ساہ
کِتھے گئیاں امبیاں کِتھے گیا بُور
کِتھے گیا موتِیا سہیلیاں دا پُور
کِتھے وے اوہ باجرا تے کِتھے گئے کاں
جنہاں نوں اڈاندی کوئی لوے میرا ناں
کِتھے اوہ گواچ گئی کُڑی میرے ہان دی
کاہنوں اے سزا ملی سانُوں دل لان دی
کِتھے وے اوہ نہر جِتھے ڈُب ڈُب تَردے
کنڈھے اُتے بیٹھ بازی جِتی ہوئی ہَردے
کِتھے رہ گئی جھانجراں دی چَھن چَھن وَاج
جِنہوں سَن بُھل جاندے کَم نالے کاج
اَج اَسی شہر وِچ بُھلے ہوئے راہ
ہارے ہوئے جُثے نے تے اُکھڑے نے ساہ
واہ مزدوریے نی پایا کیہڑے راہ
سرفراز انور صفی
