رات نوں باری وچ کھلو کے اسماناں ول تکاں

 جدید پنجابی شاعری

ہنیرے دی اوکڑ

رات نُوں باری وچ کھلو کے

اسماناں ول تکّاں

خورے کدوں چن چڑھے گا

خورے کدّوں تارے

چار چوفیرے گُھپ ہنیرا

مٹی دا سفنا بھر گیا سی

 جدید پنجابی شاعری

فیر اِنج ہویا

اوس گھنے جنگل وِچکار

شہزادی نوں کلّھیاں چھڈ کے

شہزادہ وی ٹُر گیا سی

شہزادی دِیاں ہتھاں وِچ

مٹی دا سُفنا بُھر گیا سی

شام پئی تے راتاں اپنے گھنڈ اتارن لگیاں

 شام پئی تے راتاں اپنے گُھنڈ اُتارن لگیاں

نِتھرے ہوئے ہنیرے وچوں لاٹاں مارن لگیاں

جُوہاں وِچوں پنچھی اپنے آہلنیاں نوں آئے

پُھلاں وِچ خُشبواں لُک کے بُوہے مارن لگیاں

سیال سمے دا کورا مُکیا، واء پھگن دی جُھلی

ہر بُوٹے دیاں شاخاں اپنا آپ سنوارن لگیاں

وچ بزارے تکڑی دھر کے

 وِچ بَزارے تَکڑی دَھر کے روگ ناں میرے تول

میری پِیڑ اَوّلی سبھ توں، میرے درد انمول

مُتّاں مغروں دل دے ویہڑے چھات کِسے نئیں پائی

جنویں کھلوتے پانی وِچ کوئی پِھیکر سُٹّے اڈول

اَج اَکّھیاں دے تھل وِچ فیر کوئی امبروں پُھونہہ پئی اے

سُکّی ریت اُتّے اِک چِتّر پا گئی نواں نرول

اَکّھیاں ہوون سندے وی میں بنیا نئیں سجاکھا