نہ پچھو تسی حال فقیراں دا

 جدید پنجابی شاعری

نہ پچھو تسی حال فقیراں دا

اسی مانیا ویلا پیڑاں دا

پت جھڑ وی آخر مُک جانا

نہیں مُکنا کھیڈ لکیراں دا

ساحل اعوان

اس دنیا توں سبھ جانا ایں

 اس دنیا توں سبھ جانا ایں

اک آنا تے, اک جانا ایں

پکا کوئی نہ گھر سمجھے

کسے آنا تے کسے جانا ایں

ہر کوئی بولی بول دا ایہ

اک ایہ تے اک او ترانہ ایں

پچھلے یار یارانے چنگے

 پچھلے یار یارانے چنگے

دیسی کھانے کھانے چنگے

ڈسکو فیشن پٹ لیندا اے

دیسی سننے گانے چنگے

اکھاں وچ نہ جے شرم حیا

انھے بولے تے کانے چنگے

بیلی جگ تے اوکھے لبھدے

 بیلی جگ تے اوکھے لبھدے

نئیں لبھدے گلیاں پھر کے

نسبت نال ای چھاواں دیون

پت وکھ ہوندے ٹہنیوں کر کے

ہریا بھریا میوے دیوے

سک بھالن بندا جے چر کے

سانوں ککھاں وانگ رولیا

 سانوں ککھاں وانگ رولیا

سانوں جگ تے یار وچولیاں

گئی مٹی ست آسمانیں

چک کھڑیا واء ورولیاں

اساں سجناں ککھوں ہولے

کیہ ملسی سانوں تولیاں

یاری دے وچ کالھ نئیں چنگی

 یاری دے وچ کالھ نئیں چنگی

کدی وی اچیاں نال نئیں کرنی

اسی ہاں سِدھم سِدھے یارو

ساڈے نال کوئی چال نئیں کرنی

ککو بوٹی لبھن مگروں

ویکھیو ٹھنڈی دال نئیں کرنی

تیرے باہجھ مائے میں دس جاواں کتھے

 ماں دا وچھوڑا

تیرے باہجھ مائے میں دس جاواں کِتھے

او ٹُر گئیاں ٹھنڈیاں چھاواں کتھے

اج وی مینوں چیتے آوندیاں تیریاں باتاں مائے

تیرے نال نی مائے گئیاں گلاں کتھے

پُت بسم اللہ نہ کہندی تھکدی جد وی مینوں تکدی

اج وی روز اُڈیکاں پیار دیاں او چھلاں کتھے

ٹر جا بھاویں دور دراڈھے چھڈیں نہ سنگ پنجابی دا

 ٹُر جا بھاویں دور دراڈھے، چھڈیں نہ سنگ پنجابی دا

چڑھ جاوے گا اک دن سجناں، جگ تے رنگ پنجابی دا

وار دیویں تن من اپنا لاویں نہ لنگ پنجابی دا

موہ لیندی ایہ من نوں چھیتی، ایہ جیہا ڈھنگ پنجابی دا

اکھر ایہدے سونے ورگے، تے مٹھے بول پنجابی دے

ساریاں بولیاں وڈیاں جگ تے، بھُلیں نہ انگ پنجابی دا

سجناں پرانیاں ہن گلاں کتھے

 سجناں پرانیاں ہُن گلاں کِتھے

پیار دیاں او چھلاں کتھے

تُوں تے یار گواچ گیا ایں

یار سنیہا میں گھلاں کتھے

اج ہر پلے ہا سنج اجاڑ

رہیاں ساڈیاں ملاں کتھے