گل وچ باہواں پا کے رویا

 جدید پنجابی شاعری

گل وچ باہواں پا کے رویا

مینوں نال روا کے رویا

کھان توں پہلاں ڈریا کمبیا

پر نہ مَورا کھا کے رویا

پُتر دی خواہش دے پِچھے

پیو دا جُھگا ڈھا کے رویا

جو بویا سی کٹ لیا اے

 جدید پنجابی شاعری

جو بویا سی کَٹ لیا اے

میں ہُن پتھر چٹ لیا اے

چھالے ویکھ اندازہ کر لے

کِناں پینڈا کٹ لیا اے

شیشے اَگے ڈر لگدا اے

ہجر تیرے نے چٹ لیا اے

تیرے دتے درد سنبھالے ہوئے نیں

 تیرے دِتے درد سنبھالے ہوئے نیں

ماواں جیویں پُتر پالے ہوئے نیں

اونہاں پِچھے پرت کے جھاتی پائی نئیں

جنہاں پِچھے دیس نکالے ہوئے نیں

انصر جاذب

بال ایانے تکدے نیں لارے نال نئیں مردی بھکھ

 بال ایانے تکدے نیں 

لارے نال نئیں مردی بھُکھ

لوکی کنجری آکھدے نیں 

میں آکھاں اے نچدی بھُکھ

انصر جاذب

سجناں نال وگاڑ کے خوش آں

سجناں نال وگاڑ کے خوش آں 

جندڑی سولی چاڑ کے خوش آں 

گھڑیاں دی توں گل کرنا ایں 

میں تے جیون ہاڑ کے خوش آں 

اندر دا اک دُکھ سی مویا 

تاں تے گلماں پھاڑ کے خوش آں 

اسمانیں ہتھ لگ جاوے گا 

پینگ ہلارے چاڑ کے خوش آں 

جس نوں ویکھ کے روندا ساں کل 

اج اوہ فوٹو ساڑ کے خوش آں 

بوہتا تنگ ساں چڑیاں کولوں 

پنجرے اندر تاڑ کے خوش آں

انصر جاذب

ہنجواں وچ ہر منظر تردا ویکھ ریاں

ہنجواں وچ ہر منظر تَردا ویکھ ریاں 

اکھیاں راہیں جیون ہڑ دا ویکھ ریاں 

روز سویرے لاشہ لے ٹُر پیندا واں 

ہر راتیں اک سُفنا مردا ویکھ ریاں 

جنگل دے وچ دور کتے اک بستی سی 

اوس بستی وچ دیوا بلدا ویکھ ریاں 

پھلاں رانی دے جُثے وچ سویاں سن 

روز شہزادہ اک میں مردا ویکھ ریاں 

دریاواں وچ پانی پُٹھا وگدا اے 

لیندے ول دی سورج چڑھدا ویکھ ریاں 

عمر گزاری جاذبؔ وچ پردیساں دے 

ورھیاں پِچھوں بُوہا گھر دا ویکھ ریاں

انصر جاذب

اپنے ہتھیں مار کے سٹی جاندے نیں

اپنے ہتھیں مار کے سُٹی جاندے نیں

بالاں دے گل ماپے گُھٹی جاندے نیں

چڑیاں دے نال کاہدا ویر کمانا اے

جڑوں کھلوتے رُکھ کیوں پُٹی جاندے نیں

ماواں گھر دا بُوہا پھڑ کے ویکھن نِت

جد پردیسوں پُتر چُھٹی جاندے نیں

مہر وفا ناں رہ گئی جُھوٹھی دنیا وچ

ساکھ پرانے سارے ٹُٹی جاندے نیں

دکھ دی چادر تن تے تان کے بیٹھے آں

سوچ دے پھندے ساواں گُھٹی جاندے نیں

انصر جاذب

انج تیری تصویر سنبھالی بیٹھے آں

انج تیری تصویر سنبھالی بیٹھے آں

جیویں اک جاگیر سنبھالی بیٹھے آں

ماں بولی پہچان اے ساڈی ایسے لئی

وارث شاہ دی ہیر سنبھالی بیٹھے آں

نام توں اپنا، ہتھ میرے تے لکھیا سی

اج تک او تحریر سنبھالی بیٹھے آں

اپنے سَن ناں لاون گھر دیاں کندھاں نوں 

اج تک تے کشمیر سنبھالی بیٹھے آں 

کدرے ہتھوں ڈگ ناں پین لکیراں وی 

لیکھاں دی تحریر سنبھالی بیٹھے آں 

یوسفؑ وانگ وچھوڑا جَرنا پینا اے 

 سپّاں ورگے ویر سنبھالی بیٹھے آں

ویکھ لے گلماں اج وی بھِجیا ہویا اے 

تیری اَکھ دے نیر سنبھالی بیٹھے آں

انصر جاذب

اپنے توں وکھ کر چھڈیا ای

اپنے توں وکھ کر چھڈیا ای

اے صدمہ وی جر چھڈیا ای

پیریں رستے اُگ آئے نیں 

میں جد اپنا گھر چھڈیا ای

مینے مار شریکاں مینوں

ککھ توں ہولا کر چھڈیا ای