چپ دا پتھر جیبھ تے رکھیا ہوئیا اے

 جدید پنجابی شاعری

چُپ دا پتھر جِیبھ تے رکھیا ہوئیا اے

اوہنے مِلن نصیب تے رکھیا ہوئیا اے

سچ تے اج وی سُولی اُتے ٹنگیا اے

یا فِر ویکھ صلیب تے رکھیا ہوئیا اے

پک وی اے جُو دیندائے پُڑیاں زہر دیاں

فِر وی مان طبیب تے رکھیا ہوئیا اے

ہن کی کرئیے سچیاں گلاں

 جدید پنجابی شاعری

ہن کی کرئیے سچیاں گلاں

اوہنے کہڑیاں رکھیاں گلاں

کل اوہ آیا دُکھ ونڈاون

کر کے ٹُر گیا کچیاں گلاں

روون تے اک مصرع ہویا

فیر میرے تے ہسیاں گلاں

پگ اوچیری رکھی اے

جدید پنجابی شاعری

پگ اوچیری رکھی اے

اکھ نیویری رکھی اے

تیرے کولوں ہریا نہیں

عزت تیری رکھی اے

بابل میری ساریاں تُوں

وکھری ڈھیری رکھی اے

تینوں ملن ضروری سمجھاں یا مزدوری سمجھاں

تینوں مِلن ضروری سمجھاں یا مزدوری سمجھاں

گھر دی تھوڑ یا اپنے دل دی میں مجبوری سمجھاں

لوبھ سَمے وِچ مینوں میرے لگدے کملا آکھن

انکھاں والی رُکھی سُکی نُوں جد چُوری سمجھاں

سِینے دے وِچ بَلدا بھانبڑ کِدھرے بُجھ نہ جاوے

تیرے مِلن دے نالوں تیری تانگھ ضروری سمجھاں

سمجھ نئیں آؤندی بھُکھ نُوں اپنی قسمت یا کمزوری

یا فیر ایتھے راج کریندی بے دستوری سمجھاں

عنبر دا بہرُوپ بنا کے ککھ آون بدبوواں

اِنج وی کملا نئیں جو ہِنگ نُوں میں کستوری سمجھاں

عقلوں باہر سَجّن دی ہستی سمجھے آ نئیں سَکدی

اوہنوں خاکی آکھاں بھانویں، اوہنوں نُوری سمجھاں

یاداں، سُفنے، تاہنگاں، طلباں رُوپ فداؔ نے اوہدے

جے اوہ میرے چیتیوں نکلے، تاں میں دُوری سمجھاں

فدا بخاری

جد وی اکھیاں نے خواب ویکھے نیں

جد وی اَکھیاں نے خواب ویکھے نیں

میں تعبیر اِچ عذاب ویکھے نیں

جُرم مالی جدوں وی کردا اے

سُولیاں تے گلاب ویکھے نیں

ورقے ورقے تے ظُلم لِکھیا سی

چہرے وانگوں کتاب ویکھے نیں

روندا ڈِٹّھا اے میں غریباں نُوں

جد وی ہَسدے نواب ویکھے نیں

میں غریبی دے کالے بدلاں دی

قید وِچ آفتاب ویکھے نیں

پردہ سی راکھیاں دِیاں اَکھاں تے

چور میں بے حجاب ویکھے نیں

دیوو ہاسا فداؔ، لوو روون

ایتھے وکھرے حساب ویکھے نیں

فدا بخاری

وسرے کھاتے یار پھرولن لگ پئے نیں

 وِسرے کھاتے یار پھرولن لگ پئے نیں

دُکھ مُڑ آ کے بُوہا کھولن لگ پئے نیں

میں اَج لفظ وفا دا مطلب پُچھیا اے

سارے یار بہانے ٹولن لگ پئے نیں

فدا بخاری

جیبھ دے جندرے لاہ دتے نیں

جیبھ دے جَندرے لاہ دِتّے نیں

پھاتی گَل نُوں راہ دِتّے نیں

اکَھر نئیں کاغذ تے لِیکے

میں سوچاں نُوں راہ دِتّے نیں

فدا بخاری