منیا کر منوایا نہ کر

 منیا کر، منوایا نہ کر

چھڈ دے ایہ خود غرضی

جے منظور کراؤنی اے تُوں

اپنے پیار دی عرضی

ساڈا کم سمجھا دینا سی

اگے تیری مرضی

شہزاد اسلم

شہر کیہ آ گیا دل بن ٹھن کے

 شہر کیہ آ گیا دل بن ٹھن کے

رہ گیا شوق تماشا بن کے

نِیوِیں پا کے نہیں جینا سِکھیا

وَیرِیاں اَگے رہے ہاں تن کے

ساڈی مِٹی چ بغاوت سی بڑی

تیرا کجھ دوش نئیں سی کَنکے

پت لا کے رکھ دیو اوس خانہ خراب دی

 پت لا کے رکھ دیو اوس خانہ خراب دی

گل جیہڑا کردا اے توڑن نوں پنجاب دی

اساں ہور ہون نئیں دینی ونڈ اپنے پنجاب دی

دھرتی نال پریت شہزاد گل اے وڈے ثواب دی

شہزاد اسلم

دل دی گل نہ ٹال نی کیہ سوچدی پئی ایں

 کیہ سوچدی پئی ایں

دِل دی گَل نہ ٹال نی، کیہ سوچدی پئی ایں

اکھیاں ہویاں لال نی، کیہ سوچدی پئی ایں

عشق چ اپنا آپ گوا کے

اُچیاں دے سنگ یاری لا کے

دنیا وانگ سوال نی، کیہ سوچدی پئی ایں

ساہمنے جے ترے سوا کوئی نئیں

 ساہمنے جے تِرے سوا کوئی نئیں

دل دے اندر وی دوسرا کوئی نئیں

کِتھے در چھوڑ کے تِرا جائیے

کدھرے وی تے تِرے جہیا کوئی نئیں

اوس بے مثل دی اے دین، ایہ درد

درد وی اوہ، جِہدی دوا کوئی نئیں

دنیا میریاں راہواں ویکھے میں راہ ویکھاں تیری

 دنیا میریاں راہواں ویکھے، میں راہ ویکھاں تیری

میں دنیا لئی چَن، تُوں سُورج، تُوں رُشنائی میری

میں کیوں نہ منہ نت اس دل دا یاد تِری ول رکھاں

ویکھ گلاب دے پُھل ول تکدیاں کِنج کنڈیاں دیاں اکھاں

پیار دی گل دس پیاریا کد تک، سُنی سنائی جائیے

کد تک پانی پانی کہہ کہہ پیاس ودھائی جائیے

کوئی سورج نواں مدار نواں

 کوئی سورج نواں، مدار نواں

اس نویں لئی، کوئی دیار نواں

ٹھنڈ دل وِچ پوے نویں کوئی

ویریاں نوں چڑھے بخار نواں

عشق دے اس پرانے جال لئی

حُسن کوئی نواں، شکار نواں

شالا ایس دسمبر پچھوں خشیاں انج دی جھومر پاون

 شالا ایس دسمبر پِچھوں

شالا ایس دسمبر پِچھوں

خُشیاں انج دی جھومر پاون

آؤندے جاندے ساہواں دے نال

بدّھے ہوئے دُکھ کُھل جاون

سُکھ دے ہَڑھ وِچ رُہڑ جاوے دل