جان بچائی مرشد نے

 جدید پنجابی شاعری

جان بچائی مرشد نے

راہ وکھائی مرشد نے

ڈگ جاواں گا جس ویلے

دید ہٹائی مرشد نے 

دل تے اُجڑی وستی سی

آن وسائی مرشد نے 

اسیں دھپے چھاواں سیکیاں

 اسیں دُھپے چھاواں سیکیاں 

تے کھِلرے پیراں تیک 

اسیں جم جم زہراں کھادیاں 

تے رج رج ہوئے بریک

ظفر محی الدین

جد عشق نے ہوش گوائے

 جد عشق نے ہوش گوائے

تے فیر کنیں پائے بالے

تیرے عشق نہ منی اک وی

تے لائے مونہاں اُتے تالے

ظفر محی الدین

ماں بولی نال پیار ودھاؤ مترو

ماں بولی نال پیار ودھاؤ مِترو

ایہنوں سر دا تاج بناؤ مترو

پڑھ پڑھ وارث بُلھا باہو

اج دل دا میل مُکاؤ مترو

ہو کٹھے، کر ایکا سارے

گج وج کے ڈھول وجاؤ مترو

ظفر محی الدین

ہمیشہ تو بد نصیب نئیں سی

 ہمیشہ تو بد نصیب نئیں سی 

غریب ازل توں غریب نئیں سی 

غلط سمجھدا رہیا اے تارا 

کہ دِیوا اوہدا رقِیب نئیں سی 

تِرے وِچھڑن دے بعد جیویں

خدا وی میرے قریب نئیں سی 

ظفر محی الدین

علم ادب وی تیرے ہتھوں ہویا خوب سیانا

 علم ادب وی تیرے ہتھوں ہویا خوب سیانا

اک اک اکھروں نظریں آؤندا سچو سچ ربا نا

واہ واہ قدر سخن تیرے دی وچ جہانے ہوئی

سوہنا ستھرا لکھیا حضرت موڈھے رکھ عشق دی لوئی 

ظفر محی الدین

بخش بہار پھلاں توں سوہنی

 بخش بہار پُھلاں توں سوہنی

تے سبھ طبقاں دی اشنائی

دُنیا اتے اج تشریف لیائے

تے پئیاں شاہ دے محل تریڑاں

پڑھے درود خود اللہ نال ملائکاں

دے حکم صل علٰی مخلوق پیاری

ظفر محی الدین

جوگی دا بھید سی

 اوہ مینوں تیجی وار اُس رستے تے مِلیا

جِتھوں صوفی درویش تے سادھو لنگھدے رہے سن

اَسی اک دُوجے نُوں پہچان لیا

تے ہس پئے

ایس ہاسے وچ

کیہ جاناں میں کون

جد عشق نے ہوش گوائے

 جد عشق نے ہوش گوائے

تے فیر کنیں پائے بالے

تیرے عشق نہ منی اک وی

تے لائے مونہاں اُتے تالے

ظفر محی الدین

ہتھ میرے وچ میریئے مائے

 ہتھ میرے وچ

میرئیے مائے

تیری اُنگلی

کدے نہیں بھُلی

جدوی تیز ہنیری جُھلی

ظفر محی الدین