ایہ ڈھیر پرانڑی گالھ تاں نئیں

 پنجابی سرائیکی شاعری

ایہ ڈھیر پُرانڑی گالھ تاں نئیں

جڈاں عید دا چندر نظردا ہا

کُجھ سنگتی ساڈی جھوک اُتے

تھی کٹھے تے ٹُر آندے ہن

ساڈی جھوک تے سب رل بہندے ہن

او خوش تھی جُھمراں پاون ہا

دل دھڑکدا ہے پر الا کائنی

 جدید پنجابی سرائیکی شاعری

دل دھڑکدا ہے پر الا کائنی

شیت نکھڑن دا حوصلہ کائنی

ہک سدا ہے جو نِت ستیندی ہے

او کیندی ہے کُئی پتہ کائنی

جیڑھا ہک وار ڈیکھدے تیکوں

کیویں اہدا ہے جو خدا کائنی؟

جے تھی سگے تاں فِکر کوں فراق توں امان ڈے

 جدید پنجابی سرائیکی شاعری

جے تھی سگے تاں فِکر کوں فراق توں امان ڈے

نویں خیال رنگ وچ غزل کوں نویں جہان ڈے

ادب دے آسمان تے روایتی مزاج کوں

نواں شعور دان کر نویں مزاجدان ڈے

جو سجھ کوں ڈیکھ نہ سگے او طور کیویں ڈیکھسی

ایں عشق وشق بھاہ کنوں پناہ توں مہربان ڈے

کیویں عید منانواں سانول کیویں عید منانواں

 جدید پنجابی سرائیکی شاعری

کیویں عید منانواں سانول کیویں عید منانواں

جیرھی بھوئیں دے بھاگ وکاون لوک ہنڈاون مونجھاں

جیرھی بھوئیں تے تریہہ توں مردین کئی لاوارث کونجاں

 میں اوں بھوئیں دے نوحے لکھاں یا میں گیت سُنانواں؟

کیویں عید منانواں سانول کیویں عید منانواں؟

جنھاں ایں دھرتی دا بوچھن کیتے لِیر کتیراں

اُنھاں دیس کوں گروی رکھ تے یار بنڑائن جگیراں

روہی تسڑی تسڑے مال

 روہی تسڑی

تسڑے مال کوں 

مردا ڈہدی پئی ہے 

سُن دھرتی دا گُندرا حاکم

تریہہ توں مردن لوک 

پانی کوں نہ روک

غیور بخاری

سک گیا روہی دا ٹوبھا مک گیا دھرتی دا رنگ

 سُک گیا روہی دا ٹوبھا مُک گیا دھرتی دا رنگ

بارشیں دی آس تے روہی کوں پر چھوڑیا نسی

حاکمیں دی بے لحاظی ڈیکھ تے کُڑھدا ریہے

اپنی دھرتی نال گانڈھا مر کے وی تروڑیا نسی

غیور بخاری

سندھو نال اساڈے گانڈھے اساں مست فقیر

 سِندھو دے ناں

سِندھو نال اساڈے گانڈھے 

سانول ڈھیر پُرانے ہینی

سِندھو ساڈے ساہ دا سنگتی

ساہ وی ساڈے کِھیر

اساں مست فقیر

غیور بخاری

لفظ لہجے افکار بدلنے پوسن

 لفظ، لہجے، افکار بدلنے پوسن

ہن ساکوں سوچ دے معیار بدلنے پوسن

کل میکوں ڈیکھ تے وستی دے وڈیرے آکھیے

ہن ایں باغی دے طرفدار بدلنے پوسن

کربلا نال جے غیور رکھیندیں نسبت

ول تیکوں آپنے اطوار بدلنے پوسن

غیور بخاری

ماء وی تریمت دھی وی تریمت

 ماء وی تریمت دِھی وی تریمت

بھین اتے بھرجائی وی تریمت

محبوبہ تے دھرتی وانگوں

دھرتی ماء دی جائی وی تریمت

تریمت رب دی طرفوں بخشی

رب دی ایجھی سوہنی نعمت

ملنڑ دی سک ہے مگر سوچیندوں

 مِلنڑ دی سِک ہے مگر سوچیندوں حضور مِل تے ملال تھیسی

اُداس تھیسن نِراس نیناں نصیب ہنجھ دا وصال تھیسی

تے ول نکھڑدیں ڈسا نی سگدے جو کیا اسیریں دا حال تھیسی

مگر ایہ سچ ہے جو یار مونجھی تیڈی طبیعت وی نال تھیسی

تہوں فقیریں دا فیصلہ ہے جو دل اینویں بے قرار ٹھیک اے

جے مِل تے تھیووں حضور مونجھے تاں ول ایہو انتظار ٹھیک اے

غیور بخاری

ساکوں یقین اے جو بعد ساڈے وی آندا پل معاف نہ کریسے

ساکوں یقین ءِ جو بعد ساڈے وی آندا پل معاف نہ کریسے

کڈاہیں دھرتی دے غاصباں کوں نویں نسل معاف نہ کریسے

اے بے سہاگن غلام دھرتی دے گُنگے لوکو، جے نہ بولیسو

تہاکوں دھرتی دی کوئی سَسڑی تے کوئی پُنل معاف نہ کریسے

سوال چہرے تے چپ کھڑے ہن جواب پلکاں تے چئی ودے ہیں

اساں تاں ازلاں توں بے رخی دے عذاب پلکاں تے چئی ودے ہیں

رُٹھے رُٹھے ہوئے نشیلے نیناں دے خواب پلکاں تے چئی ودے ہیں

سمجھ نی آندی طویل عرصے توں اے طلب ہے یا کوئی سبب ہے

سوال چہرے تے چپ کھڑے ہن، جواب پلکاں تے چئی ودے ہیں

کیڑھے ہادی راہنما نے قتل کوں آکھیے جہاد

کیرھے ہادی راہنما نے قتل کوں آکھیے جہاد

کیرھا مذہب ظلم دا رستہ ڈکھیندے دوستو

نِت کریندے ہِن اتھاں انسان، انساناں دا قتل

کیا ایہو اسلام بھئی چارہ سکھیندے دوستو

غیور بخاری

زمانہ سارا ہکو جیہاں نئیں وفا کریں تاں ضرور سوچیں

زمانہ سارا ہکو جیہاں نئیں وفا کریں تاں ضرور سوچیں 

اساں فقیریں کوں جے کڈاہیں خفا کریں تاں ضرور سوچیں 

اساں رسیمے دے راہ تے آووں تاں ول منیوے دی منڑ نی ڈھدے 

کڈاہیں رُسنڑ دا سجنڑ ارادہ ولا کریں تاں ضرور سوچیں 

اساں ایں جگ توں جفا دے غیور جو اصول ہِن بدل ڈتے ہِن 

ولا وی ساڈی وفا دا سانول! گِلہ کریں تاں ضرور سوچیں

غیور بخاری

بے وفا توں پیار دے پہلے حوالے یاد کر

میں ولا موسم دی سردی ویڑھ تے رُلدا وداں

بے وفا! توں پیار دے پہلے حوالے یاد کر 

شال وِچ کِیویں لُکا گھِندا ہانویں غیور کوں 

یاد کر وے سانولا! گزرے سیالے یاد کر 

غیور بخاری