موسم ڈیکھ بہار دا آندا

 پنجابی سرائیکی شاعری

لانڑاں

موسم ڈیکھ بہار دا آندا

سب کوئی جشن مناونڑ پئے گئے

امب، انار، غُلاب چنبیلی

خُوش تھی جھُمراں پاونڑ پئے گئے

ساوے ویس وٹاونڑ پئے گئے

پر ہک لانڑاں

سجھ آ وے سجھ آ سوہنڑاں سچا سجھ

 پنجابی سرائیکی شاعری

حال

سجھ آ وے سجھ آ

سوہنڑاں سچا سجھ آ

سچی سچی گال ڈس

سچا سچا حال ڈے

توں تاں ساریں جهوکیں دا

بہوں پرانڑیں لوکیں دا

توں آہدیں میڈی شاہی سلامت راہوے

 پنجابی سرائیکی شاعری

توں آہدیں میڈی شاہی سلامت راہوے

توں آہدیں ظلم دی انتہا رہ ونجے

توں آہدیں چارچودھار بھاء رہ ونجے

توں آہدیں لوک بھاء وچ پجلدے راہون

توں آہدیں نت جنازے نکلدے راہون

توں آہدیں روز راہی لٹیندے راہون

اسمان مسکرا کے آکھیے واہ حسین واہ

 پنجابی سرائیکی شاعری

مرشد دے سر کوں ڈیکھ کے نیزے دی نوک تے

اسمان مسکرا کے آکھیے واہ حسین واہ

صدقے تھیواں میں ابنِ علی دے سریر توں

قاتل وی سر نوا کے آکھیے واہ حسین واہ

جمشید ناشاد

میڈیں ہنجوں دی چهل تیڈا زوال بنڑ ونجے تاں ول

 پنجابی سرائیکی شاعری

میڈیں ہنجوں دی چهل تیڈا زوال بنڑ ونجے تاں ول

تیڈا اے ظلم کل تیڈی مثال بنڑ ونجے تاں ول

میڈی اے بے کسی صباحیں سوال بنڑ ونجے تاں ول

لبیں تے آ کرائیں جیکر اے گال بنڑ ونجے تاں ول

جیرهی توں نفرتیں دی سوچ پئیں سچیندا سوچ گهن

تیڈی اے سوچ دشمنیں دی ڈهال بنڑ ونجے تاں ول

خار پھل دے چودھار ہوندے ہن

 جدید پنجابی سرائیکی شاعری

خار پُھل دے چودھار ہوندے ہن

شاید پُھل دا حِصار ہوندے ہن

دل دے اندر کُئی جھاتی پاوے تاں

حسرتیں دے انبار ہوندے ہن

کہیں کہیں ویلھے تاں اینویں ہونداہے

سِر وی مونڈھئیں تے بار ہوندے ہن

دل نال روح دی جھونپڑی وی جلی اے

 جدید پنجابی سرائیکی شاعری

دل نال روح دی جھونپڑی وی جلی اے

مونجھ دیں وڑاٹھیں دی بھاہ ڈاڈھی بلی اے

سونے رنگا دل میڈا مٹھ وچ پا کیں

کھل کھل اہدا ہا کیندی کیشے گلی اے

چن دا توں ٹکڑا نہ آکھ میڈے یار کوں

چن تاں او آپ اے چن اوندی ڈلی اے

ساکوں رزق دے رولیں رول ڈتے

 جدید پنجابی سرائیکی شاعری

ساکوں رزق دے رولیں رول ڈتے

ہنڑ عشق دے رولے نئیں بھاندے

ساڈے تن تے سیپ ہن زخمیں دے

ساکوں سیپ دے چولے نئیں بھاندے

ہنڑ غربت ہے بانہہ بیل ساڈی

ساکوں پار اروار دی سدھ کینی

دل لگی دے انجام توں ڈرداں

جدید پنجابی سرائیکی شاعری

دل لگی دے انجام توں ڈرداں

میں محبت دے نام توں ڈرداں

ڈھول زلفاں نہ سٹ توں چہرے تیں

تیکوں پتے میں، شام توں ڈرداں

لوک امیریں دے پیر چُمدن

میں انہیں دے سلام توں ڈرداں

توں تاں چھاں تے پلدا رہ گئیں تیڈا حال پچھانویں لکھسن

 پنجابی سرائیکی شاعری

توں تاں چھاں تے پلدا رہ گئیں تیڈا حال پچھانویں لکھسن

ساڈے تن کوں چٹکے ساڑئیے ساڈا حال کنڑانویں لکھسن

اگلی رات بُجھائے ہن جہڑے تیز اندھاری بلدے ڈیوے

لگدے تیڈے شہر دے مُنصف او وی ساڈے نانویں لکھسن

تیڈے شہر دے وسدے جیکر اُجڑئیں دے حالات لکھیسن

اساں جھئیں گل گئیں دے گل ٕ چ کئی جنجال گلانویں لکھسن

ساڈیں اکھیں جگاریں دیاں کڈھیاں کڈھین

 ساڈیں اکھیں جگاریں دیاں کُڈھیاں کڈھین

اساں لوکیں اندھاریں دیاں کُڈھیاں کڈھین

کہیں ستارے دا متاں ستارا ملے

اساں ساریں ستاریں دیاں کُڈھیاں کڈھین

جنہیں ہک لحظہ پھُلیں دی قربت ہنڈائی

اُنہیں کئی سال خاریں دیاں کُڈھیاں کڈھین

تیڈے عشق دی تاہ تک پہنچے ہیں

 تیڈے عشق دی تاہ تک پہنچے ہیں 

اساں آخری ساہ تک پہنچے ہیں

دھواں دکھدا سب کوئی ڈیکھ آندے 

اساں بلدی بھاہ تک پہنچے ہیں

جمشید ناشاد

دریا کوں نہراں کھا گیاں نہریں کوں کھالےکھا گئے

 دریا کوں نہراں کھا گیاں نہریں کوں کھالےکھا گئے

دالاں وی کالیاں تھی گیاں دالیں کوں کالے کھا گئے

مالی تاں گھر نوں ٹُر پئے گلشن اُجڑدا ڈیکھ کے

بلبل تڑپدی رہ گئی،۔ بلبل کوں نالے کھا گئے

اکھیں تاں اپنڑے جرم دی یارو سزا لہندیاں ودین

پیریں دا کیڑہا جرم ہا پیریں کوں چھالے کھا گئے

لوک مردے تے جیندے رہ ویندن

 لوک مردے تے جیندے رہ ویندن

اے تماشے تاں تھیندے رہ ویندن

کھیڈ ول ول اوہا کھڈیندی ہے

پڑ وٹیندے سٹیندے رہ ویندن

سر پھرے لوک سر نہ چاون تاں

سر روزانہ کپیندے رہ ویندن

بے موسمی بارش ہنجوواں دی جیرهی تهمدی نئیں

بے موسمی بارش ہنجوواں دی جیرهی تهمدی نئیں کوئی راز تاں ہے

جم گئے ہن پانڑیں ٹوبهیں دے ہنج جمدی نئیں کوئی راز تاں ہے

توڑے ککھ دا کئوکڑوا کائی نی اکھ سمدی نئیں کوئی راز تاں ہے

ناشاد ہے رات تاں رات جهئیں پر دُهمدی نئیں کوئی راز تاں ہے

جمشید ناشاد

اوں آکھیے وقت ازمائش دا ہے

اوں آکھیے وقت ازمائش دا ہے، ازمائش دے پل تائیں روونڑا نئیں

تیڈے سر تے ست اسمان توڑے ترٹ پوون بھل تائیں روونڑا نئیں

کہیں مشکل مونجھ مصیبت دا نئیں روونڑحل تائیں روونڑا نئیں

ناشاد فراق دے پنجرے وچ ونجی عمراہ گل تائیں رونڑا نئیں

جمشید ناشاد 

ہک پہر پیار دا دان تھیا

ہک پہر پیار دا دان تھیا، اوں پہر دے قہر اچ رہ گئے ہیں

پُھل وانگوں پل وِچ مُسکیے ہیں ہنج وانگوں پل وِچ ویھ گئے ہیں

منٹھار مٹھل دیں نظریں دی، اج ستری سیجھ توں ڈیھ گئے ہیں

ناشاد سیالی سجھ وانگوں، اڈو ابھریے ہیں اڈو  لیھ گئے ہیں

جمشید ناشاد 

ناں یاد نئیں آندا ہن اوندا

ناں یاد نئیں آندا ہنڑ اوندا، اے یاد آندے کوئی ہوندا ہا

پھٹ پھٹ کوں پٹ پٹ چمدا ہا پھٹ پھٹ کوں چم چم دھوندا ہا

ساکوں مونجھا ڈیکھ نہ سہندا ہا ساڈی مونجھ ملال ءچ روندا ہا

ناشاد اسمان دا تارا ہا ساڈے نال زمین تے بھوندا ہا

جمشید ناشاد 

تیڈے ڈیس اچ غضب دے اندهارے ڈٹهن

تیڈے ڈیس ءچ غضب دے اندهارے ڈِٹهن

اساں ڈینہہ نئیں ڈٹهے، ڈینہہ دے تارے ڈٹهن

اے پتہ نئیں جو اسمان پهٹسی کڈاں

میں تاں ہر جاہ فناہ دے اشارے ڈٹهن

کہیں کہیں دے ہتھ وِچ ہتھ پا کے

کہیں کہیں دے ہتھ وِچ ہتھ پا کے ڈینہہ سارا بھوندیں عید منائی

کہیں مونجھے مونجھ دی چکی کوں ڈینہہ سارا جھوندیں عید منائی

ناشاد کہیں کھلدیں عید منائی، کہیں روندیں روندیں عید منائی

کہیں پیر زمین تے نئیں لایا، کہیں پیریں پوندیں عید منائی

جمشید ناشاد