جگنو تارا نہ کوئی یارا اتھاں ڈیوا بلدے

 پنجابی سرائیکی شاعری

جگنو تارا نہ کوئی یارا اتھاں ڈیوا بلدے

ویلھا گیا ول نئیں ولدا او ول کڈاں ولدے

بیا رب توں کجھ نائیں منگدے ڈھیر دا جوفہ کائنی

ساکوں تاں بس چایہدے ہوندن پنج ست شعر غزل دے

آ ہنڑ اساں اپنڑے پیار دی پریم کہانی لکھوں

سنڑ سنڑ صدیاں گزر گیاں ہن قصے خان پنل دے

اشرف رافت

تائیں جو آکھیے گزار مٹی تے

جدید پنجابی سرائیکی شاعری

تائیں جو آکھیے گزار مٹی تے

میں ہاں مٹی دی کار مٹی تے

تو ہیں پروردگار، مٹی دا

میں ہاں پروردگار مٹی تے

متاں نکھڑنڑ دا لفظ لکھ باہویں

ایویں لِیکے نہ مار مٹی تے

نفرت کوں چھوڑ مار محبت دی گال کر

 پنجابی سرائیکی شاعری

نفرت کوں چھوڑ مار محبت دی گال کر

پل دا پتہ نی یار محبت دی گال کر

مُلاں مسیت ونج کے تو منبر دی لاج رکھ

جے کر ہیں دیندار محبت دی گال کر

مجنوں جیکر کوی آوے لیلی دے شہر وچ

پتھر دے بدلے پیار محبت دی گال کر

دل دے درد گھٹا وے ماہی

بغیر نکتے دے غزل

دل دے درد گھٹا وے ماہی

ہک واری ول آ وے ماہی

ول او کوڑے لارے لا وے

ول او دود کما وے ماہی

سڈ ماری می مردا ہمی

مردا ہمی ھا وے ماہی

جیہڑا کہیں دے دل اچ رہ ویندے

جیہڑا کہیں دے دل اچ رہ ویندے ارمان کوں پرکھنڑ بہوں اوکھے

 جیویں بند کمرے وچ لاتھے ہوئے سامان کوں پرکھنڑ بہوں اوکھے

 ایویں جیندیں جگ تے مر گئیں دے غستان کوں پرکھنڑ بہوں اوکھے

 کائنات کوں رافتؔ کیا پرکھوں، انسان کوں پرکھنڑ بہوں اوکھے

اشرف رافت

کوئی اینجھاں پیار دا موسم ہا

کوئی اینجھاں پیار دا موسم ہا، چودھار خوشی دے راگ ہاسے، جڈاں بھاگ ہاسے

 کئی پیار ءچ لال پکائے ہاسے، نہ کہیں دی ڈیونڑی آگ ہاسے، جڈاں بھاگ ہاسے

 ہتھ مہندی کنیں والیاں ھن، ہئی سیج سیندور سہاگ ہاسے، جڈاں بھاگ ہاسے

 ہُنڑ رافتؔ وقت ولہیٹ گھدے، اگیں وقت دی ولدی واگ ہاسے، جڈاں بھاگ ہاسے 

اشرف رافت

زندگی اڑ گئی جڈاں ہئی

زندگی اڑ گئی جڈاں ہئی اوکھ دی تانڑی دے وچ 

 زندگی کوں زندگی وچ چھنڑ گھدے چھانڑی دے وچ

 زندگی رافتؔ میکوں بھنوریں دے وچ ایویں بھکائے

 مار ویندا ہے جیویں پتھر کوئی پانڑی دے وچ

 اشرف رافت