میرے گھر نوں دیمک لگ گئی اے

 جدید پنجابی شاعری

میرے گھر نوں دیمک لگ گئی اے

ایہہ نکی جیہی اک سُنڈی اے

پر کٹھ ہے لکھ کڑوڑاں دا

ایہہ تیرے میرے گھر وچ گھس کے

اپنے گھر بناندی اے

جو پڑھیا سی رہ گیا وچ کتاباں دے

 جدید پنجابی شاعری

جو پڑھیا سی رہ گیا وِچ کتاباں دے

نازک جِندڑی پھس گئی وچ عذاباں دے

ڈِھڈ دی اگ نے ساڑ کے کولے کر چھڈے نیں

سوہنے سوہنے مُکھڑے پُھل گُلاباں دے

سوہنیاں سہتیاں ہیراں شہریں آ وڑیاں نیں

سُنج مسنجے ہو گئے پڑ چناباں دے

کملی والے دے دربار جا لین دے

 جدید پنجابی شاعری

کملی والے دے دربار جا لین دے

کملی والے دے دربار جا لین دے

لیکھاں سُتیاں ہویاں نُوں جگا لین دے

راہیا مینوں وی لے چل مدینے دے ول

دساں رو رو محمدﷺ نوں درداں دی گل

جو جو بیتی کہانی سُنا لین دے

سوچ پجارن من مندر چوں جذبے بدتر مارے

 جدید پنجابی شاعری

سوچ پجارن من مندر چوں جذبے بدتر مارے

اکھ شکارن فیر جگت چوں سوہنے منظر مارے

یار دی اوہ سوغات سمجھ کے چُک لیا مجنوں

ہوش منداں لیلیٰ دے ناں تے جو سن پتھر مارے

اکھ دے کناں نال اوہ سن کے بوال قوالی والے

اک بولا اک محفل اندر تال اتے سر مارے

رانجھا رانجھا کردی ہن میں آپے رانجھا ہوئی

 کلاسیکی پنجابی شاعری

رانجھا رانجھا کردی ہُن میں آپے رانجھا ہوئی

سدو نی مینوں دھیدو رانجھا، ہیر نہ آکھو کوئی

رانجھا میں وچ، میں رانجھے وچ، غیر خیال نہ کوئی

میں نہیں، اوہ آپ ہے، اپنی آپ کرے دلجوئی

جو کجھ ساڈے اندر وسے، ذات اساڈی سوئی

جس دے نال میں نیونھ لگایا اوہو جیسی ہوئی