ہاسا مذاق نئیں جے

 جدید پنجابی شاعری

ہاسا مذاق نئیں جے

ماسا مذاق نئیں جے 

ہتھاں دی ہار ویکھو

کاسا مذاق نئیں جے 

دسدی اے پیڑ دل دی

پاسا مذاق نئیں جے 

میرے ہتھ اچ گنڈھاں لکھدی رہندی اے

 جدید پنجابی شاعری

میری محنت

میرے ہتھ اچ گنڈھاں لکھدی رہندی اے 

کجھ گنڈھاں نے میریاں اُنگلاں پھڑ لئیاں نیں 

اک گنڈھ میرا جیون اے 

تے دُوجی میری موت 

تِیجی گنڈھ اوہ خواب نیں جیہڑے 

دُور نیں میتھوں دور 

بس جاگیراں دی سوچ امیراں دی

 جدید پنجابی شاعری

بس جاگیراں دی

سوچ امیراں دی

گلاں کردی اے

چُپ تصویراں دی

قیدی توں ای نئیں 

سن زنجیراں دی

گجدے لوکاں ساہویں کلی بول پئی

 پنجابی شاعری

 گجدے لوکاں ساہویں کلی بول پئی

جھلی سی نا اتھر جھلی بول پئی

جیہڑا جیون رب نے دِتا گونگا سی

جیہڑی موت میں آپے ملی بول پئی

میرے لئی ہر اکھر عرشوں مڑ آیا

اک دُعا فر ماں نے گَھلی بول پئی

جثے دے ٹھر جان توں پہلاں

 جُثے دے ٹھر جان توں پہلاں

جیواں گا مر جان توں پہلاں

ہاسا اک سجا لیناں واں

بُلہاں تے گھر جان توں پہلاں

میرا جگرا شیر جیہا سی

بس ایویں ڈر جان توں پہلاں

زندہ رہنا چاہوے جے مزدور کوئی

 زندہ رہنا چاہوے جے مزدور کوئی

بھکھ نوں مارے، یاں توڑے دستور کوئی

پُتر مریاں پیو کیوں انھا ہو جاندائے

پُتر ہندا اے اکھاں دا نور کوئی

کل ویلے نے ہتھیں سولی ٹنگیا سی

اج ویلا خود منگدا اے منصور کوئی

شیشے ساہویں دکھ روندے نیں

شیشے ساہویں دُکھ روندے نیں

رُوپ گوا کے مُکھ روندے نیں

ساوی رُت ایویں نہیں آندی

پیلی رُتے رُکھ روندے نیں

ایہہ جے وی فنکار نیں ایتھے

فن دے وچ وی بُھکھ روندے نیں

تلیاں اتے کاسے پیدا ہو رہے نیں

 تلیاں اُتے کاسے پیدا ہو رہے نیں 

ساڈے بال وی منگتے پیدا ہو رہے نیں 

ساڈے وچ تخلیق دا کوئی مادہ نئیں 

ویہلے آں تے ویہلے پیدا ہو رہے نیں 

ظفر اقبال چونیاں والے

اکھ دی لالی ایویں سیکا نہیں دیندی

 اکھ دی لالی ایویں سیکا نہیں دیندی

سینے اندر بلدا اے تندور کوئی

ظفر جی زندگی اینے دھکے دیندی اے

بوہے گنڑدا رہندا اے مجبور کوئی

ظفر اقبال

(چونیاں والے)

کلا رہ جاویں توں جد لا تقنطو

 لا تقنطو من رحمۃ اللہ

کلا رہ جاویں توں جد لا تقنطو

اپنے رب نوں مار سد لا تقنطو

اوس خلاواں والے دا لے آسرا

جد نہ دسے دکھ دی حد لا تقنطو

اک وظیفہ تینوں دساں بیلیا

تر جاوے گی تیری جد لا تقنطو

ہمت ہتھوں سٹیں نہ

 ہمت ہتھوں سُٹیں نہ

پیر جما لے، پُٹیں نہ

اپنے آپ تے غور کریں

میری گل نوں سُٹیں نہ

غیر سمجھ کے سہہ لاں گا

اپنا بن کے لُٹیں نہ

اندرے اندر بدلاں دی گڑ گج وے اڑیا

 اندرے اندر بدلاں دی گڑ گجّ وے اڑیا

کچیاں کندھاں، پُج وے اڑیا، بھج وے اڑیا

کل نوں خبرے کس ہتھ ہوسن دل دیاں واگاں

تیریاں لوڑاں، تیریاں تھوڑاں اج وے اڑیا

اساں وی چکّر کڈّھے پا پا چِٹّے بانے

اساں وی کیتی گھر تیرے دی حج وے اڑیا

جے توں بنیا پتھر تے ہوویں گا فر ٹھوکر تے

 جے توں بنیا پتھر، تے

ہوویں گا فر ٹھوکر تے

اونے منن والے نئیں

جِناں رش اے لنگر تے

کُوڑا کیہڑا سٹدا اے

میرے گھر دی نُکر تے

رات دن اک عذاب ویکھدے رہے

رات دن اک عذاب ویکھدے رہے

خاب ہونا سی، خاب ویکھدے رہے

ہوش منزل دی دے رہیا سی خبر

اسیں گم ساں، شراب ویکھدے رہے

سانوں حرفاں دی بھیڑ مار گئی

کھول کے بس کتاب ویکھدے رہے

دل دی کوڑ پتاسے نال نہ مکی تے

 دل دی کوڑ پتاسے نال نہ مُکی تے 

وِتھ جے ساڈی ہاسے نال نہ مُکی تے

فر کیہہ لوکاں اگے جھولی اڈیں گا

تیری تھوڑ جے کاسے نال نہ مُکی تے 

منیا، سینے اُتے تیرا ہتھ اے، پر

دل دی پِیڑ دلاسے نال نہ مُکی  تے

ظفر اقبال

(چونیاں والے)

چپ دے معنے ہور نہ سمجھیں

 چُپ دے معنے ہور نہ سمجھیں

تُوں مینوں کمزور نہ سمجھیں

تگڑے میرے ہتھ بنھے نیں

ماڑا گِن لے، چور نہ سمجھیں

دل دُکھاں دا گھر ہُندا اے

دل، دُکھاں دی گور نہ سمجھیں

اکھاں میٹ کے تالے کھولاں

 اکھاں میٹ کے تالے کھولاں

بوہے، اندر والے کھولاں

مکھی وانگر پھسیا واں جی

کِسراں دکھ دے جالے کھولاں

اپنے اندروں چانن لے کے

لوکی دل دے کالے کھولاں

بدلاں نے کیتا بے آسا فر مینوں

 بدلاں نے کیتا بے آسا، فر مینوں

اکھاں نے نئیں رکھیا پیاسا فر مینوں 

دکھ نے پتھر کر دتا اے لکھ بھانویں

زندہ کر دے گا اک ہاسا، فر مینوں 

پنج تن پاک دے خیمے لا کے آیا واں

پہلاں ویکھ لے میرا پاسا، فر مینوں

روپ سمے دا ٹوٹا ہو کے

 روپ سمے دا ٹوٹا ہو کے

ڈھل جاندا اے کھوٹا ہو کے

نیواں ہو کے جی، پر ایہہ نہیں

اپنے قدوں چھوٹا ہو کے

نہوں وانگوں توں لاہیا اے نا

ہن اگراں گا پوٹا ہو کے

جیہڑا جال تے بیٹھا اے

 جیہڑا جال تے بیٹھا اے

سمجھو چال تے بیٹھا اے

بھاویں سایہ اے میرا

کوئی نال تے بیٹھا اے

اک سوال تے اٹھیا سی

اک سوال تے بیٹھا اے