اتھاں کجھ خاب آندے ہن

 پنجابی سرائیکی شاعری

اتھاں کجھ خاب آندے ہن

اکھیں دی چیکدی چوکاٹھ دی چر چر سنڑنڑ کیتے

اتھاں ول نندر نئیں آندی

جو خابیں دی سواری ہے تے سوکنڑ ہے

اتھاں آندی ہے ننگی لاش فکریں دی 

جیکوں ہنجھ دا غسل ملدے

ہکو سسی سچ وو بیبا

 پنجابی سرائیکی شاعری

ہکو سسی سچ وو بِیبا

باقی ساری کھچ وو بیبا

ساونڑ کولوں کتھاں ڈردے

مچنڑ والا مچ وو بیبا

روندا پئیں تاں رج کے رو گھن

نچدا پئیں تاں نچ وو بیبا

ہک محبت دی لاج رکھ چھوڑے

 پنجابی سرائیکی شاعری

ہک محبت دی لاج رکھ چھوڑے

توڑے پلڑے نہ ساڈے ککھ چھوڑے 

اوندے اپنڑیں مزاج دی گالھ ہے

نہ الاوے الاوے تک چھوڑے 

اے تاں پک ہے جو چھوڑ ڈیسی ہنڑ

کر کے ساکوں اساں توں وکھ چھوڑے 

امڑی بھوئیں دا سوجھل بچڑا

امڑی بھوئیں دا سوجھل بچڑا

چندر توں جڈاں ہو کے آویں

چُپ کر باہویں

لوری شالا چر تئیں تگے

چندر تے چرخہ کائنی ہوندا

ڈاڈی کوں نہ پتہ لگے

بہوں وکھری راہ تے چلدے ہئیں

 بہوں وکھری راہ تے چلدے ہئیں

تاہیں سانجھ دی سِک تے پلدے ہئیں

اساں بے پر، سچ دی ڈار اندر

ایویں بیٹھے بیٹھے رَلدے ہئیں

جاں گالہیں روونڑ لگ پوون

تاں شعر دو واپس ولدے ہئیں