پاکستانی،پنجابی، سندھی، بلوچی، پشتو، ہندکو، پوٹھواری،کشمیری، پہاڑی، گوجری، شینا، سرائیکی، براہوی زباناں دی شاعری دے سوہنے، سجرے تے رنگلے پھلاں نال سجیا ہویا شعری گلدستہ Punjabi, Sindh, Blochi, Pushto, Hindko, Pothwari, Kashmiri, Pahari, Gojri, Shina, Saraiki, Brahavi & other, regional, poetry
جدید پنجابی شاعری
شاماں ویلے یاد آوندا اے اپنے گھار دا بُوہا
خاباں دے وچ ہن تے سانوں واجاں مار دا بوہا
اپنی یاری نال فقیراں جیہڑے مالک دل دے
اج تائیں جا کے تکیا نہیں ہے کئیں زردار دا بوہا
بے پرواہی نال اساڈے بھاویں ورتو جِنی
جیندے جی تے چھڈ نہیں سکدے ایہ سرکار دا بوہا
ساڈے شہر دی ریِت اے وکھری
سانجھا رب مسیت اے وکھری
میرے دل اچ کھوٹ ذرا نہ
تیری اپنی نیت اے وکھری
سانبھ توں اپنی دنیا داری
پیار پریم پریت اے وکھری
الطاف سکندر بوسال
اوہنے مورت کجی کوئی نہیں
میری اکھ وی رجی کوئی نہیں
دل نوں خورے ہول اے کاہدا
انج تے بدلی گجی کوئی نہیں
اوہ سی میرے حالے ہسیا
میتھوں تاڑی وجی کوئی نہیں
نیندر نُوں انگیاری لا
سرگی اُٹھ کے تاری لا
اوہدے پیر ملوک نے سڑدے
بُوہے نال اسواری لا
چُن چُن کنڈے پا لئے جھولی
ہر رستے پُھلواری لا
سانبھ توں اپنی یاری ساری
رات میں جاگاں ساری ساری
میرے اندر عیب ہزاراں
تیری صورت پیاری ساری
اوہنے نظراں بھر کے تکیا
پیریں پئی فنکاری ساری
بانگاں دے یا ٹل کھڑکا
جو کھڑکانا ای ول کھڑکا
کٹے رات وچھوڑے والی
لمی جئی کوئی گل کھڑکا
اوہنے خالی آون نہیں دینا
اوہدا بُوہا چل کھڑکا
نیلے پیلے کالے سپ
میرے آل دوالے سپ
نفرت دی اوہ بارش ہوئی
وگے ہر پرنالے سپ
پھل وکھا کے سجناں مینوں
میرے ول اچھالے سپ
الطاف سکندر بوسال
سپاں نوں میں دُدھ پلایا پانی دتا اکاں
اپنی ویکھ کمایاں اج میں کیویں اتھرو ڈکاں
اپنے چوک چوبارے بیہکاں سُنجے سُنجے لگن
خورے کہڑی ڈَین پھری اے ساڈے پنڈاں چکاں
ایدوں ودھ کے ہور سزا کی یارو مینوں ملدی
اوہا منظر روز میں ویکھاں جہڑا سوچ نہ سکاں
الطاف سکندر بوسال
متھیاں تے مُحراب بڑے نیں
اندروں حال خراب بڑے نیں
تُوں چُکیا محمل دا پردہ
راہ وچ ہور حجاب بڑے نیں
موسم کوئی شرارت کیتی
آوندے یاد جناب بڑے نیں
