نہ جا امریکا نال کڑے

 جدید پنجابی شاعری

بے نظیر بھٹو کو مشورہ

نہ جا امریکا نال کُڑے

اے گل نہ دیویں ٹال کڑے

اینے قتل آزادیاں دا کیتا

اپنے ایس دھرتی دا لہو پیتا

اپنے کٹوایا بنگال کڑے

گل سن چپنا راج لیا اپنا

 جدید پنجابی شاعری گیت

گل سن چپنا

راج لیا اپنا

وڈیاں وڈیریاں دا

ظالم لٹیریاں دا

چھڈ نؤں جپنا

گل سن چپنا

راج لیا اپنا

امریکہ توں جنگ آوندی اے

 جدید پنجابی شاعری

امریکہ توں جنگ آؤندی اے

امریکہ توں جنگ آؤندی اے

بھُک آؤندی اے ننگ آؤندی اے

روٹی، کپڑا، چھت نہیں آؤندی

چہریاں تے رنگت نہیں آؤندی

تاپ آؤندا، اے کھنگ آؤندی اے

امریکہ توں جنگ آؤندی اے

حبیب جالب 

ایہہ گھنگرو نہیں زنجیراں نے

 مجبور عورت دا گیت

ایہہ گھنگرو نہیں زنجیراں نے

دنیاں نے پیریں پائیاں

ایہہ چھنکدیاں رسوائیاں

نہیں سُندا کوئی دہائیاں

دل ساتھ نہ دئے تاں ہسنا کی

بستی وچ ظلم دی وسنا کی

پتراں تیری چادر لاہی ہور کسے دا دوش نہ مائی

 سجناں تے متراں نوں پنجاب دا ثقافتی دیہاڑ مبارک

ماں بولی

پتراں تیری چادر لاہی

ہور کسے دا دوش نہ مائی

غیراں کرودھ دی اوہ اگ بالی 

سینے ہو گئے پیار توں خالی

پتراں نوں توں لگیں گالی

پتراں تیری چادر لاہی ہور کسے دا دوش نہ مائی

 متراں نوں ماں بولی دیہاڑ دی بدہائی

ماں بولی

پتراں تیری چادر لاہی

ہور کسے دا دوش نہ مائی

غیراں کرودھ دی اوہ اگ بالی 

سینے ہو گئے پیار توں خالی

پتراں نوں توں لگیں گالی

دل دی کالکھ ہنجھواں نال ای دھل سکدی اے

 وچھڑے دل وی مل سکدے نے

دل دی کالکھ

ہنجھواں نال ای دھل سکدی اے

زخم جگر دے دھو آئیں

ہنجھواں نال ای سل سکدے نے

وچھڑے دل وی مل سکدے نے

چپ کر منڈیا نہ منگ روٹیاں

چُپ کر مُنڈیا، نہ منگ روٹیاں

کھائیں گا زمانے ہتھوں نہیں تے سوٹیاں

دَڑ وَٹ کے توں کَٹ ایتھے دن چار

صدیاں توں بھُکھے لوکیں کھاندے آئے مار

اک مکی چک لے، دوسری تیار

دلاں وِچ جنہاں دے محبتاں دا نور

جند وانگ شمع دے میری اے

جِند وانگ شمع دے میری اے

راتاں نوں جلایا جاندا اے

دن چڑھیاں بجھایا جاندا اے

انج جشن منایا جاندا اے

ایہہ کھیڈ اے ساری دولت دی

دسو کی خطا اے عورت دی

اکو تیرا میرا پیو اکو تیری میری ماں

اِکو تیرا میرا پیو، اِکو تیری میری ماں

اِکو ساڈی جنم بھوں

تُوں سردار، میں کمی کیوں

حبیب جالب​

ڈاکواں دا جے ساتھ نہ دیندا پِنڈ دا پہریدار

ڈاکواں دا جے ساتھ نہ دیندا، پِنڈ دا پہریدار

اَج پیریں زنجیر نہ ہُوندی، جِت نہ بنڑدی ہار

پَگّاں اپنے گَل وِچ پا لؤ، ٹُرو پیٹ دے بھار

چڑھ جائے تے مُشکل لیہندی بُوٹاں دی سرکار

حبیب جالب

جالب سائیں کدی کدائیں چنگی گَل کہہ جاندا اے

جالبؔ سائیں کدی کدائیں چنگی گَل کہہ جاندا اے

لَکھ پُوجو چڑھدے سُورج نُوں، آخر ایہہ لِہہ جاندا اے

باجھ تیرے او دل دے ساتھی، دل دی حالت کی دَسّاں

کدی کدی ایہہ تھکیا راہی رَستے وِچ بِہہ جاندا اے

ساندل بار وسیندیئے ہِیرے وَسدے رہن تیرے ہاسے

دو پَل تیرے غم دا پراہنا اَکھیاں وِچ رِہ جاندا اے

ہائے دوآبے دی اوہ دُنیاں جتھے محبت وَسدی سی

ہنجُو بن کے دُکھ وطناں دا اَکھیاں چوں ویہہ جاندا اے

فجرے اوہ چمکاندا ڈِٹّھا جالبؔ ساری دؔنیاں نُوں

راتیں جیہڑا سیک دُکھاں دے ہَس ہَس کے سِہہ جاندا اے

حبیب جالب

اچیاں کندھاں والا گھر سی رو لیندے ساں کھل کے

اُچیاں کندھاں والا گھر سی، رو لیندے ساں کُھل کے

ایسی وا وگائی او رَبا رِہ گئی جِندڑی رُل کے

چار چُفیرے درد انھیرے، ہنجُو ڈیرے ڈیرے

دُکھیارے ونجارے آ گئے کدِھر رَستہ بُھلّ کے

یاد آئیاں کچھ ہور وی تیرے شہر دِیاں برساتاں

ہور وی چمکے داغ دِلاں دے نال اَشکاں دے دُھل کے

اپنی گَل نہ چَھڈِیں جالبؔ شاعر کُجھ وی آکھن

اپنی رنگت کھو دیندے نے، رنگ رنگاں وِچ گُھل کے

حبیب جالب

زنداناں دے در نہیں کھلدے ہنجواں ہاواں نال

زِنداناں دے دَر نہیں کُھلدے ہنجُواں ہاواں نال

سجناں ایہہ تاں کُھلن گے لوہے دِیاں باہواں نال

ویکھ زمانہ گَل کردا اے اَج ہواواں نال

منزل تیرے ہَتھ نہیں آؤنی صرف دُعاواں نال

نہ بُھل سَکیاں نہ بُھل سَکداں بیاس دے کنڈھیاں نُوں

سدا رہوے گی یاد ایہناں دی میریاں ساہواں نال

اِکو رُخ ہوا وِچ وَسیا، کوئی نہ دَسیا پھیر

ساڈا راہ بَدَل سَکدا اے کون اداواں نال

خوف دا سایہ ذہن اپنے دے آؤن نہ دِتا کول

دَھن جِگرا ساڈا وی جالبؔ، رہے بلاواں نال

حبیب جالب