انھے میرے ہتھیں پیندے پھردے نیں

 جدید پنجابی شاعری

انھے میرے ہتھیں پیندے پھردے نیں

میں تے اونج کہیا سی اکھاں لبھیاں نیں

ایہناں پچھے چانن کر کے مرنا ایں

اگے ای مر کے ماسی اکھاں لبھیاں نیں

عصمت اللہ سیکھو

ٹبر توں پہچان دا نئیں سی

جدید پنجابی شاعری

ٹبر توں پہچان دا نئیں سی 

نبیاں دے سلطان دا نئیں سی

لعنتی نئیں تو ہور ای شے ایں

اصغرؑ تیرے ہان دا نئیں سی؟

نیزے اُتے ٹنگ چھڑیا ای

اے رُتبہ قرآن دا نئیں سی

عصمت اللہ سیکھو

قسمیں جنے خواب نیں تیرے بارے نیں تقریباً

 جدید پنجابی شاعری

قسمیں جنے خواب نیں تیرے بارے نیں تقریباً

تیری طرفوں فیر وی خالی لارے نیں تقریباً

وڈی اگ اے ایہدا وڈیاں نال تلازم بن داے

کیونکہ چھوٹے موٹے مجرم سارے نیں تقریباً

دیوا وا نئیں موت بجایاے ورنہ میرے وچ وی

اگ ہوا تے مٹی پانی چارے نیں تقریباً

گل آؤندی اے کرنی نہیں

 جدید پنجابی شاعری

گل آؤندی اے کرنی نہیں

ایہناں لوکاں جرنی نہیں

جادو اوہدا چلدا اے

پر اوہ جادوگرنی نہیں

عصمت اللہ سیکھو

عشق وی یارو انا کھوہ اے

 جدید پنجابی شاعری

عشق وی یارو انا کھوہ اے

جھٹ دے اندر بندہ کھوہ اے

ایہدی بھاروں لڑ دا پھر نیں

چپہ پوئیں نئیں پوٹا کھوٹا اے 

لیکھاں وچ وی میلا کوئی نئیں

قسمت اے یاں ٹٹھا کھوہ اے

چھڈو غلطی ہو جاندی اے

 جدید پنجابی شاعری

چھڈو غلطی ہو جاندی اے

اوہو غلطی ہو جاندی اے

بندہ غلطی کر کے سِکھدے

سِکھو غلطی ہو جاندی اے

میں کوئی جان کے غلطی کرناں

دسو! غلطی ہو جاندی اے

کوئی نی ٹریا نال تے کلے ٹر پے نیں

کوئی نی ٹُریا نال تے کلے ٹُر پے نیں

ویلے دے لجپال تے کلے ٹر پے نیں

پورے دین دی حرمت دا تے لگی اے

ایڈا وڈا جال تے کلے ٹر پے نیں

کوفہ یثرب مکہ سوچ کے مر نئیں گئے

پیغمبرﷺ دے بال تے کلے ٹر پے نیں

پیار چھڈدائے صلاح بنا کے

جدید پنجابی شاعری

پیار چھڈدائے صلاح بنا کے

نویں وچھوڑے دی راہ بنا کے

توں مونہہ سنوارن تے آ نی جانا

میں کیہہ کراں گا بنا بنا کے

عصمت اللہ سیکھو

ہورے کیوں مغروری پئی

 ہورے کیوں مغروری پئی

ویہندے وینہدے دوری پئی

کھوئیاں کوئی نی رجھدا جی

اینج کدی نئیں پوری پئی

میں وی وٹے کھادے نیں

مینوں وی نئیں چوری پئی

بیلہ روہی صحرا تنگ اے

 بیلہ روہی صحرا تنگ اے

عشق دا سارا لاہنگا تنگ اے

تیرا ساہنوں چھڈنا بن دائے

کچا کوٹھے ویہڑا تنگ اے

جبھ تے قابو کرنا سکھو

اے تے ویکھو اگلا تنگ اے

جھلیاں وانگوں چٹھیاں لبھدی پھردی اے

 جھلیاں وانگوں چِٹھیاں لبھدی پھردی اے

کُگھیاں کانواں پچھے دوڑی جاندی اے

ربّا! ایناں پیسہ کِتھوں آؤندا اے

اسماناں نوں کہڑی پوڑی جاندی اے

قصبے پنڈ دے لہو دے پیاسے بن گے نیں

مُڑ نہیں آؤندی جہڑی جوڑی جاندی اے

اکو کہن تے اپڑ گئے نیں

 اکو کہن تے اپڑ گئے نیں 

اپنے ہین تے اپڑ گئے نیں

میرے اتھرو کیوں نئیں اپڑے 

تیرے وین تے اپڑ گئے نیں

عصمت اللہ سیکھو

بے باکی نئیں جھاکا سوہنا لگدا اے

 بے باکی نئیں جھاکا سوہنا لگدا اے

کُھسہ، کُرتا، لاچا سوہنا لگدا اے

بگا سر تے داڑھی دانش دسدی اے

مُچھ ہووے تے ہاسا سوہنا لگدا اے

سرتے پرکھاں والی پگڑی سج دی اے

موڈے اُتے صافہ سوہنا لگدا اے

ورہیاں دی اک ڈار بندوقاں لے کے

ورہیاں دی اک ڈار بندوقاں لے کے

لا دِتی نیں پار بندوقاں لے کے

رب نے مینوں گل کرن لئی سَدیا

مُلاں کڈھیا باہر بندوقاں لے کے

دل نُوں لُٹن دو بُلہیاں، دو اکھاں

دل آیا سی چار بندوقاں لے کے

جنے سچ لکویا مریا

 جنے سچ لکویا مریا

دیوے ہیٹھاں ہویا مریا

اوہنے مشکل کڈ دینی سی

اوتھے توں نہیں رویا مریا

ایہہ ناں دس دل کنے بھنیائے

تیتھوں کجھ نہیں ہویا مریا

شیطاناں دے ڈنگے تھلے آ گئے نیں

 شیطاناں دے ڈنگے تھلے آ گئے نیں

کتھوں دے باشندے کتھے آ گئے نیں

چھالے دَل کے ایتھوں تیکر پہنچے آں

سوکھے دن کی ایڈے سوکھے آ گئے نیں

اکھاں پورا فیدہ چکیائے موقعے دا

حضرت دل وی پچھے پچھے آ گئے نیں

ربا ایناں لوکاں تاں ای بوتھے سدھے کرنے نیں

 ربا! ایناں لوکاں تاں ای بوتھے سدھے کرنے نیں

جنت وچ میں جا کے پہلاں کُلے سدھے کرنے نیں

ڈردا کیوں ایں حشر دھیاڑے کول بٹھا کے ماڑے نوں

رب نے ڈانگاں مار کے سارے ڈنگے سدھے کرنے نیں

عصمت اللہ سیکھو

قسمت سی یاں پھا سی اکھاں لبھیاں نیں

قسمت سی یاں پھا سی اکھاں لبھیاں نیں

اکو ای چوہدرا سی اکھاں لبھیاں نیں

انھے میرے ہتھیں پیندے پھر دے نیں

میں تے اونج کہیا سی اکھاں لبھیاں نیں

عصمت اللہ سیکھو

گلاں دے نل گلاں جوڑی جاندی اے

 گلاں دے نل گلاں جوڑی جاندی اے

لڑیاں دِلوں محبت تھوڑی جاندی اے

ہوورے کِنے شک دا بھانبھڑ لایا اے

غصے دے وِچ بھانڈے توڑی جاندی اے

شعر پڑھن دا چج تے ہے نئیں پاگل نُوں

عینک والی اتھراں روڑھی جاندی اے

اوتھے تیری کہڑی گل اے میری کہڑی گل اے

 اوتھے تیری کہڑی گل اے میری کہڑی گل اے

جتھے لوکی آکھن چھڈو رب دی کہڑی گل اے

ویسے تیرے کولوں میں کوئی اوہلا تے نئیں رکھیا

کلی ہسدی رہنی ایں توں ایسی کہڑی گل اے

پہلی گل اے اینج کوئی تیرے کلے نال نی ہویا 

ہووے وی تے فیر جہانوں وکھری کہڑی گل اے