من پیڑ پرانی رکھی اے

 من پیڑ پرانی رکھی اے

اسیں زہر دی لذت چکھی اے

سب سدھراں کھلاں ہویاں نیں

انج سوچ دی بھٹھی بھکھی اے

اسیں ہنجواں دی برسات دے وچ

نت نیندر گہنے رکھی اے

سولاں سوچ سرہانہ ہویاں دکھ دی منجی ڈاہی

 سُولاں سوچ سرہانہ ہویاں دُکھ دی منجی ڈاہی

تپ رہے نے جِین دے سُفنے وِچ سانہواں دی پھاہی

سب دے دُکھ الیکی جائیے اپنی سار نہ کائی

کیوں اپنا عرفان نہیں ہویا ایہہ گل سمجھ نہ آئی

گلفام نقوی

سائیاں تیری یاد ستاوے

 سائیاں تیری یاد ستاوے

کسے گھڑی وی چین نہ آوے

تیرے باجھوں کیہڑا ساڈا

جیہڑا گل نوں گل نال لاوے

گلفام نقوی

اکھاں اگے نھیر نہ ہندے

 درداں نال جے چانن ہندے

اکھاں اگے نھیر نہ ہندے

دن دے کم جے راتاں کردیاں

دھرتی دے ایہہ پھیر نہ ہندے

گلفام نقوی

چم چم کردے سارے موتی

 چم چم کردے سارے موتی 

سچے تے نئی ہوندے

اُچی تھاویں بیھ کے نیویں

اُچے تے نئی ہوندے 

گلفام نقوی

توں ای اندروں سچا نہیں سی

 توں ای اندروں سچا نہیں سی

پیار تے ساڈا کچا نہیں سی

ایسراں توڑیا اے توں جیویں

دل دا موتی سچا نہیں سی

لوڑاں سانوں نیویاں کیتا

توں کوئی ایناں اُچا نہیں سی