جد وی سر توں ڈھیہہ جاندی اے

 جد وی سر توں ڈھیہہ جاندی اے

پیراں جوگی رہ جاندی اے

جہڑی نار خریدی ہووے

مہنے سارے سہہ جاندی اے

ہمت ویکھوں بیڑی دی وی

نال طوفاناں کھیہہ جاندی اے

نکی دھی جدوں ہتھ میرے چمے

 بولی

نِکی دھی جدوں ہتھ میرے چمے

چھالیاں دا مُل پے گیا  

منور شکیل

سینہ تان کھلوتا ہویا ویکھ انا دے اگے

 سینہ تان کھلوتا ہویا ویکھ انا دے اگے

دِیوا بال کے رکھیا سی جو تیز ہوا دے اگے

لکھاں ایہدے ترلے کیتے پیریں ہتھ وی لائے

کوئی وی ترلا پیش گیا نہ ایس قضا دے اگے

تُوں کربل توں ہو کے آیا تینوں خبر ایہ ہونی

تیریاں دس وفاواں کیہ نیں اوس وفا دے اگے

بھاویں جسا شیشے دا سی بھار پئے نیں پتھراں دے

 بھاویں جُسا شیشے دا سی بھار پئے نیں پتھراں دے

میرے گل وچ پئے نیں جنے ہار پئے نیں پتھراں دے

اگ، ہوا، تے پانی، مٹی سانجھے نیں پر ایہناں وچ

وکھ وکھ کردار پئے نیں پتھراں دے

بھاویں جبھاں ملیاں ناہیں بھاویں اج تک بولے نیں

شو کیساں وچ سجے شاہکار نیں پتھراں دے

کنے وکھرے بال کے دیوے رکھے نیں

کنے وکھرے بال کے دیوے رکھے نیں

ہتھاں اتے بال کے دیوے رکھے نیں

ساری زندگی ایہنوں چانن دتا اے

ساری عمر سنبھال کے دیوے رکھے

دل دے اندر کھوٹ ذرا وی رکھیا نہیں

دھرتی اتوں بھال کے دیوے رکھے نیں

اوہنوں آکھن لوگ فرشتہ

 بولی

اوہنوں آکهن لوک فرشتہ 

جیہنے میری جان کڈھ لئی

منور شکیل

تینوں لے دیندا پترا کتاباں

بولی

 تینوں لے دیندا پُترا! کتاباں 

جے کدے میرے ہتھ وِکدے 

منور شکیل 

کئی کت کت بڈھیاں ہوئیاں

بولی

 کئی کت کت بُڈھیاں ہوئیاں

اجے وی نہ داج بنیا 

منور شکیل

ساوی رت سے سپنے مینوں مڑ کے آون لگے

 ساوی رُت سے سپنے مینوں مڑ کے آون لگے

اج تے مینوں آپ ملے نے سجن جاون لگے

کاسے دی تصویر بنا کے میں بالاں نوں دسیا

بندے بکھ نوں بھل جاندے نے رج کے کھاون لگے

ہتھاں وچوں ڈیہھ کے ویکھو ٹوٹے ٹوٹے ہویا

اوہنے خود نوں ویکھ لیا سی شیشہ چاون لگے

حیواناں دی وستی وچ انسان کسے نئیں رکھیا

حیواناں دی وستی وچ انسان کسے نئیں رکھیا

میرے نال کھلو کے میرا مان کسے نئیں رکھیا

منور شکیل

اینوں کنے پانی دتا اینوں کنے بویا اے

اینوں کنے پانی دِتا، اینوں کنے بویا اے

پتھر دے جو سینے اتے، بُوٹا اُگیا ہویا اے

منور شکیل