پاکستانی،پنجابی، سندھی، بلوچی، پشتو، ہندکو، پوٹھواری،کشمیری، پہاڑی، گوجری، شینا، سرائیکی، براہوی زباناں دی شاعری دے سوہنے، سجرے تے رنگلے پھلاں نال سجیا ہویا شعری گلدستہ Punjabi, Sindh, Blochi, Pushto, Hindko, Pothwari, Kashmiri, Pahari, Gojri, Shina, Saraiki, Brahavi & other, regional, poetry
جدید پنجابی شاعری
تیریاں سِکاں دے وِچ جس دن تِڑکی آس دی مِٹی
ویکھیں اُس دن بول پوے گی گُونگی آس دی مٹی
ہک دن ہجر سی مینوں سدیا سِک دے پتناں اُتے
کھنبھاں وانگر دل دریا وچ ڈِگی آس دی مٹی
فیر اج لنبُو تان کے سوں گئے پُھلاں ورگے جُثے
فیر دریا دے کنڈھے مر گئی تَسی آس دی مٹی
جدید پنجابی شاعری
ساہ سینے وچ ٹَھل تے نہیں نا
ایہہ جیون دا حل تے نہیں نا
ہک بلانگ چ صدیاں ٹپدا
پر ہُن اگلی گل تے نہیں نا
رُکھا آہلنا پاون دے چا
کَکھ نیں امبر ول تے نہیں نا
جدید پنجابی شاعری
اُچل گئے نیں تیرے پیار دے بھنڈے ہوئے
ہالی تیک وی تیرے چاء نہیں ٹھنڈے ہوئے
میرے گھر دی کیہڑی شے دی لوڑ اے تینوں
کچیاں کندھاں، میں یا دُکھڑے ہنڈھے ہوئے
مینوں تیرے شہر دے لوکی جِین نہیں دیندے
ایہہ گل سُن کے تیرے لُوں نہیں کنڈے ہوئے
جدید پنجابی شاعری
لہو دی واری گھٹ ہی میرے نال کھڑے نیں
اُنج تے چُوری کھاون والے یار بڑے نیں
پَیراں ہیٹھ لتاڑ کے ویلا لنگھ جاندا اے
اکھ اسمانوں جیہڑے وی اک وار جھڑے نیں
سَپ لڑدا تے خورے شوہدا بچ ہی جاندا
ہن نہیں بچنا، ایہنوں اُڈنے خواب لڑے نیں
جدید پنجابی شاعری
جُثے نویں نکور نیں ساڈی وستی دے
اندروں دل کمزور نیں ساڈی وستی دے
کِھلرے پئے نیں ملبے کھریاں ہڈیاں دے
پیراں تھلے بھور نیں ساڈی وستی دے
مَتھیاں اُتے موتاں لکھیاں ہوئیاں نیں
آلے دوالے شور نیں ساڈی وستی دے
لوکاں کنج بہاراں نال نیں جھولیاں بھریاں ہوئیاں
ساڈیاں تے نہ چیتر وچ وی لغراں ہریاں ہوئیاں
اج پانی نہیں بھریا کھوہ توں اس وی جیون جوگی
میں وی راہ وچ ڈوہلھ آیا واں اکھاں بھریاں ہوئیاں
ایوب کموکا
کی لگے اس کملے جہے نوں وار تریکاں نال
کچی کندھ نوں ڈھا چھڈیا اے جنہیں لیکاں نال
ہنجواں دے نال مل مل دھوتا پہلے دل دربار
فیر اندر دی کِھلری چُپ نوں ہونجیا چیکاں نال
پلکاں اُتے پِیلو پکیاں، چُن چُن کھاوے رات
میں آساں دے سُکے ڈھینگرا کنج دھرِیکاں نال
ایوب کموکا
دکھ سن سارے گونگے بھولے اندر دے
اندر وڑ کے درد پھرولے اندر دے
آس دی تھوہنی نال مسیں میں ٹھلے نیں
ڈِگ پینے سی نہیں تے کھولے اندر دے
کُوکاں دیوچ ڈُب جاوے گی دھرتی وی
باہر نکلے جد وی رولے اندر دے
پہلے مینوں ہجر ستایا ساہ نہیں آیا
فیر کلاوا دکھاں پایا ساہ نہیں آیا
اونتر جانا کھسماں کھانا ات وچھوڑا
جیہڑے دن دا متھے لایا ساہ نہیں آیا
اج وی میرا جیون اوہدی مُٹھی وچ اے
جِنے چِر تک اوہ نہیں آیا ساہ نہیں آیا
ڈھٹھے گھر وچ انج کھلوتا رہناں ڈریا ہویا
کتبہ جیویں قبر پرانی اتے دھریا ہویا
سجنا میرے اندر کدھرے آس دا لاوا بھر دے
نہیں تے برفاں ہوجانا اے جثہ ٹھریا ہویا
تیرے غم نوں رکھیا اے میں ہتھ دے چھالے وانگر
گَل تائیں بھاویں میرا جثہ کنڈیاں بھریا ہویا
ایویں تے نہیں یار حیاتی دے چھڈی
تیری سی سرکار، حیاتی دے چھڈی
ساہواں تے جے قبضہ تیرا رہنا سی
مینوں کیوں بے کار حیاتی دے چھڈی
ایوب کموکا
ایہہ وی چاہنداے نیویں تھاں نہ پانی جاوے
برفاں اتے سورج وی اوہ تانی جاوے
لَپ آٹے دی ڈولھ کے بہتا شور نہ پاویں
ایہہ نہ ہووے تیری ذات پچھانی جاوے
لگدا اے منصور نوں اپنا مرشد پھڑیا اتھرو
تاں پلکاں دی سُولی اُتے ہس کے چڑھیا اتھرو
ماندریاں دا کُجھ نہیں بننا اُکا اس نہیں بچنا
جہنوں تاہنگ پٹاری وچوں اُڈ کے لڑیا اتھرو
ایوب کموکا
