میں کھلوتا واں ایہہ کھتے جاندا اے

 جدید پنجابی شاعری

میں کھلوتا واں، ایہہ کھتے جاندا اے

پرچھاواں ہن تیرے پچھے جاندا اے

سُولی زہراں فتوے دین فقیری دی

عاشق فر وی ایسے رستے جاندا اے

توں کہندا ایں مرنا، میرا آکھن ایہہ

بندا اوتھوں ای آیا جتھے جاندا اے

دو چوں اک نتار نئیں ہندا

 دو چوں اک نتار نئیں ہُندا

تاہیوں تینوں پیار نئیں ہندا

میرے وچ جے لکھاں ول نیں

تیتھوں ہور اسار نئیں ہندا

بندیاں وچ لکیراں پاکے

اللہ دے نال پیار نئیں ہندا

ہن چھیتی دوڑیں بھلیا ساڈی سولی ٹنگی جان

ہُن چھیتی دوڑیں بُھلیا، ساڈی سُولی ٹنگی جان

تینوں واسطہ شاہ عنائت دا، نہ توڑیں ساڈا مان

اساں پیریں پا لئے کُنگھرو، ساڈی پاوے جِند دھمال

ساڈی جان لباں تے اپڑی، ہُن چھیتی مُکھ وکھال

ساڈے سر تے سورج ہاڑھ دا ،ساڈے اندر سیت سیال

بن چھاں ہُن چیتر رُکھ دی، ساڈے اندر پانبڑ بال

سجن دی کنسو

سجن دی کنسو

دل دے دیوے تیل عشق دا 

بال کے کیتی لو 

سجن دے در وانگ فقیراں 

ورھیاں رئے کھلو 

ہنجواں دے دریا پھٹ نکلے

داغ گئے سب دھو 

دل دے ویہڑے پھوڑی پا کے یاداں کرن سیاپے

دل دے ویہڑے پھوڑی پا کے

یاداں کرن سیاپے

گل اپنے وچ عشق دا پھندا 

بن پایا اساں آپے 

سینہ پاٹی ململ ہویا 

ساہ کنڈیالے چھاپے 

جو رہندا سی ادھورا کر لیا اے

 جو رہندا سی ادھورا کر لیا اے

میں اپنا آپ پورا کر لیا اے

تُوں گھڑیا سی بڑے چاہواں ناں جہڑا

میں بت او ہتھیں چُورا کر لیا اے

حیاتی میں دے چکر وچ گزاری

میں توں لئی تن طنبورا کر لیا اے

ساں ادھ مویا تیرے ملنے توں پہلاں

توں ساہواں نال پورا کر لیا اے

غلام حسین ندیم

نچ نی جندے نچ نی جندے نچ نی جندے

 نچ نی جندے نچ نی جندے نچ نی جندے

جد تک سیت وجودے تیرے ہے ساہواں دا مچ

نچ نی جندے نچ نی جندے نچ نی جندے نچ

نچ نی جندے نچ نی جندے نچ نی جندے نچ

مائے نی اسیں گھر پردیسی ہوئے

مائے نی اسیں گھر پردیسی ہوئے

پندھ عشق دا روپ سواری

ہجر دے ٹبے ٹوئے 

سوچ تھلاں وچ پیر ساڈے

سڑ سڑ کؤلا ہوئے

بول پنجابی بول پنجابیا

بول پنجابی بول پنجابیا

بول پنجابی بول 

ناں چھڈ گهر دا چوکا چُلها 

جتهے وسدا وارث بلها 

تیرا اچا ہووے ناں

تیرا اُچا ہووے ناں

دن راتیں سِیساں دیوندی

تینوں نانک بولی ماں

تُساں سب سُچجے سچڑے

رل پیش کرو فریاد

کھو نیناں دے گیڑ کے ویکھاں

اج میں سولی سہیڑ کے ویکھاں

کن تو پہلاں دی چھیڑ کے ویکھاں

دل دی پیلی وی اج وتر اے

کھو وی نیناں دے گیڑ کے ویکھاں

او چھڈ یار اے کوئی کرامت اے

ایویں کھدو دھیڑ کے ویکھاں

غلام حسين نديم

ساڈی چپ کریندی وین

ساڈی چپ کریندی وین وے

ایہنوں کون سنیوے

اسیں کوڑ ہینرے ٹالدے

ساڈے اکھر دیوے

ایہ کتھوں آئے

ساڈے وچ تریڑاں پاؤن نوں

ایہ کتھوں آئے

ایہ مہر پرہتاں کھاؤن نوں

ایہ کتھوں آئے

چپاں چیک چہاڑے پائے رولیاں لگی چپ

وے سائیاں

چُپاں چیک چہاڑے پائے

رولیاں لگی چپ

وے سائیاں ویکھ لے

ویکھ ہنیرا گھپ

انھاں شہر میں سورج پر میرے آل دوالے چام چڑکاں

انھاں شہر

میں سورج پر میرے 

آل دوالے چام چڑکاں 

کس نوں ہونا دساں ایتھے 

کالکھ جمیاں ہِکاں 

باز بنن دا سوچ نئیں سکدے

ایہہ گِرجاں دے ٹولے 

میں حافظ ہاں تیرے مکھ دا

میں حافظ ہاں تیرے مُکھ دا، میرا دل شاد رہنا اے

پوِتر اے صحیفہ یار مینوں یاد رہنا اے

میری رگ رگ دے وچ تیری محبت دی حلاوت اے

میرے بُلّہاں تے ہر ویلے تیرے مُکھ دی تلاوت اے

غلام حسین ندیم

کوڑ سمے وچ سچ دے ديوے

کُوڑ سمے وچ سچ دے دِيوے

بالے اٹهے پہر

تاں ويلے دے رانگڑ پاؤنڈ 

پے گئے ساڈے وير

سدھی جئی اے گل

گل

کسراں دساں

کیہ سمجھاواں

سِدھی جئی اے گل

توں میرے وِچ وڑھ بیٹھاں ایں

ہُن کیوں پاواں ول

درداں دے نال چور اے سینہ

چاء توں چوکھا دُور اے سینہ

درداں دے نال چور اے سینہ

اوہدے تیر نوں تمغہ آکھے

دل ہتھوں مجبور اے سینہ

روپ دے ناں

رُوپ دے ناں

دو چوں اک نتار نئیں ہُندا

تاہیوں تینوں پیار نئیں ہندا

میرے وچ جے لکھاں ول نیں

تیتھوں ہور اسار نئیں ہندا

بندیاں وچ لکیراں پا کے

اللہ دے نال پیار نئیں ہندا