مکی رات سویرا ہویا

 جدید پنجابی شاعری

مُکّی رات سویرا ہویا

روشن چار چُفیرا ہویا

چاہت ساڈے مَن وچ وَس گئی

نفرت ڈَردی ماری نَس گئی

عادل صدیقی

سدھراں دے انبر دے تارے

 جدید پنجابی شاعری

سدھراں دے انبر دے تارے

ونڈدے خشیاں دے لشکارے

حُسن ایہناں دا اکھیاں ٹھارے

پُھلّاں وانگوں ہرمن پیارے

دانیاں لوکاں ایہہ فرمایا

بچّے نیں سانجھا سرمایا

جیہڑے باغاں دی رکھوالی رکھدے نیں

 جیہڑے باغاں دی رکھوالی رکھدے نیں

پھل دی آس وی اوہو مالی رکھدے نیں

مینوں جُھوٹھ دی پوجا کرنی آؤندی نٸیں

سچ دے ساویں سیس نواندا رہنا واں

جھوٹھیاں آگے، بچے سیس نوا گئے نیں

ساڈے دور اچ سادھ وی چور اکھوا گئے نیں

مدحت سرا اے جیہڑا وی آقا دی ذات دا

 مِدحت سرا اے جیہڑا وی آقاﷺ دی ذات دا 

بے شک کوئی جواب نہیں اوہدی حیات دا 

عادل میں نعت گوئی عبادت ہی جانناں 

ایہو تے اک اے آسرا اے میری نجات دا

عادل صدیقی

پل پل کر کے بیت گیا اے ایہ وی سال حیاتی دا

 پل پل کر کے بیت گیا اے ایہ وی سال حیاتی دا

فیر میں لِکھن بیٹھا واں اج عادل حال حیاتی دا

سوچ رہیا واں ایس ورھے میں کِیہ کھویا کِیہ پایا اے

میرے سِر تے دُکھ دی دُھپ اے یاں کہ سُکھ دا سایا اے

ایس ورھے وی جنگ چھڑی رہی ہر دم دُھپاں چھاواں دی

ایس ورھے وِی لاج نبھاٸی سب نے اپنے ناواں دی

اللہ دی پہچان ضروری بندے لئی

 اللہ دی پہچان ضروری بندے لئی

ہستی دا عرفان ضروری بندے لئی

پھر بندے دا مُل وی آپے پے جاندا

عملاں دی میزان ضروری بندے لئی

ودھ توں ودھ نیں پیاریاں شیواں دنیا تے

سبھ توں ودھ ایمان ضروری بندے لئی

اوس گلی وچ میرے کنے سال گواچے ہوئے نیں

 اوس گلی وچ میرے کِنّے سال گواچے ہوئے نیں

میریاں سدھراں میرے خواب خیال گواچے ہوئے نیں

اوہدی بھال اچ کھجل ہوندیاں مینوں عمراں بیت گئیاں

سورج، چن، ستارے، میرے نال گواچے ہوئے نیں

اوہدی کھوج دی اوکھی راہ تے ٹرنا اینا سوکھا نہیں

اس رستے وچ غوث، قطب، ابدال گواچے ہوئے نیں