جیوں چکی وچ دانے پے گئے

 جدید پنجابی شاعری

جھلّی

جیوں چکی وچ دانے پے گئے

مر کے قول نبھانے پے گئے

کیہ ہویا جے سوہنے خاطر

وٹے روڑے کھانے پے گئے

پُھلاں نالوں وَدھ نیں جہڑے

کنڈے جھولی پانے پے گئے

میں بلبل تیرے باگاں دی

 جدید پنجابی شاعری

میں بلبل تیرے باگاں دی

بے عقلی کجھ سکھیا

ہُن پیشی بھگتاں کیہ

تیرے پچھے لُک گئی سوہنیا

ہُن آپے کریں بچاء

منزہ شاہد

میرے ساہواں دے وچ توں

 جدید پنجابی شاعری

تُوں

جیوں دھاگے وچ تسبی دانے

‘میرے ساہواں دے وِچ ’تُوں

منزہ شاہد

کیوں لک لک گلاں کرنا ایں

 جدید پنجابی شاعری

جھل وللی

کیوں لُک لُک گلاں کرنا ایں

کدی کھل کے ساہمنے آجا ناں

میں طور نہیں جو راکھ ہوواں

منزہ شاہد

چار دناں لئی اینا کھیکھن

 جدید پنجابی شاعری

حیرت

چار دِناں لئی

اینا کھیکھن؟

منزہ شاہد

رب واگ نہ پائی نفس نوں

 جدید پنجابی شاعری

رب واگ نہ پائی نفس نوں

آکھے ایہ گھوڑا مونہ زور

اساں قابو کر لیا سوہنیا

دس چاہنا ایں کیہ ہور

منزہ شاہد

علم دا دیوا بال

بات پاواں بتولی پاواں

 بات پاواں بتولی پاواں

بات نے لِتے پھیرے

علم دا دِیوا بال کے چانن

کر دئیو چار چوفیرے

منزہ شاہد

پڑھ بسم اللہ وچ سمندر مار دے چھال

 پنجابی شاعری

تصوف

وچ سمندر

تردی مچھی

کنڈھے بہ کے

ہتھاں دے نال

پھڑنی چاہویں

سارے جھیڑے ساڈے لئی نیں

جا میں نہیں بولدی 

سارے جھیڑے ساڈے لئی نیں

کیدو کھیڑے ساڈے لئی نیں

انت نکھیڑے ساڈے لئی نیں

درد بکھیڑے ساڈے لئی نیں

رب جو ہویا

آکھیا سی ناں کم نہیں آونے سجناں دے سجناپے

آکھیا سی ناں

آکھیا سی ناں کم نہیں آؤنے سجناں دے سجناپے

مِٹی پا کے مُڑ آؤندے نیں کیہ سجن، کیہ ما پے

محل منارے چھڈنے پینے کفن چ کھیسا کوئی نہ

چار دِناں دی کھیڈ اے بیبا! نہ کر ایڈ سیاپے

کُوچ نقارہ وجنا اے جد، سُرت کوئی نئیں رہنی

مال بگانہ کُھس جانا اے، جد پینے نی چھاپے