ماں ای دے دے تھوڑی جنی

 جدید پنجابی شاعری 

ماں ای دے دے تھوڑی جِنی

آپ تے ٹُر گئی ایں نی مائے

مینوں پینڈے اوکھے آئے

ایڈی چھیتی جانا سی جے

مُڑ واپس نئیں آنا سی تے

راہواں ساریاں دس کے جاندی

مائے نی تیرے مرن توں مگروں

 جدید پنجابی شاعری

مائے نی تیرے مرن توں مگروں

دکھ دے کِکر تَھلے جیہڑی

پھوہڑی وِچھی سی درداں دی

اوتھے جِنے بیٹھے سن ناں

مٹی تھلے دب کے تینوں

اپنے گھراں نوں مڑ گئے سارے

جسراں آب حیاتی والا پین والے نوں

 جدید پنجابی شاعری

جِسراں آب حیاتی والا پِین والے نُوں 

موت طلاقاں دے دیندی اے 

فیر اوہ مرنا چاہوے وی تے مر نئیں سکدا

اوویں ای کجھ جِیُون والے وی

دُنیا داراں دے ہتھ چڑھ کے 

اپنی من مرضی دے ناویں 

باندر ہتھ ہتھیار نے رشتے

 جدید پنجابی شاعری

باندر ہتھ ہتھیار نے رشتے

اج کل تے فنکار نے رشتے

جوڑن دے لئی اک دُوجے نوں

نسلاں دا بیوپار نے رشتے

کھوٹا کھرے تُوں بوہتا چمکے

اکھیاں دا اندھیار نے رشتے

عشقا ہن کیوں چپ ایں

 عشقا

ہن کیوں چپ ایں؟

جد میں چپ ساں 

اوس ویلے توں 

نمی نمی سسکی بوئی

میرے دل دی دھرتی اُتے

ایہہ تن سکے رکھ ورگا اے

 ایہہ تن سُکّے رُکھ ورگا اے

جہدے ہیٹھاں جھاڑی اُگے

یا کوئی ویل ولاواں پاوے

ایہدیاں سُکیاں شاخاں اُتے

لوکیں آ کے دھاگے بنھن

بھر کے تیل تے دِیوے بالن

پر ہن رانجھا اوہ نئیں ہوندا

روح تے کل دا امر اے لوکو

روح نوں خاک دا موہ نئیں ہوندا

مینوں ہیر بنا تے دِتّا 

پر ہُن رانجھا اوہ نئیں ہوندا

ماوٰی سلطان

مینوں چھڈ کے خوش رہ لئیں گا

 اڑیا تینوں کی لگدا اے

مینوں چھڈ کے خوش رہ لئیں گا

تُوں تے کہندا ہندا سی؛

میں تینوں کیویں چھڈ سکدا واں

توں تے کسے پناہ ورگی ایں

جنت جاندے راہ ورگی ایں

صدقے تیرے بلے بلے چھڈیا کی او اپنے پلے

 صدقے تیرے بَلے بَلے

چھڈیا کی اُو اپنے پَلے

سب دی آپو اپنی دنیا

ساریاں دے وچ سارے کَلے

یاداں دے نال ویہڑا پریا

کُوکاں نے دروازے مَلے