اوہ منہ زور ہوا دا لہرا میں دیوے دی لمب

 جدید پنجابی شاعری

اوہ مونھ زور ہوا دا لہرا، میں دِیوے دی لمب

جیوں جیوں میرے نیڑیوں لنگھے، تیوں تیوں جاواں کمب

سارے باغ وِچ پیا رہیا اوہدی خُشبو دا شور

گھاء وچ ستا سی طوطے دا ٹُکیا ہویا امب

نہ بدل اسماناں اُتے، نہ زمیناں تے پانی

مینوں پھیتی پھیتی کر گئی کیہڑے مینہ دی جھمب

ویلے دا جو رنگ اے اج کل

 ویلے دا جو رنگ اے اج کل

ویلا میتھوں تنگ اے اج کل

اوہ وی مر کے ساہ لیندا اے

جہنوں جین دا ڈھنگ اے اج کل

روح دی قید وی مُکی سمجھو

ساہ جُثے دی جنگ اے اج کل

ہمت شیر وی ہو سکدی اے

 ہمت، شیر وی ہو سکدی اے

مشکل، ڈھیر وی ہو سکدی اے 

میں چھیتی وی آ سکناں واں

تھوڑی دیر وی ہو سکدی اے 

دِیوے دی لَو سر چُکے تے 

چار چفیر وی ہو سکدی اے 

پانی اتے اگ دی کھیڈ

 پانی اتے اگ دی کھیڈ 

بس ایہو اے جگ دی کھیڈ 

لکھاں سر لیہہ جاندے نیں 

مکدی نہیں پر پگ دی کھیڈ 

جنگ ہووے جد ماڑے نال 

اودوں ایہہ وی لگدی  کھیڈ 

راتِیں رولا سون نہ دیوے سفنے دیاں بلاواں دا

راتِیں رَولا سَون نہ دَیوے سُفنے دِیاں بلاواں دا

دن چَڑھدا تے پاگل کردا شور کالیاں کانواں دا

پَیراں دے وِچ پُڑّے ہوئے کنڈے اندر دے جنگل دے

والاں اُتّے جَمیا ہویا گَھٹّا دل دِیاں راہواں دا

اندر باہر ڈُلہی ہوئی کالک وَرگی رات سی اوہ

دُور، ساہمنے چمک رہیا سی تارا جیہا گُناہواں دا

شاخاں وی سُتّیاں رہ گئیاں، پَتّراں نُوں وی پتا نئیں

میری چوٹی اُتّوں لَنگھیا، اَج ہنیر ہواواں دا

کَدّی کَکھ نہ دوہرا ہووے دوہاں ہَتّھاں نال ظفرؔ

کَدّی اَکھ دا اِک اِشارہ، موڑے مُنہ دریاواں دا

ظفر اقبال

ایس ونج توں میں کیہہ کھٹیا کیہہ دل نوں سمجھانواں

ایس ونج توں میں کیہہ کھٹیا کیہہ دل نُوں سمجھانواں

دُھخدیاں دُھپاں دے کے لیّاں سڑدیاں بلدیاں چھانواں

میتھوں دُور دُریڈا ای چنگا تیرا مُکھ منوّر

میتھوں ڈر، میں گئے گواچے سمیاں دا پرچھانواں

کسے نے آن بھڑوہلے بُھنّے، کسے نے جُھگے روہڑے

کُجھ لُٹیا مینوں مینہ دی واچھڑ، کُجھ پُٹیا دریانواں

کدی تے سر دیاں سٹّاں وی میں سہہ جاناں ہاں ہس کے

کدی پیر دے کنڈے توں وی کُونج طراں کُرلانواں

دل توں جو تقصیر وی ہوئی، چھڈو، مٹّی پاؤ

آخر گل نُوں آؤندیاں یارو، بھجیاں ہوئیاں بانہواں

ظفر اقبال

میں کیہہ جاناں گلیاں وچ کیوں مچی ہوئی اے کھپ

میں کِیہہ جاناں گلِیاں وِچ کیوں مَچّی ہوئی اے کَھپ

اپنے کرتُوتاں دی کالک،۔ میرے سِر نہ تَھپ

اَجّے گَل سی میریاں دوہاں ہوٹھاں دے وَچکار

اوس اَگّے ای ہَتھ چھڈا کے کِہہ دِتّا شَٹ اَپ

چَڑھدا جاوے سارے تَن وِچ ساوا پِیلا زہر

دل دے پَیر تے لَڑیا پیار دی کالی رات دا سَپ

اینیاں اُجڑیاں باگاں اَگّے دل دی کِیہہ اوقات

کیہڑی کیہڑی خاک اُتّے چِھڑکاں ایہہ لہُو دی لَپ

ایویں کھول بیٹھا ایں نظراں دے خالی ورقے

ایتھوں کُجھ نئیں لَبھنا تَینوں، ایس کتاب نُوں ٹَھپ

ظفر اقبال