کلاسیکی پنجابی شاعری
آ میڈا ڈھولا کراں بیٹھی زاری
آ میڈا ڈھولا کراں بیٹھی زاری
میں مُکدی مُکاواں تُو جِتیا میں ہاری
میں لِکھ لِکھ کے چِھٹیاں ہزاراں نے پایاں
کوئی دیس تیڈے توں خبراں نہ آیاں
نہ ڈسیا ٹِکانڑا کوئی جاندی واری
آ میڈا ڈھولا کراں بیٹھی زاری
تکاں راہ تیڈا میں اَڈیاں نُوں چا کے
بیٹھی ہاں تائب میں جِندڑی گنوا کے
کدوں آوے گی تیڈی سوہنی سواری
آ میڈا ڈھولا کراں بیٹھی زاری
حکیماں طبیباں دے وَس دی ایہہ گل نئیں
میڈی مرض دا ہور کوئی وی حل نئیں
ڈِکھا دے ذرا آ کے صورت پیاری
آ میڈا ڈھولا کراں بیٹھی زاری
تُو لجپال ہیں تُو لجپال ڈھولا
میڈی زِندگی ہے تیڈے نال ڈھولا
تُو چنگیاں توں چنگا میں سب توں نکاری
آ میڈا ڈھولا کراں بیٹھی زاری
کَدے جھوک اُجڑی وسا میڈا ڈھولن
کرم کر دے میڈے تے آ میڈا ڈھولن
میں رو رو کے بس ایہا عرض گُزاری
آ میڈا ڈھولا کراں بیٹھی زاری
خواجہ غلام فرید
No comments:
Post a Comment
Note: only a member of this blog may post a comment.