منجے پیڑے موہڑھے حقے لوکاں چرخے ویچے

 جدید پنجابی شاعری

منجے، پِیڑے، مُوہڑھے، حُقے لوکاں چرخے ویچے

وَن سوّنی لوڑ دی پاروں اپنے ویہڑے ویچے

اکھاں کھول کے تک وے عِشقا! ساڈے وَڈے جِگرے

تیری لوڑ نُوں پُورا کِیتا بھانویں شیشے ویچے

رفعت وحید

اکھاں دی جاگیر تے اتھرو پھٹدے رہے

 جدید پنجابی شاعری

اکھاں دی جاگیر تے اتھرو پُھٹدے رہے

ربا انج تقدیر تے اتھرو پھٹدے رہے

پُتلی ماتم کیتا اکھ دے وہڑے وچ

عشقے دی تدبیر تے اتھرو پھٹدے رہے

پہلوں پیڑاں رَج کے روئیاں جُثے وچ

تیری فر تصویر تے اتھرو پھٹدے رہے

منجے پیڑے موہڑھے حقے لوکاں چرخے ویچے

 جدید پنجابی شاعری

منجے، پیڑے، مُوہڑھے، حُقے لوکاں چرخے ویچے

ون سونی لوڑ دی پاروں اپنے وہڑے ویچے

اکھاں کھول کے تک وے عشقا! ساڈے وڈے جگرے

تیری لوڑ نوں پورا کیتا بھانویں شیشے ویچے

رفعت وحید 

ویلے دی ایس دھوڑ دے اندر سائیاں وے

 ویلے دی ایس دھوڑ دے اندر سائیاں وے

میلا ہویا جاندائے شیشا اکھیں دا

ایسے لئی تے کجلا پا کے رکھدی آں

دل تیکر لے جاوے رستا اکھیں دا

رفعت وحید 

سفنا دکھ دے پانی وچوں بول پیا

 سُفنا دُکھ دے پانی وِچوں بول پیا

یعنی درد کہانی وِچوں بول پیا

رفعت اک دُوجے دے آپاں سنگی آں

ویلا رُت سہانی وِچوں بول پیا

رفعت وحید 

عشقا تیتھوں ہر گئی ہاں

 عشقا تیتھوں ہر گئی ہاں

جِیون جوگی مر گئی ہاں

رات دِلاسے دیندی اے

ایناں دن توں ڈر گئی ہاں

ماں نے متھا چُمیا جد

پَیراں تیکر ٹھر گئی ہاں

رفعت وحید 

پیڑاں دی جو تانی اے

پیڑاں دی جو تانی اے

عشقے گل مُکانی اے

اوسے بُھکا مرنا اے

جس دی سوچ سیانی اے

چار چفیرے اوہدی یاد

جیویں رات دی رانی اے