پاکستانی،پنجابی، سندھی، بلوچی، پشتو، ہندکو، پوٹھواری،کشمیری، پہاڑی، گوجری، شینا، سرائیکی، براہوی زباناں دی شاعری دے سوہنے، سجرے تے رنگلے پھلاں نال سجیا ہویا شعری گلدستہ Punjabi, Sindh, Blochi, Pushto, Hindko, Pothwari, Kashmiri, Pahari, Gojri, Shina, Saraiki, Brahavi & other, regional, poetry
جدید پنجابی شاعری
پھل پھلواری چار چفیرے الھڑ مست ہواواں
آ تینوں میں دھرتی اُتے لتھیا سرگ وکھاواں
چٹے ددھ پانی دیاں ایتھے وگدیاں ٹھنڈیاں نہراں
برفاں وچوں نکلے ہوئے دریا مارن لہراں
دھرتی دا ایہہ سندر ٹکڑا پاکستان کہاوے
دل نوں ملے سرور انوکھا ٹھنڈ اکھیاں نوں پاوے
نور کپور تھلوی
نور محمد نور
جدید پنجابی شاعری
نعتﷺ لکھن دا فن ہے بڑا مشکل
لوڑ ایہدے لئی بڑے شعور دی اے
اوہو کرے ہمت لفظ کول جس دے نالے
واقفی سارے بحور دی اے
ہور لکھاں قصوراں دی ملے معافی
نعتﷺ وچ نہ جگہ قصور دی اے
پنجابی شاعری
دعا
پاکستان دے وچ ہر نیک بندہ
تڑکے اٹھ کے دعا ہن منگ دا اے
ربا سچیا ملک وچ امن رکھیں
کھاڑا بنے نہ کسے وی جنگ دا اے
ہووے ودھ توں ودھ اناج پیدا
اڈا بنے نہ بھکھ تے ننگ دا اے
پنجابی شاعری
سن دیس میرے دیا راکھیا تینوں غازی آکھن لوک
توں رن وچ ورھدیاں گولیاں لئیاں ہک اپنی تے روک
توں ٹریا اپنے حق لئی تیرا حامی رب رسولﷺ
ساری قوم دعاوا ں منگدی کرے اللہ پاک قبول
تیری فتح دا وعدہ اے رب دا وچ اسدے شک نہ مول
تیرے دشمناں انت نوں ہارنا بھاویں دیون جنگ نوں طول
پنجابی شاعری
دھرتی نوں گھیرا گھتن لئی کجھ کھبے نیں کجھ سجے نیں
کرتوتاں کالیاں کردے نیں پر رنگ دوہاں دے بگے نیں
ایٹم نوں دیوتا مندے نیں ایمان دی طاقت ویکھی نہیں
ایہ عشق دی رمز توں واقف اسلام دی دولت ویکھی نہیں
اسیں عدل چ ودھ نوشیرواں توں بخشش وچ حاتم طائی آں
اسیں اک مرکز نوں مندے آں نہ وانگ اوہناں ہرجائی آں
دیس دی مُٹیار
کِھلی ماریں کھڑ کھڑ ہسیں
چھالاں مار کے کھالے ٹپیں
ناچ اولے توں پئی نچیں
اکھاں کرن اشارے نی
میرے دیس دِئیے مٹیارے نی
پھل پھلواری چار چفیرے الھڑ مست ہواواں
آ، تینوں میں دھرتی اُتے لتھیا سرگ وکھاواں
چٹے دُدھ پانی دیاں ایتھے وگدیاں نیں نت نہراں
برفاں وچوں نکلے ہوئے دریا مارن لہراں
انب انار تے سردے گرمے میوے ہور ہزاراں
چیز کسے دی تھوڑ نہ ایتھے ہر شے وچ بزاراں
کِنا چِر ہن وگدے رہنے ساہاں نے
بیڑی پُٹھی تور لئی ملاہاں نے
یاد اوہناں دی جپی پا کے گُھٹ لئی
ہمت کیتی جد چیتے دیاں باہاں نے
کوتک ہے، جاں میل تِرے دا ایہہ جادو
ہاسے دے گھر کلی پائی آہاں نے
موت
بھڑکے سی دیوے جنگ دے
تھاں تھاں تے بھانبڑ اگ دے
دشمن نے تیغاں کھچیاں
سڑکاں تے لاشاں وِچھیاں
نورجہاں
جیہڑے وچ مصیبتاں کم آون
سکے بھائیاں دے نالوں اوہ یار چنگے
سونے وچ خوشبو نہ مول ہووے
مینوں سونے توں پھلاں دے ہار چنگے
جیہڑے ہیرے نوں چٹ کے مرن سوہنے
ہتھاں دے وچ پھڑ کے غم دے کاسے لوک
در در منگدے پھرن ادھارے ہاسے لوک
پتھر دے وچ کیڑا رب نوں دِس پیندا
کیوں نہیں نظری آؤندے بھکھے پیاسے لوک
