چھڈو سوچ وچاراں نوں

 جدید پنجابی شاعری

اِکّو گل پَتے دی دسّاں

چھڈّو سوچ وچاراں نُوں

پینڈا کھوٹا کردے جیہڑے

چھَڈ جاندے غمخواراں نُوں

پِچھّے مُڑنا پے جاندا اے

بوہتے تیز طراراں نُوں

عشق دی پوڑی چڑھیا ای نئیں

 جدید پنجابی شاعری

عشق دی پوڑی چڑھیا ای نئیں

یار دا پلّہ پھڑیا ای نئیں

سِدھی ی نال یاری لائی

الف انار تے پڑھیا ای نئیں

تُوں کی جانیں روح دے دُکھڑے 

تُوں کلبُوت اچ تڑیا ای نئیں

پانی دے وچ کھر جانے آں

 جدید پنجابی شاعری

پانی دے وِچ کھُر جانے آں

تاء لگے تے بھُر جانے آں

سانُوں پاتھن والیا ربا

کیہڑی مٹی لا چھڈی اُو

نثار احمد

پیار کسے نال پان توں پہلاں

 جدید پنجابی شاعری

‎پیار کسے نال پان توں پہلاں

‎صدقے واری جان توں پہلاں

‎اَگے گَل ودھان توں پہلاں

‎میری وی جے مَن لویں تے

‎اپنے دل دے شیشے اندر

‎اوہدے دل دا عکس اتار

عشق چ ٹبے ٹوئے رہ گئے

 جدید پنجابی شاعری

عشق چ ٹِبے ٹوئے رہ گئے 

عاشق کھجل ہوئے رہ گئے 

مچھی والی کُنڈی اگے 

ٹنگے وانگ گڈوئے رہ گئے

جمدیاں بُھکھ پنجالی پائی 

ڈھگیاں وانگر جوئے رہ گئے

چار چوفیرے بھجاں نساں

 چار چوفیرے بھجاں نساں

کوئی نہ پاوے تیریاں دساں

سینہ ساڑ کے لنگھی جاون

تیرے پِنڈ دیاں خالی بساں

نثار احمد

چھڈ کے ٹر گیوں ادھ وچکار

چھڈ کے ٹُر گیوں ادھ وِچکار 

چنگی تے نہیں کِیتی یار 

اپنیاں قسماں واپس لے جا 

ساڈے سِر توں لاہ اُدھار 

نثار احمد

پیسے دی مجبوری رہ گئی

 پیسے دی مجبوری رہ گئی 

تاں ساڈی مشہوری رہ گئی 

تھاں تھاں چائینی ہوٹل کھلے 

چھنے دے وِچ چوری رہ گئی 

ہِیر وی پاپ میوزک منگے 

مُرلی تان ادھوری رہ گئی 

ہاڑیاں دے وچ درد پروئے کیہہ لبھا

ہاڑیاں دے وچ درد پروئے، کیہہ لبھا

انھیاں اگے بہہ کے روئے، کیہہ لبھا

ایویں اپنے پھٹ وکھائے لوکاں نوں

ہور شریکاں تِیر چبھوئے، کیہہ لبھا

راتاں دا جو نھیر ونڈاون آئے سی

چھڈ کے ٹُر گئے لوئے لوئے، کیہہ لبھا

گٹے رہ گئے گوڈے رہ گئے ہو گئے مندے حال

 گِٹے رہ گئے، گوڈے رہ گئے، ہو گئے مندے حال

دیکھ نثارا! جِندڑی لے گئی اج اُنہتر سال

ہُن تے اگلا پاسا دِسدا، ہر دم دھڑکُو رہندا

گنڈھ ورھے دی دس منائیے کیویں چاواں نال

نثار احمد

تینوں دساں گل سیانی

 تینوں دساں گل سیانی

تھوڑے کہے نُوں بوہتا جانی

تیرے حصے والی بُرکی

تیرے مونہہ وچ کسے نئیں پانی

تھوڑی بوہتی کھیچل کر لے

اگے وَدھ کے ظالم کولوں

اپنے حصے نُوں تے پھڑ لے

نثار احمد

پیڑ لکائی پھرنے آں

 پِیڑ لُکائی پھِرنے آں

مُلکھ ہنسائی پھرنے آں

اوہنوں مِلیاں کی لَبھا

ہوش گوائی پھرنے آں

ہِیر دے پِچھے لَگے ساں

کن پڑوائی پھرنے آں

راوی تیری جوہ دے اندر کھرل پئے نیں ڈھیر

 راوی تیری جُوہ دے اندر کھرل پئے نیں ڈھیر 

دھرتی نے پر جمیا نہیں رائے احمد ورگا شیر

اج وی کئی برکلی میرے سِر تے ہین سوار 

شیرا کدھرے اٹھ کے آ جا قبراں وچوں فیر

نثار احمد

کون کسے نوں پیارا لوکو

کون کسے نوں پیارا لوکو

مطلب دا جگ سارا لوکو

اوکھے ویلے کر جاندے نے

گوڑھے یار کنارہ لوکو

اک دوجے دی آس گئی اے

آپے مک ہن پیاس گئی اے

اک دوجے دی آس گئی اے

شِکرے ورگی یاد سی تیری

کھا کے سارا ماس گئی اے

نثار احمد

کولہو والے ڈھگے

کولہو والے ڈھگے

اسیں آں کولہو والے ڈھگے

ساڈی اکھیں کھوپے بدھے

سجے کھبے ویکھ نہیں سکدے

بدل وی اپنے لیکھ نہیں سکدے

ڈھولے ماہیے گاندے رہے آں

گھر نُوں بُوہا لگ نہ سَکیا

بوری جہی لٹکاندے رہے آں

دُکھاں دے پرچھاویں بہہ کے

ڈھولے ماہیے گاندے رہے آں

نثار احمد

عشق نوں لائی لیک ملنگا

عشق نوں لائی لِیک ملنگا 

ایہہ تے گَل نہیں ٹھیک ملنگا

خط پَتَر، نہ سُکھ سنیہا 

طعنے دین شریک ملنگا 

ایتھے کون کسے دی سُنڑدا

جِناں مرضی چِیک ملنگا 

سمجھاوٴنی پیار کسے ناں پان توں پہلاں

سمجھاوٴنی

پیار کسے ناں پان توں پہلاں
صدقے واری جان توں پہلاں
اَگے گل ودھان توں پہلاں
میری وی جے مَن لویں تے
اپنے دِل دے شیشے اندر
اوہدے دل دا عکس اتار

ساہواں وچ اتارے ساہ

ساہواں وچ اُتارے ساہ
اک دُوجے توں وارے ساہ
سُفنے سُفنے دے وِچ اُس نے
پِینگاں وانگ ہُلارے ساہ
عشق دی نگری پیر نہ پاوے
جس نُوں ہون پیارے ساہ