ایہہ نئیں کہ میں ہر نئیں سکدا

جدید پنجابی شاعری

ایہہ نئیں کہ میں ہر نئیں سکدا

ہر سکناں واں

سو واری میں ہریا وی آں

پر میں اوہ ساں

جنہوں رب دی ذات دے مگروں

مان سی اپنی ہمت دا

جد تک سینیوں ساہ نہیں مکنے

 جد تک سینیوں ساہ نہیں مُکنے

لیکھاں والے پھاہ نہیں مکنے

تینوں بھاویں لوڑ نہیں ساڈی

سانوں تیرے چاہ نہیں مکنے

سانوں منزل لبھ وی گئی تے

ورھیاں دے ترساہ نہیں مکنے

ابرار ندیم

ناں دھپ ویکھی ناں چھاں ویکھی

ناں دھپ ویکھی ناں چھاں ویکھی

ناں ماڑی چنگی تھاں ویکھی

ساڈی عقل سیاپا سو کیتا

اساں عقل دی اک وی ناں منی

جو دل چاہیا اساں اوہ کیتا

اسی سر نوں سُٹ کے ٹُردے رہے

ہنجو پلے پان دی گل اے

 ہنجُو پلے پان دی گَل اے

عشق نِرے نقصان دی گَل اے

مَردا نہیں کوئی کلیاں ہو کے

دل بس سمجھان دی گَل اے

کچے گَھڑے تے دریا تَرنا

کیتا قول نبھان دی گل اے

چار دناں وچ شوق پرانا پے جاوے

چار دناں وچ شوق پرانا پئے جاوے

جے کر کیتا قول ہنڈانا پئے جاوے

پیار دے پینڈے پین توں پہلاں سوچ لویں

ہو سکدا اے پیار نبھانا پئے جاوے

ابرار ندیم

ہولا ہون نوں جی کردا اے

 ہولا ہون نوں جی کردا اے

رج کے رون نوں جی کردا اے

جِسراں جِسراں شام اے پیندی

کلہیاں بھون نوں جی کردا اے

دل دے چرخے کَت کَت پیڑاں

تھک کے سون نوں جی کردا اے

اک دلاسے بعد دل نوں اک دلاسہ دے رہیاں

 اِک دلاسے بعد دل نوں اِک دلاسہ دے رہیاں

جِیویں اپنے آپ نوں میں کوئی دھوکھا دے رہیاں

میں جِیویں دنیا دے میلے چے گواچا بال واں

جس جگہ لَبھنا نئیں اُوتھے خود نوں ہوکا دے رہیاں

تُوں اجے وی سوچ لے اپنے نفعے نقصان نوں

میں کِسے وی قول توں پہلے ایہہ موقعہ دے رہیاں

دل روندا تے کرلاندا اے

 دل روندا تے کُرلاندا اے 

کِتے دور سمندروں پار کوئی 

جدوں گیت ہجر دے چھوہندا اے

دل روندا اے

دل روندا تے کُرلاندا اے

سُکھ نفل نمازاں منتاں سو

کسے ملیا پیر فقیراں نوں

کسے ملیا پیر فقیراں نوں

کسے لبھیا ایتھے ہیراں نوں

کسے رو رو سچے رب اگے

لیا معاف کراں تقصیراں نوں

کوئی نکرے لگ کے بیٹھ ریا

پا عشق دیا زنجیراں نوں

جس رستے ول پیر ودھائیاں گھاٹا اے

 جس رستے ول پیر ودھائیاں گھاٹا اے

اوس رستے وَل جاوَن تُوں میں ٹھاکاں گا

لَکھ وی دین اُلاہمے بھاویں سَجن کوڑے لہجے دے

میں نئیں مُڑنا، میں تے جو محسوس کراں گا آکھاں گا

ابرار ندیم

غیراں دے سنگ جھوک وسا کے راضی ایں

غیراں دے سنگ جھوک وسا کے راضی ایں

ساڈے سارے بھرم گنوا کے راضی ایں

اِکو حق سی ساڈا سجناں تیرے تے

ساڈے حق تے ڈاکہ پا کے راضی ایں

اسی تے تیرے مگروں جِنج وی جیندے آں

تُوں دس سانوں لُٹ لُٹا کے راضی ایں

جیہڑے تیری راہ دے ککھ نیں

 جیہڑے تیری راہ دے کَکھ نیں

ساڈے لئی تے اوہ وی لَکھ نیں 

اُنج تے تیرے نال ٹُراں گے

اَج تُوں ساڈے رستے وَکھ نیں

ابرار ندیم

‏کیہڑی کرنی کرنے پئے آں

 ‏کیہڑی کرنی کرنے پئے آں

پُٹھی تاری ترنے پئے آں

سارا ساڈے ہون دا مُل اے

ساہواں وچ جو بھرنے پئے آں

ابرار ندیم

اینویں اپنی وار ہنڈاون بیٹھے آں

 اینویں اپنی وار ہنڈاون بیٹھے آں

جیون دے دن چار ہنڈاون بیٹھے آں

بُلھاں اُتے چُپ دے جَندرے لا لئے نیں

ہُن تے بس کردار ہنڈاون بیٹھے آں

اوہنے بھاویں پرت کے واپس آنا نہیں

اوہدے سب اعتبار ہنڈاون بیٹھے آں

اینویں آندے جاندے لنگ گئی

 اینویں آندے جاندے لنگ گئی

جِندڑی اکھ جھمکاندے لنگ گئی

اپنا آپ نہ راضی ہویا

اپنا آپ مناندے لنگ گئی 

بھورا بھورا جیون کِیتا

جِندڑی ڈنگ ٹپاندے لنگ گئی

ساری آکڑ کھوہ لیندا اے

 ساری آکڑ کھوہ لیندا اے

ویلا ایسراں جوہ لیندا اے

ویلے تُوں کوئی بِھیت نہیں لُکدا

ویلا نبضاں ٹوہ لیندا اے

ماڑے دا بَس زور اے اینا

ماڑا کُھل کے رو لیندا اے

ورہیاں دا جگراتا کی اے

 ورہیاں دا جگراتا کیہ اے

سانوں پُچھ، اکلاپا کیہ اے

تیرے مگروں چین ذرا نئیں

تیرے باجھ گواچا کیہ اے

بس اک تیرا ہِجر اے نئیں تے

سانوں ہور سیاپا کیہ اے

اوہدے مکھ پرتان توں پہلے

 اوہدے مُکھ پرتان توں پہلے

ڈَک لئے اَتھرُو آن توں پہلے

سوچن والی گَل نہ سوچی

سُتے رہے طوفان توں پہلے

اوہدی گَل نِیں مار مکایا

مر گئے موہرا کھان توں پہلے

سچی گل وچ اگ اے بھائیا

 جِنی وڈی پَگ اے بھائیا

اونا وڈا ٹھگ اے بھائیا

ون سوَنّے لوک نیں ایتھے

ون سوَنّا جگ اے بھائیا

ہو سکدا اے پیار نبھانا پے جاوے

 چار دناں وچ شوق پرانا پے جاوے

جے کر کیتا قول ہنڈانا پے جاوے

پیار دے پینڈے پین توں پہلاں سوچ لویں

ہو سکدا اے پیار نبھانا پے جاوے

ابرار ندیم