پاکستانی،پنجابی، سندھی، بلوچی، پشتو، ہندکو، پوٹھواری،کشمیری، پہاڑی، گوجری، شینا، سرائیکی، براہوی زباناں دی شاعری دے سوہنے، سجرے تے رنگلے پھلاں نال سجیا ہویا شعری گلدستہ Punjabi, Sindh, Blochi, Pushto, Hindko, Pothwari, Kashmiri, Pahari, Gojri, Shina, Saraiki, Brahavi & other, regional, poetry
جدید پنجابی شاعری
اک سُوہے نے اج سُوہ لا کے مینوں خبر پچائی اے
اوہدے پیار دی کجھ بدنامی میرے سر وی آئی اے
اوہدا میرا تک ورتارا جگ نے ایہہ گل آکھی اے
اک نِرا سودائی اے، تے اک نِرا ہرجائی اے
اوہنوں سوچاں وِچ بلا کے جو کہنا کہہ لینا واں
اوہدی بے پروائی ایتھے نہ کوئی اکھ پرائی اے
جدید پنجابی شاعری
جھڑ گیا ٹہنیؤں سُکے ہوئے پتّر وانگ
چھنک رہاں مُٹیار دی ٹُٹی جھانجر وانگ
جہڑی بیوہ بنیں، سہاگن تھوڑے دن
اوہ تے زندہ لاش اے چُپ اے پتھر وانگ
اوہدے تن دے راکھے، لِیڑے سیچن کنج
اوہ نے لِیراں، میرے سر دی چادر وانگ
گیت
اکھاں جدوں میٹیاں زمانہ مینوں رووے گا
اپنا تے اپنا، بے گانہ مینوں رووے گا
اکھاں جدوں میٹیاں ۔۔۔۔۔۔۔
جدوں دا میں دِسیا مے خواراں نوں میخانے وِچ
جام ٹوٹ جان گے، مے خانہ مینوں رووے گا
اکھاں جدوں میٹیاں ۔۔۔۔۔۔۔
جہڑے بندے دے ول جھاکاں، لگے کھویا کھویا
جہڑا منہ بُکل چوں کڈھے، جاپے رویا رویا
خورے کہڑا خوف ہے طاری سہمے سہمے بندے
اس بستی دا اک اک بُوہا، دسے ڈھویا ڈھویا
انج لگدا ہے جیوں دھرتی تے، پتھر برسے ہوون
پدھر تھاواں کِتے نہ لبھن، جاپے ٹویا ٹویا
پنجابی شاعری
میرا روگ پچھان کے چپ اے
جانڑدا اے پر جان کے چپ اے
اوہ وی لمی تان کے چپ اے
میرا روگ پچھان کے چپ اے
سر تے پَنڈ امیداں والی راہواں دے وچ کھڈے
رات ہنیری ڈُونگھے پینڈے دُکھ عمراں توں وڈے
نہ کوئی ہَسے نہ کوئی رووے نہ کوئی اُچی بولے
انج لگدا جیوں چار چپھیرے سپاں دے منہ اڈے
اوہ کُڑتا وی آخر سانوں رکھنا پے گیا گہنے
جس کُڑتے تے رِیجھاں دے نال پھُل بُوٹے سن کڈھے
