن چکھّ کے ویکھ لؤ

تہانوں یقین آ جاوے گا

کہ مینوں

رت رلے پانیاں دی گُڑھتی ملی سی

ساڈے اپنے گھر وچ چور

 ساڈے بدلے مونہہ مہاندرے

اسیں لگدے آں کوئی ہور

سانوں گھجیاں سٹاں وجیاں

اسیں کرئیے کویں ٹکور

سانوں انج بھائیاں نے ویچیا

جویں وکدے ڈنگر ڈھور

کی دساں میں طارق گجر کیویں رل گیا

 کی دساں میں طارق گجر  

کیویں رُل گیا

پانی دا اک پیالہ سی جو

تھل وِچ ڈُلھ گیا

توڑی دا اک کپ سی جہڑا

مینہہ وِچ کھلھ گیا

طارق گجر

ہنجوواں دے پرنالے ویکھ

 ہنجھواں دے پرنالے دیکھ

نہروں نکلے کھالے دیکھ

تیرے بعد نہ وڑیا کوئی

بوہے اتے جالے دیکھ

گورے گورے جسیاں دے وچ

دل نے کنے کالے دیکھ

ایدھر رب تے اودھر یار دسو کہڑا ادھ وچکار

 ایدھر رب تے اودھر یار

دسو کہڑا ادھ وچکار

اوہنے چُکی اکھ ، بزار

اُڈ پُڈ گئے سب کاروبار

ربّا! آ جا، نیڑے بہ جا

تیرا میرا اک پروار