سانوں کارے کر کے مار نہ ساڈے ہاڑے سن لے اج

 جدید پنجابی شاعری

سانوں کارے کر کے مار نہ ساڈے ہاڑے سُن لے اج 

اسیں یار منانے بُھل گئے سانوں کیہڑی گئی اے وج 

ساڈے پیریں چھالے پئے گئے ساڈے اوکھے ہو گئے ساہ 

کتھوں یار منانے سکھیئے کتھوں لبھیئے بُلّھے شاہ 

عاصم پڑھیار

عاصم پڈھیار

میں خیریں مہریں وسدا ساں

کالا چانن

 میں خیریں مہریں وسدا ساں

میں راہ بھلیاں نوں دسدا ساں

تے پیریں رستے ڈھاندے سن

میں اِک دیہنہ راہ تو بھُلیا ساں

مڑ ہاں تے روٹی پکدی سی

تے جِبھ تے ہوکے بھخدے سن

واہندھئیے نی راوئیے جماں دئیے ساوئیے

 سجناں تے متراں نوں پنجاب دا ثقافتی دیہاڑ مبارک

واہندھئیے نی راوئیے 

جماں دئیے ساوئیے 

ریت تیری اُڈ اُڈ سراں وچ آوندی

ٹھڈے ساہ بھر کے تے مڑھکا سکاوئیے

دس کھاں نکھٹیے نی اسیں کتھے جاوئیے

عاصم پڑھیار

عاصم پڈھیار

#Punjabi_Culture_Day

ساڈا اندر کولا ہو گیا ساڈیاں جیبھاں اتے اگ

 ساڈا اندر کولا ہو گیا ساڈیاں جیبھاں اُتے اگ

سانوں لیکھاں ڈھاہ کے ماریا ساتھے کِھڑ کِھڑ ہسے جگ

اسیں مٹیو مٹی ہو گئے ساڈے سِر توں ڈھہہ گئی پگ

جہیدے نیڑے ہیں توں وسدا سانوں اوہ نہ لبھی رگ

اسیں اوجھڑ راہ تے ٹُر پئے ساڈے کنڈے ہو گئے لوں

اساں اندر وڑ نہ ویکھیا ساڈے اندر بیٹھا توں

ماں بولی وچ بال پڑھاؤ

 متراں نوں ماں بولی دیہاڑ دی بدہائی

سو گلاں دی اکو گل 

وڈا مسئلہ سؤکھا حل 

ماں بولی وچ بال پڑھاؤ 

ان پڑھتا توں جان چھڈاؤ

عاصم پڑھیار

عاصم پڈھیار

ماں دے نال ای مر ناں جاوے بھج پنجابی بول

  متراں نوں ماں بولی دیہاڑ دی بدہائی

ماں دے نال ای مر ناں جاوے بھج پنجابی بول

پچھے دے پچھتاوے نالوں اج پنجابی بول

ماں بولی نوں جے کر عاصم زندہ رکھنا ہئی

گھر وچ آپنے بالاں دے نال رج پنجابی بول

عاصم پڑھیار

عاصم پڈھیار

گلاں تسی وسدے پنجاب دیاں بیلیو

متراں نوں ماں بولی دیہاڑ دی بدہائی وسدا پنجاب 

گلاں تسی وسدے پنجاب دیاں بیلیو

ڈیریاں حویلیاں اچ سُنڑدے تے رہے ہو

وِسرے نے ساتھوں سارے قصے تے کہانیاں

لبھ کے تے ویکھیئے اوہ رُتاں مر جانیاں

ہٹ کے پنجاب تے اوہ گھڑیاں نہیں آنیاں 

ہٹ کے نہیں آونا جویں ندیاں دے پانیاں 

عاصم پڑھیار

عاصم پڈھیار

اسیں ننگ پڑنگے جگ تے سانوں آپے سوہنیاں کج

 اسیں ننگ پڑنگے جگ تے سانوں آپے سوہنیاں کَج

اسیں آؤندے آؤندے ہو گئے ساڈے ہور نہ لاہویں پَج 

سانوں کارے کر کے مار نہ ساڈے ہاڑے سُن لے اَج 

اسیں یار منانے بُھل گئے سانوں کیہڑی گئی اے وَج 

ساڈے پیریں چھالے پے گئے ساڈے اوکھے ہو گئے ساہ 

کِتھوں یار منانے سِکھئیے، کِتھوں لبھئیے بُلھےشاہ 

عاصم پڑھیار

عاصم پڈھیار

سوہنے سینے لا لیا

سوہنے سینے لا لیا

آقاﷺ دے وچھوڑیاں توں

اکھیں دے پتیلیاں اچ

تپدے پئے پانیاں نوں

ہجراں دے سیکیاں نے

جد وی اُبالیا

بھلا ویلا اوس ویلے دی چکی بھاویں

 بھلا ویلا

اوس ویلے دی چکّی بھاویں

دانہ دانہ پیہندی سی

دھرتی اُتّے آٹے دا

اوس پَین نئیں دِتّا کال

ہن دِیاں رَجیاں مِلّاں

ساڈے مار دِتّے نیں بال

عاصم پڑھیار

عاصم پڈھیار

ادھی رات سہاگن رہی

 سہاگن

ادھی رات سہاگن رہی

ادھی رات رنڈیپا کٹیا

دہیں چڑھیا تے کنیں سُنیا

اونتر جانی خصماں کھانی

عاصم پڑھیار

عاصم پڈھیار

ماضی دے وچ بولی جنہاں حال پنجابی بولن

 ماضی دے وچ بولی جنہاں حال پنجابی بولن

ہر اک تھاہرے ہر اک دے اوہ نال پنجابی بولن

ماں بولی دی بالاں نوں میں ایہہ جیہی گڑھتی دتی

میرے نالوں چنگی میرے بال پنجابی بولن

عاصم پڑھیار

عاصم پڈھیار

میں ایویں چیک نہیں ماری

 میں ایویں چیک نہیں ماری

میں ایویں چیک نہیں ماری

کسے امبراں توں سٹے نیں 

ستارے توڑ کے راتیں 

نہیں لاشاں لبھدیاں پئیاں 

دھرتی اتے دھوڑاں اڈیاں

 دھرتی اُتے دُھوڑاں اُڈیاں

امبر وی گھس میلا جاپے

جیون میلا میلا جاپے

بُڈھیاں روحاں گھٹ لنگوٹے

مار چھڈے نیں حیلے ہوٹے

اگاں بالن کھار ابالن

نہ مرضی دا آون میرا نہ مرضی دا جاون

 نہ مرضی دا آون میرا

نہ مرضی دا جاون

نہ میں ہتھی لیکھ بنائے

نہ ہتھیں تقدیراں

مڑ وی دھرتی نہریاں ویکھے

امبر بھریا پیتا

سویرا ہو ای جاندا اے

 میں تینوں آکھیا ہاہ نا

ہنیری رات نئیں راہندی

سویرا ہو ای جاندا اے

جے ککڑ بانگ نہ دیوے

فجر مڑ وی تے ہوندی اے

عاصم پڑھیار

عاصم پڈھیار

سانوں تخت ہزارے سد لے سانوں راس نہیں آیا جھنگ

 سانوں تخت ہزارے سد لے 

سانوں راس نہیں آیا جھنگ

اساں گھڑی نوں ٹنگیا کندھ تے 

سانوں ویلے دِتا ٹنگ

عاصم پڑھیار

عاصم پڈھیار

جتنے دکھ وی دتے اوہنے

 گُجے روگ

جتنے دُکھ وی دِتے اوہنے

رکھے ہوئے نیں دل دے اندرے

جِیب نوں مارے چُپ دے جندرے

عاصم پڑھیار

عاصم پڈھیار

روز نماشاں نکے ہندیاں

ککھاں لدی

روز نماشاں نِکّے ہُندیاں

بُکل وچ ولیٹ کے آکھے

گُھپ ہنیرا چنگا نہیں اے

کوڑھی تے اَنبھوندی پُترا

روز نماشاں ٹَپ کے کندھاں

ویڑھے دے وچ اوندی پُترا

گل سن نی اماں میرئیے

 گل سُن نی اماں میرئیے

ایہ دُکھ نُکھٹے اونترے

ہوئے دھیاں نال جوان

مینوں ویڑھا کھاون آوندا

مینوں گھر لگے گستان

گل سن نی اماں میرئیے

میں کھیڈن نال سہلیاں