خورے کیہڑے پاسے ٹر گئے

 جدید پنجابی شاعری

خورے کیہڑے پاسے ٹُر گئے 

یار دلاسیاں ورگے

دان جہناں نے سانوں کیتے 

رونے ہاسیاں ورگے

رج کے اج کڑتن پھکی

رج کے روئے یارو 

درداں دا منہ دھون دے لئی

 جدید پنجابی شاعری

درداں دا منہ دھون دے لئی

ہونا واں جھٹ تون دے لئی

میں جگراتا پالیا اے

پیڑاں نال کھلون دے لئی

اکھاں بھال دی پھر دی اے

نیندر وی جن سون دے لئی

جگرے دی رت بال کے

 جدید پنجابی شاعری

سفنے

جگرے دی رت بال کے

اساں سجناں دے راہ رشنائے

ہجراں نوں چلھے چاھڑیا

نالے یاداں دے تڑکے لائے

ریجھاں والی سیج اتوں

سپ وہماں دے مار بھجائے

چندریاں پوناں نیں

تھڑیاں ہوئیاں تھوڑاں نوں

 جدید پنجابی شاعری

تُھڑیاں ہوئیاں تھوڑاں نُوں

جوڑ کھاں ٹُٹیاں جوڑاں نوں

میں سُولی تے چڑھیا واں

پُورا کر کے لوڑاں نوں

جندے! کِسراں بُھل جاواں؟

اوس گلی دے موڑاں نوں

اکھ دے بوہے آئے اتھرو پیواں یا فر روہڑ دیاں

جدید پنجابی شاعری

اکھ دے بوہے آئے اتھرو پیواں یا فر روہڑ دیاں

صبرے نال وفا دا رشتہ رکھاں یا فر توڑ دیاں

تیرے نالوں وی کندھ اچی بن جاوے گی بختا وے

جالے ہوئے دکھڑے جے میں تھلے اتے جوڑ دیاں

مینوں عشق سکھایا اے بس پن کراں تے دان کراں

خالی ہتھ بلاواں بوہے آئیاں کسراں موڑ دیاں

کجھ سرداراں کجھ سرکاراں مار دتے

 پنجابی شاعری

کُجھ سرداراں کُجھ سرکاراں مار دِتے

سادھ مرادے لوک اِتباراں مار دتے

قاتل چوکیداری کردے پھردے نیں

ساڈے سُفنے تابعداراں مار دتے

جَمن والا کیوں مقروض اے دَسو ساں

عقلاں والے سوچ وچاراں مار دتے

مینوں کعبہ یار دیاں گلیاں

 ماہیا ٹپہ

پھلیاں، پھلیاں، پھلیاں

دن رات طواف کراں

مینوں کعبہ یار دیاں گلیاں

انجم رانا

تاں اکھاں چوں لہو دے تبکے چوئے نیں

 تاں اکھاں چوں لہو دے تُبکے چوئے نیں

میرے خاب تعبیراں ہتھوں موئے نیں

جنت دی راہ دَسن والے کیہ جانن

بُڈھیاں بانہواں کِسراں لاشے ڈھوئے نیں

اکھاں دے وچ جھاکن والے دس دے نیں

وِچ جوانی سُفنے بڈھے ہوئے نیں

اکھ دے بوہے آئے اتھرو پیواں یا فر روہڑ دیاں

 اکھ دے بُوہے آئے اتھرو پیواں یا فر روہڑ دیاں

صبرے نال وفا دا رشتہ رکھاں یا فر توڑ دیاں

تیرے نالوں وی کندھ اُچی بن جاوے گی بختا وے

جالے ہوئے دُکھڑے جے میں تھلے اُتے جوڑ دیاں

مینوں عشق سکھایا اے بس پُن کراں تے دان کراں

خالی ہتھ بلاواں بُوہے آئیاں کسراں موڑ دیاں

جگرے دی رت بال کے اساں سجناں دے راہ رشنائے

 سفنے

جگرے دی رت بال کے

اساں سجناں دے راہ رُشنائے

ہجراں نوں چلھے چاھڑیا

نالے یاداں دے تڑکے لائے

ریجھاں والی سیج اتوں

سپ وہماں دے مار بھجائے

اساں پیڑاں پیڑ کے پیتیاں اساں رنھ کے کھادی اگ

اساں پیڑاں پیڑ کے پیتیاں اساں رِنھ کے کھادی اگ

ساڈا ساڑ سمے دیاں سولیاں ساڈے سر سوچاں دی پگ

ساڈا در سورج دا کعبہ ساڈی دھرتی امبروں اگے

سانوں ہونی دیندی لوریاں، ساڈے نال نہ چناں لگ

سدھراں جس دم وانگ شریکاں لڑ پئیاں

سَدھراں جِس دَم وانگ شرِیکاں لڑ پئیاں

میریاں اکھیاں نال اُڈِیکاں لڑ پئیاں

روز گھتیرے واہندا ساں کلنڈر تے

آخر میرے نال ترِیکاں لڑ پئیاں

انہی پرہیا ہتھیں کانی سوٹی اے

انھی پرھیا ہتھیں کانی سوٹی اے

تاں ماڑے دی وَڈی گَل وی چھوٹی اے

گول گھتیرا واہ کے ماسٹر پُچھیا تے

بھکھیاں بالاں اٹھ کے آکھیا روٹی اے

خورے غم دی قیمت ودھدی جاندی اے

خورے غم دی قیمت ودھدی جاندی اے

جگ تے جیہڑی غربت ودھدی جاندی اے

اج کل اپنے آپ توں رُسیا رہنا واں

اج کل سکھ دی صحبت ودھدی جاندی اے

منزل رستہ کر کے اپنے پیراں دا

منزل رستہ کر کے اپنے پیراں دا

موت نوں پندھ کرا کھاں شِکر دوپہراں دا

انج میں ہوند جگائی موئیاں قدراں چوں

ویلے روزہ رکھ لیا اَٹھے پہراں دا

اوہ ٹریا تے نظراں پچھے ٹر پئیاں

اوہ ٹُریا تے نظراں پِچھے ٹُر پئیاں

قبراں بن کے سدھراں پچھے ٹُرپئیاں

ساڈا دن وی اَت ہنیری رات جیہا

اوہدی شام دے پچھے فجراں ٹُر پئیاں

میں تے بھُکھ دا دُکھ اُلیکن بیٹھا ساں

سطراں ای فر اکھراں پچھے ٹُر پئیاں

انہونی وی دُوجا ناں ہے ہونی دا

ہونی اگے! خبراں پچھے ٹُر پئیاں

انجمؔ کِسراں چُپ دی بُکل ماری اُو

کسراں کڈھ کے کسراں پچھے ٹُر پئیاں

انجم رانا

ربا سچیا کرم دی پا جھاتی بوھا کھول دے رحمتاں ساریاں دا

ربا سچیا کرم دی پا جھاتی بوہا کھول دے رحمتاں ساریاں دا

کجنے کج کوچجیاں کوہجیاں دے پردہ پوش تونہیوں اوگنہاریاں دا

تیرے مان بناں نہ مان کوئی مان رکھ لے من توں ہاریاں

انجمؔ درد دا دان اڈیکدا اے دیویں صدقہ یار دیاں یاریاں دا

انجم رانا

چیتر رت نشیائی لگدی تک کے تیرے نیناں نوں

چیتر رُت نشیائی لگدی تک کے تیرے نیناں نوں

مینوں دارو کہنا پۓ گیا اَک کے تیرے نیناں نوں

شام سویرے ایس بیمار نوں دو پُڑیاں دیدار دِیاں

کجھ افاقہ ہو جاندا اے پھَک کے تیرے نیناں نوں

انجم رانا

کاں کاں جے کر کال نہیں ہندا

کاں کاں جے کر کال نہیں ہندا 

دسو! چُپ، سوال نہیں ہندا 

لوک سمجھ کے جیوندے نیں، پر

زندگی لُٹ دا مال نہیں ہندا

ترلیاں تے نہ ترلے آندے

جے کر، ہجر وصال نہ ہندا

میرا ہر ساہ اوھدے ناں اے

جیہڑا میرے نال نہیں ہندا

سوچاں بڈھیاں کر چھڈیا اے

نہ کھیڈے تے بال نہیں ہندا

اندر بنڑیاں قبراں اُتے

نِت تے دیوا بال نہیں ہندا

انجمؔ! اوھنوں دس نہ دیواں 

کلّا روپ کمال نہیں ہندا

انجم رانا

منکے تے منکا ٹھاہ منکا

منکے تے منکا ٹھاہ منکا

لو ٹُٹ گیا عالی جاہ منکا

بُلھاں تے سکری آ گئی اے

نہیں دیندا کوئی راہ منکا

ناں جپدے رہندے تیرا بس

من تسبی تے اک ساہ منکا

اک ہو کے متھے دو لگے

اک اوہ منکا، اک آہ منکا

پندھ مُک گیا ویکھ حیاتی دا

لے سُولی توں ہُن لاہ منکا

انجم رانا