رونا نہیں تقریراں نوں

 جدید پنجابی شاعری

رونا نہیں تقرِیراں نُوں

ورتاں گا تدبِیراں نوں

ہُن میں اوہنوں مِلنا نہیں

ویکھے گی تصوِیراں نوں

کیدو چنگا بندا سی

ڈر تے ہے سی ہِیراں نوں

رب کرے نا جیواں میں

 جدید پنجابی شاعری

رب کرے نا جیواں میں

جس دن چاہ نا پیواں میں

رہ توں ایڈا پاٹے خاں

پاڑیں توں تے سیواں میں

تیری اکھ دے ہندیاں وی

مری بروری پیواں میں؟

پہلا دکھ اے پہلا رونائے

 جدید پنجابی شاعری

پہلا دُکھ اے پہلا رونائے

رب ای جانے کِنّا رونائے

تیری چُھٹی مُک جانی اے

میں فِر پورا ہفتہ رونائے

اوہدا دل ای پتھر دا اے 

اوہدی اکھ نے گھٹّا رونائے

جیندے جی نہیں مندے لوکی منکر نیں کرداراں دے

 پنجابی شاعری

جِیندے جی نہیں مَندے لوکی منکر نیں کرداراں دے

موئیاں بعد مجسمے لگدے ساڈے جئے فنکاراں دے

سوچ سمجھ کے کرِیں اشارہ چار چفیرے اکھاں نیں

پہلے کلّے کَن ہوندے سی، شہر دِیاں دیوراں دے

پیر فقیر نُوں کڈھ کے تیرا سارا شہر منافق اے

تُمّے ورگی فطرت والے مِٹھے نیں گفتاراں دے

عشق گھڑے دا مٹھا پانی پی نہ بیٹھیں زہر اے کاکا

 عشق گھڑے دا مِٹھا پانی

پی نہ بیٹھیں زہر اے کاکا

اوہدی اپنی موج اے تے فر

ساڈی اپنی لہر اے کاکا 

اکرم ریحان

میرے بارے الٹا سمجھی بیٹھے نیں

 میرے بارے اُلٹا سمجھی بیٹھے نیں

چُپ کیتے نوں گُونگا سمجھی بیٹھے نیں

میں حیران آں ایہناں دنیا داراں تے

مینوں اپنے ورگا سمجھی بیٹھے نیں

اکرم ریحان

کہانی وچ میرا کردار منے

 کہانی وِچ میرا کردار مَنے 

میں جِسلے مر گیا تے یار منے 

میں جگ تے پیار دی تبلیغ کیتی 

کروڑاں لوگ سی دو چار منے 

میں اِکو شرط تے کھیڈاں گا بازی 

کہ جیہڑا ہار جاوے اوہ ہار منے 

شیشے نال نہ گلاں کر

شیشے نال نہ گلاں کر

اپنے نال نہ گلاں کر

قسمے سوہنا لگنا ایں

غصّے نال نہ گلاں کر

توں وی مُکر جاویں گا

دعوے نال نہ گلاں کر

ساڈے ویہڑے اگیاں بیریاں تاہیوں وٹے مارے جگ

 ساڈے ویہڑے اُگیاں بیریاں تاہیوں وٹے مارے جگ

ساڈے سر توں کُھل کے بیلیا ساڈے گل وچ آ گئی پگ

ساڈے ویہڑے وسیاں بارشاں ساڈی چووے کچی چھت 

ساڈا گھر نہ ڈھاہویں پانیا!، ایہدی نیہہ وِچ ساڈی رَت

ساڈے ویہڑے آیا وَید نی،۔ سانوں پُچھدا ساڈے دُکھ

ساڈے پِیلے مُکھ نہیں ویکھدا، سانوں کوہیا کڑمی بُھکھ

ساڈے ویہڑے دس وے مالکا

 ساڈے ویہڑے دس وے مالکا

سانوں کس دن لبھنا رج

ساڈے خالی رون بھڑولڑے

ساڈے وین کریندے چھج

اکرم ریحان

میں دھرتی دا گھبرو پتر دھرتی میری ماں

 میں دھرتی دا گھبرُو پُتر دھرتی میری ماں

ایسے کارن ایہدی دُھپ وی لگدی مینوں چھاں

میں دھرتی دا گھبرو پُتر دھرتی میری ماں

سونے ورگی دھرتی کھِڑدے چاندی ورگے پُھل

ساراجٙگ وی اس دھرتی دا بن نہیں سکدا مُل

پیار پریتاں دے وچ گُھجّے اس دے شہر گراں

ولا جا در گزر کر جا

 ولا جا در گزر کر جا

کسے گل دا اثر کر جا

ایہ دنیا دار ہلکے نیں

فقیرا! تُوں صبر کر جا

تِرے تُوں لوک نہیں راضی

نہ خلقت تے جبر کر! جا

میں سفنے مار کے اکھاں دے گھر ویران کیتے نیں

 میں سُفنے مار کے اکھاں دے گھر وِیران کِیتے نیں

میں اپنے آپ دے، آپے بڑے نقصان کیتے نیں

نصیباں نال مِل پئے آں تے اج دی رات نہ جاوِیں

میں تیرے نال جاگن دے بڑے ارمان کیتے نیں

اکرم ریحان

کھیہ کے دنیا دے نال میں بیٹھاں

 کھیہ کے دنیا دے نال میں بیٹھاں

ویکھ میرا کمال، میں بیٹھاں

اٹھ کے دِیوا تے بال میں بیٹھاں

کیہ ہوا دی مجال، میں بیٹھاں

بعض بندے مثال بن جاندے

ایہدی زندہ مثال، میں بیٹھاں

اوہدے باہجوں میں وی خش آں

 ذہناں دے وِچ کیہ رکھیا اے

اج کل ڈیٹا فون دے وِچ اے

اوہدے باہجوں میں وی خُش آں

اوہ وی بڑے سکون دے وِچ اے

اکرم ریحان

ہر بندے دی سوچ بزاری توبہ اے

 ہر بندے دی سوچ بزاری، توبہ اے

توبہ اے ایہہ دنیاداری توبہ اے

ہور کسے وی روگ دا بھورا خطرہ نہیں 

پر ایہہ جہڑی عشق بیماری، توبہ اے

سانوں جنتوں کڈھیا لالچاں سانوں کہندے آدم زاد

 سانوں جنتوں کڈھیا لالچاں

سانوں کہندے آدم زاد

اسیں قاتل سَکے خون دے

ساڈی پہلی کھیڈ فساد

اک میں پھکی چاء نئیں پیندا

 اِک میں پھِکی چاء نئیں پیندا

دُوجا ٹھنڈی چاء نئیں پیندا

جہڑی چاء وچ چاء نہ ہووے

جی میں اوہ چاء نئیں پیندا

کلا بہہ کے چاء پیناں واں

پر میں کلی چاء نئیں پیندا