خورے میرے پنڈ دے کیہڑے کیہڑے گھر وچ فاقہ اے

 جدید پنجابی شاعری

خورے میرے پنڈ دے کیہڑے، کیہڑے گھر وچ فاقہ اے

بُھکھ نال اللہ جانے کیہڑی ماں نوں بال ستاؤندے نیں

دھرتی تے نہیں اوہناں کولوں ہور کوئی بھیڑا ہوندا

اپنے آپ نوں دنیا اُتے چنگا جو اکھواؤندے نیں

منصور عزمی

فرعوناں نوں چھڈ دیندے او

 فرعوناں نوں چھڈ دیندے او

ماڑے تھاں تے ای گڈ دیندے او

حق دی گل جو کردا ایتھے

اوہدی جیبھ نوں وڈھ دیندے او

لا مظلوم غریب نوں پھائے

تگڑے ظالم چھڈ دیندے او

میرے شہر اِچ لگدا اے مینوں آن بلاواں نچیاں نیں

 میرے شہر اِچ لگدا اے مینوں آن بلاواں نچیاں نیں

جِدھر ویکھاں بھاجڑ پئی اے ہا ہا کاراں مچیاں نیں

مُنصف دی تھاں بہہ کے سوچیں فیر توں کریں نتارا

کِدیاں ساریاں جھُوٹھیاں نے تے کِدیاں سبھے سچیاں نیں

سپ وی شہر باہر کھلو کے ایہہ پئے کرن صلاحواں

کِنوں ڈنگیے ایتھے تے سبھناں وچ زہراں رچیاں نیں

خاب خیال تے اکھر سوچ

 خاب خیال تے اکھر سوچ

ذہن دی دیندے تختی پوچ

زندگی دا میں تارا دِتا

ویکھاں کیہڑا لیندا اے بوچ

پَنیاں اُتوں اِک اِک اکھر

نوہواں دے نال دیاں کھروچ

تینوں دیندے پئے آں مت کڑے

 تینوں دیندے پئے آں مت کُڑے

نہ اپنی لاہویں پَت کُڑے

تُوں وِچ ترنجن بہہ کے وِی

بڑے گوہ نال چرخہ کت کُڑے

تُوں عاقبت والی کُلّی تے

پاء عملاں والی چھت کُڑے

جیہڑا توں نیوندرا ساڈے گھر پاویں گا

نیوندرا

 جیہڑا توں نیوندرا

ساڈے گھر پاویں گا

جیتے رکھیں تینوں 

دُونا کر پرتاؤنا اے

ازلاں توں رِیت اے

میں ساندل دھرتی دا پتر میرا مان پنجابی اے

 میں ساندل دھرتی دا پُتر میرا مان پنجابی اے

میں پنج پانیاں دے نال گُجھا میری پچھان پنجابی اے

لِکھاں پنجابی، بولاں، نالے سوچاں وچ پنجابی دے

میرا ہر ویلے دا مِترا! پڑھن پڑھان پنجابی اے

میرے لُوں لُوں دے وچ رَچیا اے ناں دیس پنجاب دا رنگ

میں پنجاب دا جمیا جایا، دِین ایمان پنجابی اے