اج کنکاں پکیاں پیار دیاں

 جدید پنجابی شاعری

اج کنکاں پکیاں پیار دیاں

سِر چُک کے واجاں ماردیاں

ایہہ ادھی راتیں لائیاں سن

ایہہ حق دی گل نتاردیاں

ایہہ وچ ہنیرے رہندیاں سن

اج دن نوں اکھاں ماردیاں

نہ کوئی دور نہ ایتھے نیڑے

 جدید پنجابی شاعری

نہ کوئی دُور نہ ایتھے نیڑے

وِچے بیڑے وِچے چیہڑے

اپنے اندر جھاتی مار

وِچے رانجھے وِچے کھیڑے

واصف علی واصف

تیری یاد دے سنجے شہر وچ میری ذات گلی دا ککھ

 جدید پنجابی شاعری

تیری یاد دے سنجے شہر وچ میری ذات گلی دا ککھ

رو رو کے ہون ادھی ہو گئی تیرے نال جو لائی آکھ

اس دنیا دی یاری تو اعتبار کرن تو پہلے سوچ

خود غرضی دی قبراں وچ لوگ رہندے وکھو وکھ

یاراں نال بہاراں قد تک قد تک روپ دے میلے

جتھے قہر تے سورج چمکن او پھینڈے وہ آکھ وچ رکھ

ساڈے ویڑے جوگی آیا بنی مصیبت بھاری اے

 جدید پنجابی شاعری

ساڈے ویڑے جوگی آیا بنی مصیبت بھاری اے

پیکے گھر وچ کد تک رہناں آج سسرال تیاری اے

غسل دیو مینوں جوڑا پاؤ، عطر تے کافور لگاؤ

کہنا منو جوگی دا جس ڈولی آن کھلاری اے

جو چاہندا او آپے کردا، نہ کوئی جیندا نہ کوئی مردا

صدقے جائیے اس سوہنے دے جس دی شان نیاری اے

کریں نہ ایتھے روپ دا مان

 جدید پنجابی شاعری

کریں نہ ایتھے رُوپ دا مان

مُونہہ تے پیارے مِٹی پان

ویکھی جا دنیا دے رنگ

دنیا نوں اپنا نہ جان

عِشق دے اوکھے موڑ توں بچ

عشق اُجاڑے وسدے بھان

گنگے بولے ساڈے یار

 جدید پنجابی شاعری

گُنگے بولے ساڈے یار 

ٹوکن گل نُوں ادھ وِچکار 

میں تینوں کد واز نہ ماری؟

تُوں میری کد لتی سار؟

میں راوی دا ارلا کنڈھا

تُوں راوی دا پرلا پار 

او جس دن دے پردھان بنے

 جدید پنجابی شاعری

او جس دن دے پردھان بنے

وچ شہراں دے گُستان بنے

جیہڑے اکھاں دے وچ رہ گئے سن

او ہنجو اَج طوفان بنے

توں آپے رب بن بیٹھیا سی

اساں آپوں کد شیطان بنے

اساں بسم اللہ نوں پڑھ کے اج کیتی شروع کتاب

 جدید پنجابی شاعری

اسّاں بِسم اللہ نُوں پڑھ کے، اج کِیتی شروع کتاب

وِچ موراں دے پر رکھے، اسّاں لائے عطر گُلاب

وچ آکھاں غوطہ ماریا، تے پکڑی زُلف دی لَج

اسّاں موتی کڈھیا میم دا، اسّاں کِیتا کم شتاب

اساں ورقے تُھلے خیال دے، تے کاف وِچ ویکھیا نُون

اسّاں مستی لئ الست دی، اسّاں پیتی رج شراب

کہڑا کہڑا رونا روئیے سارے روگ اولے نے

 جدید پنجابی شاعری

کہڑا کہڑا رونا روئیے، سارے روگ اولّے نے 

زورآور نے ساڈے گھر دے پرچھاویں وی مَلے نے

اس دُنیا دی بِھیڑ دے اندر جِس پاسے وی تکدے ہاں

اک دُوجے دے نیڑے وَسدے ٹاپو انج اکلّے نے

قاصد دیکھاں، چِٹھی دیکھاں، کوساں اپنے لَیکھاں نُوں

موت سرھانے آ کے بیٹھی، ہُن سنیہڑے گھلّے نے

جہڑی بوٹی دل وچ لائی اوہ بوٹی اج پھل گئی اے

 جدید پنجابی شاعری

جہڑی بُوٹی دل وچ لائی، اوہ بُوٹی اج پَھل گئی اے

رو رو کے جو لکڑی سُکی، عشق دی اگ وِچ بَل گئی اے

لمیاں عُمراں دے پینڈے وی، آخر نُوں مُک جاندے نے

کی ہویا جے تیری اِک، جوانی ایتھے ڈُھل گئی اے

میرا دوش نہیں اے کوئی، جد تک ہویا چُپ رہا

کنوں کنِیں لُکدی چُھپدی، بھرے بازار چ گَل گئی اے

میں منیا نال یقین دے میں ویکھیا اکھاں نال

 نعتیہ عارفانہ کلام

میں منیا نال یقین دے، میں ویکھیا اکھاں نال

اوہدےؐ ہتھ کھنڈی یٰسین دی، اوہدےؐ گُھنگھر والے بال

اوہدےؐ چارے پاسے نور ہے، اوہداؐ ہر جا عین ظہور ہے

اساں پیراں تے سر سٹیا، اساں چھڈے سب جنجال

اوہدیؐ گھر گھر نوبت وجدی، اے ازلی گل نہ اج دی

اوﷺ میم دی بُکل مار کے، گل کردا ساڈے نال

اے جیون اک گورکھ دھندہ

 ایہہ جیون اک گورکھ دھندا 

ایہہ بازار ہمیشہ مندا

مُک جاونڑ گے سارے جھیڑے

یاراں نے جد پھیریا رَندا

عشق نے گل وِچ ہار پوایا

سمجھو گاٹے پئے گیا پھندا

ہولے ہولے بدل گئی اے اپنی ہی تصویر

 ہولے ہولے بدل گئی اے اپنی ہی تصویر

اندر و اندر کم کر جاندی بندے دی تقدیر

اُنج تے بڑے کرم ہوۓ نیں، بڑیاں رحمتاں ہوئیاں 

میری اک دعا پرانی، لبھدی پھرے تاثیر

حُسن اساڈی منزل ہوئی، درد اساڈی راہ 

ہاواں ہنجو سنگت ساڈا، عشق اساڈا پیر

کلی بیٹھ کے کھیر ولوڑاں

 کلی بیٹھ کے کھیر ولوڑاں

کافر تھیواں جے مکھ موڑاں

کل وی تیریاں لوڑاں سانوں 

اج وی سانوں تیریاں لوڑاں 

لڑ لگیاں دی لاج نبھاویں 

مہندی والے ہتھ پئی جوڑاں 

سارے اکو رنگ دے لوگ

 سارے اکو رنگ دے لوگ

وکھو وکھ کی منگدے لوگ

سپاں دا تے ناں بدنام اے

یاراں نوں پئے ڈنگدے لوگ

ڈاھڈا ویکھ کے کرن سلاماں

ماڑا ویکھ کے کھنگدے لوگ

سب بہاراں یاراں نال

 سب بہاراں یاراں نال

آیا ماہی، پا دھمال

پُچِّھیں آون والے دا

دَسّیں نہ تُوں اپنا حال

عشق کمانا سَوکھا نئیں اے

گَل نہ پا بیٹھیں جَنجال

پکیاں دیویں یار تریکاں

 پَکیاں دیوِیں یار ترِیکاں

اینویں نہ پئی راہ اُڈِیکاں

تینُوں مِلیا مان حُسن دا

ساڈے مَتھے عِشق دِیاں لِیکاں

چنگی کِیتی نال اساڈے

تیرے شہر دیاں وسنِیکاں

اینویں نہ لا بیٹھیں یار

 سوچ سمجھ کے چُکیں بھار

اینویں نہ لا بیٹھیں یار

پہلے کر لے سوچ وچار

ایتھے یوسفؑ ورگے بَردے

مَردے جِیندے، جِیندے مَردے

یار دی خاطر کی کُجھ کردے

ک کتاباں لکھ لکھ بھردے

 ک کتاباں لِکھ لِکھ بَھردے، پُچھو ایہہ کی کہندے

اج توں پہلے کِتھے وسدے تے کِتھے سَن ایہہ رہندے

ایہہ تاں مینُوں پاگل دِسدے، سَچی گَل نہ سہندے

واصفؔ یار ایہہ مذہبی بندے بندیاں نال پئے کھہندے

واصف علی واصف

کدی شاہانہ حکم چلاوے

 کدی شاہانہ حکم چلاوے

کدی گدا مسکین سڈاوے

اُس دا بھید کوئی نہ پاوے

سب بدمست پِھرن سرشار 

واصف علی واصف