ساڈے ذہن اچ کہیں دی گال دا پہلا ڈینہہ اے

 پنجابی سرائیکی شاعری

ایویں لگدے رات نہ تھیسی وڈا ڈینہہ اے

ساڈے ذہن اچ کہیں دی گال دا پہلا ڈینہہ اے

اُونکوں ڈیکھ تے اکھیں اِستری تھی ویندیاں ہن

اُو نہ ڈِسے ایویں لگدے گُنڑجا ڈینہہ اے

کَیں آکھیا ہے اُچے لُوبھی کینی ہوندے

سجھ کپڑے دی سِینل چا گئے بُکھا ڈینہہ اے

توں روویں تاں ڈکھ تھیندا ہے ساونڑ کینی لگدا

 پنجابی سرائیکی شاعری

توں روویں تاں ڈکھ تھیندا ہے ساونڑ کینی لگدا

بڈنڑ جیویں بڈنڑ ہوندے دھاونڑ کینی لگدا

بلیک ہول دی حرص دے اگوں بیوس ہیسے سارے

اینجھے وپھلیے ہاتھی کوں کوئی ڈاونڑ کینی لگدا

توں ہنڑ ساڈے چہرے اتے کِھل کوں ڈیکھ نہ سگسیں

ایں چینل تے نوحہ لگدے، گاونڑ کینی لگدا

صاف رکھدی زمین ساری اے

 پنجابی سرائیکی شاعری

صاف رکھدی زمین ساری اے

ہوا اللّہ دی او بہاری اے

لکھاں سوچیں دیاں قلماں لا سگدو

عقل اتنا وڈی کیاری اے

کہیں کوں تِکھا الا نوہے سگدے

بتڑے ہوونڑ دی اے لچاری اے

تہوں تاں چپ ہے نہ ڈیندا ولدی ہے

 پنجابی سرائیکی شاعری

تہوں تاں چُپ ھ نہ ڈیندا ولدی ھ

مَنی بیٹھے جو اوندی غلطی ھ

پھُوک وزنی ھ سائنس کوڑی نیں

ساہ دے نکلنڑ تے لاش تردی ھ

پھٹ کوں سیندے بغیر اُجرت دے

وقت کتنا سیانڑاں درزی ھ