ہن نہ روواں کرلاواں تے کی کراں میں
نہ کوئی کسے دا دکھ پہچان سکدا
جس تن لگدی او ای جان سکدا
سوکھا رو نہ کوئی انسان سکدا
ہُن نہ روواں کُرلاوں تے کی کراں میں
سنگدل سنگ ہو پیار گیا
لے کے دل جو دلوں وسار گیا
سینے تیر جو نیناں دے مار گیا
ہُن نہ روواں کُرلاوں تے کی کراں میں
اک تے یار وی ہو بے گانہ گیا
رُسیا یار، تے رُس زمانہ گیا
بستی غماں وچ مل ٹھکانہ گیا
ہُن نہ روواں کُرلاوں تے کی کراں میں
دُکھاں جان کیتی تار تار میری
کشتی پھس گئی شوء وچکار میری
لئی خبر نہ یار ایثارؔ میری
ہُن نہ روواں کُرلاوں تے کی کراں میں
منصفدار ایثار
