چن ماہتاب دا سنگ تے میں

 جدید پنجابی شاعری

چن ماہتاب دا سنگ تے میں

خُشبو چانن، رنگ تے میں

رانجھا، ونجھلی، کیدو، ہیر

دریا، بیلے، جھنگ تے میں

صابر سُولاں وات سریر

سوچ خیال اُمنگ تے میں

ظالم خونی رسماں ریتاں وسدے شہر اجاڑے

 ظالم خونی رسماں ریتاں، وسدے شہر اجاڑے 

ہن تاں ایتھے اوکھے ہو گئے، کٹنے چار دہاڑے 

ہر بندے دی درد کہانی مینوں اپنی جاپے

اندروں اندری گُجھی، گُجھی پیڑ کلیجہ پاڑے

اج وی رانجھے بندے جوگی، اج وی رلدیاں ہیراں

اج وی ظالم قیدوں گھر گھر، اج وی کھیڑے لاڑھے

خورے سینے دے وچ کنیاں سدھراں ڈلھکاں مار دیاں

 خورے سینے دے وچ کنیاں، سدھراں ڈلھکاں مار دیاں

گل تے کرنی آؤندی اے پر، جرأتاں نہیں اظہار دیاں

میری آس دی سسی شوہدی، تھل وچ بھلیں پے گئی اے

نیڑے نیڑے نظر نہ آئیاں، جھوکاں پنوں یار دیاں

اندروں اندریں میرے دل دے، ٹکڑے ہندے جاندے نے

لفظاں دے وِچ کتھوں آئیاں، تاثیراں تلوار دیاں

اپنے لہو دا گارا لا کے، چاہواں نال اساری

 اپنے لہو دا گارا لا کے، چاہواں نال اُساری

ہڑ دا پانی روک سکی نہ، کچی کندھ وچاری

واہ دم اپنا ہُندا جیہڑا، ہر ویلے دا ساتھی

اوکھے ویلے کم نئیں آؤندی، اس دُنیا دی یاری

اج کل سچ دا سودا لبھناں، ڈاہڈھا مشکل ہویا

دُنیا اُتے کُوڑاں دے ہُن، پھردے ڈھیر وپاری

گجھیاں گجھیاں مرضاں لگیاں جندڑی ڈولے کھاندی اے

 گجھیاں گجھیاں مرضاں لگیاں، جندڑی ڈولے کھاندی اے

غم دی چکی پڑاں وچالے، سانوں رگڑی جاندی اے 

اس دنیاں دی کوڑی یاری، چار دناں دا میلہ اے

جھلے دل نوں کی سمجھاواں، ایہو سمجھ نہ آؤندی اے

تاریاں دی رشنائی بھاویں، اپنی تھاں تے سوہنی اے

وت وی چن دے چانن کولوں، ازلاں توں شرماندی اے